Χαμογελαστή, μ' ένα λευκό κοστούμι, ριγέ μπλε πουκάμισο και ένα panama καπέλο έφτασε η Μέριλ Στριπ στο 77ο Φεστιβάλ Καννών που πρόκειται να την τιμήσει για το σύνολο της προσφοράς της στον κινηματογράφο.
"Είναι τεράστια τιμή για μένα να λάνω αυτό τόσο υψηλού κύρους βραβείου. Το να κερδίζεις ένα βραβείο στις Κάννες, για τη διεθνή κοινότητα των καλλιτεχνών, αντιπροσώπευε πάντα το υψηλότερο επίτευγμα στην τέχνη του κινηματογράφου. Το να διαδέχομαι εκείνους που έχουν τιμηθεί στο παρελθόν είναι συναρπαστικό προκαλώντας παράλληλα και ένα αίσθημα ταπεινότητας" δήλωσε σχετικά η Μέριλ Στριπ, που μόλις έφτασε στο Φεστιβάλ.
Reuters
Μια απίστευτη καριέρα
Μετά τις σπουδές της στη δραματική σχολή και την αρχική της επιτυχία στις σκηνές της Νέας Υόρκης, η καριέρα της Μέριλ Στριπ απογειώθηκε στη μεγάλη οθόνη το 1978 με την ταινία "Ο Ελαφοκυνηγός", με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Στην ταινία του Michael Cimino, η Μέριλ Στριπ έγραψε όλες τις ατάκες της για να δώσει στον χαρακτήρα της αποχρώσεις και βάθος. Αυτό σηματοδότησε τόσο την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ -που πλέον φτάνει το ρεκόρ των 21- όσο και την απαίτησή της να υποδύεται δυνατές, αμφιλεγόμενες γυναίκες. Για παράδειγμα, όταν πρωταγωνίστησε απέναντι από τον Ντάστιν Χόφμαν στην ταινία Kramer vs. Kramer, αρνήθηκε να αφήσει την ταινία να περιστραφεί γύρω από τον άνδρα πρωταγωνιστή και έγραψε εκ νέου έναν κρίσιμο μονόλογο. Στη συνέχεια κέρδισε το πρώτο της Όσκαρ και κέρδισε γρήγορα την αναγνώριση τόσο από το κοινό όσο και από τη βιομηχανία.
Η Μέριλ Στριπ χρησιμοποιεί τη διαίσθησή της και τη σκληρή δουλειά της για να επανεφεύρει τον εαυτό της σε κάθε εμφάνισή της. Στην ταινία "Η γυναίκα του Γάλλου υπολοχαγού", έπαιξε μάλιστα δύο ρόλους! Στο Sophie's Choice του Alan J. Pakula, η υποκριτική της αντιμετωπίζει το αδιανόητο ηθικό δίλημμα μιας μητέρας. Για τον χαρακτήρα αυτό, σπούδασε γερμανικά και πολωνικά για να υιοθετήσει την προφορά - άψογη σύμφωνα με τον Andrzej Wajda - και κέρδισε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.
Το αξέχαστο ιστορικό, ρομαντικό έπος της Σίντνεϊ Πόλακ "Πέρα από την Αφρική" (1985) σηματοδότησε άλλο έναν συναρπαστικό σταθμό στην πορεία της, που έμεινε στην ιστορία για τον επικό έρωτα της με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ένα από τα πιο γοητευτικά κινηματογραφικά ζευγάρια. Στη συνέχεια θα καταπιαστεί και με πιο σκοτεινούς χαρακτήρες. Στην ταινία Evil Angels (A Cry in the Dark) του Fred Schepisi το 1988, υποδύθηκε μια μητέρα που κατηγορήθηκε για παιδοκτονία. Η ερμηνεία της της χάρισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ των Καννών το 1989.
Τη δεκαετία του 1990, δοκίμασε τις δυνάμεις της επιτέλους και στην κωμωδία! Αμφισβήτησε τα γυναικεία στερεότυπα στο "Postcards from the Edge" του Mike Nichols και στο "Death Becomes Her" του Robert Zemeckis.
Έπειτα ήρθε ακόμα μια ταινία- σταθμός: "Οι γέφυρες του Μάντισον". Μια μοναδική ιστορία αγάπης με γλυκόπικρη γεύση και εκείνο το πλάνο με το χέρι της καρφωμένο στην πόρτα ενός αυτοκινήτου που τελικά δεν θα ανοίξει ποτέ...
Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας της, η Μέριλ Στριπ δεν απέφυγε ποτέ να καταγγείλει δημόσια την εκπροσώπηση των γυναικών στην κινηματογραφική βιομηχανία τονίζοντας πως υπάρχουν ελάχιστοι καλοί ρόλοι για τις γυναίκες, πόσο μάλλον αν τολμήσει μια ηθοποιός να περάσει το φάσμα των 40 ετών.
Μετά τις "Ώρες" του Stephen Daldry ήρθε και το ξεκαρδιστικό "Ο διάβολος φοράει Prada" όπου την είδαμε ποτέ άλλοτε για να πετάξει ψηλά το καπέλο της μετά και να πρωταγωνιστήσει ως χίπισσα στο μιούζικαλ Mamma Mia!
Στη συνέχεια πρωταγωνίστησε σε βιογραφικές ταινίες (The Iron Lady, Florence Foster Jenkins, Julie & Julia), πολιτικές σάτυρες (Lions for Lambs, Pentagon Papers, Don't Look Up) και οικογενειακές ταινίες όπως το Little Women, σε σκηνοθεσία της Greta Gerwig, η οποία είναι πρόεδρος της κριτικής επιτροπής στο φετινό Φεστιβάλ Καννών!
Εμείς δεν έχουμε παρά να της βγάλουμε το καπέλο.
Διαβάστε Επίσης
Ακολουθήστε το Womantoc στο Instagram
