Ο πρωταγωνιστής της σειράς Τζέισον Πρίστλεϊ (Μπράντον) είχε γράψει χαρακτηριστικά στην αυτοβιογραφία του: "Αν είσαι αρκετά τυχερός για να συμμετέχεις σε μια επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά, μην φύγεις μέχρι να σε σκοτώσουν. Ποτέ δεν ξέρεις πότε ή αν θα έρθει η επόμενη!". Και το μόνο σίγουρο είναι πως η δική του, τα "Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλις" έμειναν στην ιστορία και έγιναν αναφορά στην ποπ κουλτούρα για την εποχή των 90's. Άλλωστε, τότε δεν υπήρχαν παρά ελάχιστες οι teen σειρές και μάλιστα στην ελληνική τηλεόραση.
Το σίριαλ διήρκησε 10 σεζόν, αν και οι τελευταίες δεν είχαν την ίδια απήχηση μετά την αποχώρηση της Σάνον Ντόχερτι, η ηρωίδα της οποίας υποτίθεται πως άλλαξε χώρα. Στην ουσία η ηθοποιός απολύθηκε από το σίριαλ εξαιτίας της κακής της συμπεριφοράς. Η ίδια όμως, κατόρθωσε να εξηγήσει το γιατί, δεκαετίες μετά, μέσω των social media, λέγοντας πως ήταν ένα διάστημα που περνούσε πολύ δύσκολα στην προσωπική της ζωή, κάτι ωστόσο που δεν είχε αποκαλύψει στην παραγωγή εκείνη την εποχή.
Κάθε φορά λοιπόν που έπαιζε λοιπόν το σίριαλ, τρέχαμε να λάβουμε θέσεις μόλις ακουγόταν το χαρακτηριστικό σήμα τίτλων έναρξης του σίριαλ. Θυμάστε; Πού να φανταστούμε τότε την έννοια του on demand; Μια φορά την εβδομάδα και πολύ μας ήταν. Δεν πειράζει όμως, γιατί έτσι φούντωνε το ενδιαφέρον και ο ενθουσιασμός μας.
Προσωπικά θυμάμαι πως συγκεντρωνόμασταν όλες οι φίλες και το βλέπαμε μαζί, γιατί πάνω απ' όλα το αλατοπίπερο της υπόθεσης ήταν ο live σχολιασμός και τα επιφωνήματα. Ακόμα και η γιαγιά μου το έβλεπε, όταν ερχόταν από το χωριό, μόνο που εκείνη η καημένη έφτιαχνε το δικό της σενάριο, αφού βέβαια δεν ήξερε αγγλικά, ούτε μπορούσε να διαβάσει τους υπότιτλους. Εμάς όμως, παιδιά τότε, μας εκνεύριζε αφόρητα που μπέρδευε την ιστορία και νόμιζε μάλιστα ότι έχει δίκιο!
5+ 1 λόγοι που ερωτευτήκαμε το σίριαλ
Υπάρχουν πολλοί λόγοι λόγοι που αγαπήσαμε τόσο πολύ αυτό το σίριαλ. Ξεχωρίσαμε λοιπόν κάποιους από τους πιο σημαντικούς:
1. Όλοι μπορούν να ονειρεύονται
Πυρήνας του σίριαλ είναι η οικογένεια των Γουόλς, μιας μέσης συντηρητικής οικογένειας που μετακομίζει από τη Μινεσότα στη λαμπερή Καλιφόρνια των πλούσιων, λαμπερών και κακομαθημένων. Το πολιτιστικό σοκ είναι μεγάλο καθώς η οικογένεια προσπαθεί να προσαρμοστεί εκπροσωπώντας στην ουσία και όλες τις δικές μας οικογένειες, σίγουρα δε στην Ελλάδα. Τα δίδυμα, ο Μπράντον και η Μπρέντα πρέπει να βρουν τη θέση τους ανάμεσα στα πλουσιόπαιδα της περιοχής, με τα κάμπριο αμάξια και τα καπρίτσια τους. Το ίδιο και οι γονείς τους. Τελικά όμως, όλοι μπορούν να βρουν έναν τρόπο να προσαρμοστούν χωρίς να γυρίσουν την πλάτη τους στις αξίες τους- τουλάχιστον αυτό συνέβαινε στο σίριαλ, με τον Μπράντον να επωμίζεται συνήθως την υπεράσπιση του καλού και ηθικού. Και βέβαια οι οικογενειακές σχέσεις και οι φιλίες ήταν πάντα στο επίκεντρο.
2. Ήταν από τις πρώτες σειρές που άγγιξαν "καυτές πατάτες"
Ήδη από τα 90's οι κοινωνίες άλλαζαν, με τα ταμπού να ασφυκτιούν στην "ντουλάπα" και να θέλουν να έρθουν πια στο φως. Τα "Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς" ήταν από τα λίγα σίριαλ που μίλησαν ανοιχτά για τα ναρκωτικά και τις εξαρτήσεις στους νέους, την ομοφυλοφιλία, τον ρατσισμό, το AIDS, την εγκυμοσύνη σε νεαρή ηλικία, τον βιασμό και πολλά άλλα. Κατά κάποιο τρόπο ήταν ένα σίριαλ που έδειξε στην πράξη πως και η καλή τηλεόραση μπορεί να αφυπνίσει τις συνειδήσεις και να συμβάλλει στην αλλαγή της κοινωνίας.
3. Επιτέλους κακά κορίτσια (και κακά αγόρια)!
Η Μπρέντα, η κόρη της αγγελικής οικογένειας των Γουόλς, δεν ήταν και πολύ γλυκούλα. Ήταν σύνθετη, όπως και όλοι μας. Πόσο μάλλον στην εφηβεία. Μούτρωνε, κάκιωνε, ζήλευε, ερωτευόταν παράφορα, κοπάναγε τις πόρτες του σπιτιού όταν εκνευριζόταν. Το ίδιο βέβαια και άλλοι χαρακτήρες της σειράς, όπως η Έμιλι Βάλενταϊν, αλλά και ο "σκοτεινός" Ντίλαν. Οι κακοί δεν ήταν πάντα κακοί και οι καλοί δεν ήταν πάντα καλοί, ακόμα και ο Μπράντον έκανε λάθη. Κι αυτό πρόσφερε ένα είδος άδειας και ανακούφισης σε όσους βλέπαμε τη σειρά στην εφηβεία μας. Άρα ήταν κάπως οκ να έχουμε και τις ανάποδές μας που και που.
4. Καμία και κανείς δεν ήταν εξωπραγματικά όμορφη/ος
Άλλη μία τομή του σίριαλ ήταν πως οι ηθοποιοί δεν ήταν εκπληκτικά, άφταστα όμορφοι. Ήταν καθημερινοί τύποι, λίγο πολύ σαν εμάς και τους συμμαθητές μας. Ντυνόντουσαν πάνω κάτω σαν εμάς, με τα τζιν τους και ρούχα που θα φορούσαμε και εμείς στο σχολείο και στις εξόδους μας. Με αποτέλεσμα βέβαια να ταυτιζόμαστε ακόμα περισσότερο μαζί τους.
5. Ακόμα και τα σπασικλάκια μπορεί να είναι κουλ
Ένα όνομα, μια ιστορία: Άντρεα Ζάκερμαν. Μπορεί να μην ήταν η "ωραία" του σχολείου, μπορεί να μην την ποθούσαν όλα τα αγόρια, όμως ο ρόλος της ήταν κομβικός. Ένα κορίτσι που ήξερε τι ήθελε και έκανε το δικό της όνειρο πραγματικότητα: να διοικεί τη μαθητική εφημερίδα. Παρά την απόλυτη επιταγή της Καλιφόρνια να είναι κανείς ωραίος και ελαφρύς, η Άντρεα τολμούσε να είναι ο εαυτός της και να διεκδικεί αυτά που θέλει κι έτσι να γίνεται απολύτως ερωτεύσιμη.
6. Επικοί έρωτες
Εντάξει, όλα καλά και ωραία, αλλά γίνεται teen σειρά χωρίς επικούς έρωτες; Και βέβαια ναι μιλάμε κυρίως για την Μπρέντα και τον Ντίλαν και τα αναρίθμητα σκαμπανεβάσματα στη σχέση τους. Μετά όμως είχαμε και τον Ντίλαν με την Κέλι, την άσπονδη φίλη της Μπρέντα. Τον Μπράντον με την "αναρχική" Έμιλι. Τον Μπράντον με την Κέλι! Τον Μπράντον με τη μεγαλύτερη του Λουσίντα, τον Ντέιβιντ με την Ντόνα. Και πάει λέγοντας. Πόσο μάλλον σε μια εποχή που μόλις είχαν ξεκινήσει τα δικά μας "χτυποκάρδια" και ερωτικά μπερδέματα.
Διαβάστε Επίσης
Ακολουθήστε το Womantoc στο Instagram
