"Είμαι μία κοπέλα σαν όλες τις άλλες. Μου αρέσει να βγαίνω, να διασκεδάζω. Οι ιδέες για τα έργα, μου έρχονται αυτόματα στο μυαλό. Είναι μέρος της ύπαρξής μου" λέει η Γεωργία Λαλέ, όταν της απαριθμώ, εντυπωσιασμένη, τα μέχρι τώρα επιτεύγματά της στον χώρο της τέχνης. Η 34χρονη εικαστικός, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Χαϊδάρι, είναι απόφοιτος Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών ενώ ολοκλήρωσε τις σπουδές της στις εικαστικές τέχνες στη σχολή School of Visual Arts στην Νέα Υόρκη. Είναι αποδέκτης της υποτροφίας του Ιδρύματος Γουλανδρή και του βραβείου Paula Rhodes Memorial Award της Σχολής Εικαστικών Τεχνών για εξαιρετικές επιδόσεις στις σπουδές MFA Fine Arts.
Έχει παρουσιάσει τη δουλειά της σε σημαντικούς διεθνείς χώρους, όπως το Nuit Blanche Festival στις Βρυξέλλες και η Διεθνής Εβδομάδα Performance Art Week της Βενετίας, μεταξύ άλλων. Από το 2014 ζει μόνιμα στη Νέα Υόρκη αλλά φροντίζει να ενημερώνεται καθημερινά σχετικά με όσα συμβαίνουν στην ελληνική πραγματικότητα.
Το ελληνικό κοινό την γνώρισε καλύτερα μέσα από το έργο της "Flag", το οποίο λογοκρίθηκε και δυστυχώς αποκαθηλώθηκε έπειτα από παρέμβαση του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών. Πρόκειται για την ελληνική σημαία, φτιαγμένη αποκλειστικά από σεντόνια Ελληνίδων, θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Αυτή δεν είναι η πρώτη ακτιβιστική δράση της Γεωργίας μιας και η ίδια θεωρεί ότι μέσα από την τέχνη της εκπληρώνει το χρέος της απέναντι στην κοινωνία.
Μία νέα και ταλαντούχα γυναίκα, που αγαπάει τους ανθρώπους, δημιουργεί για εκείνους ενώ παράλληλα προσπαθεί να "φέρει" την τέχνη όσο το δυνατόν πιο κοντά στο κοινό, απαλλαγμένη από ελιτίστικες απόψεις που κάποιες φορές συνοδεύουν τον χώρο στον οποίο δραστηριοποιείται. Ένας υπέροχος άνθρωπος που δεν σταματά να ονειρεύεται και να τολμά και που με μεγάλη μας χαρά φιλοξενούμε στο φετινό αφιέρωμά μας για την Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας.
Τι σημαίνει για εσένα η Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας;
Δύσκολη ερώτηση. Είναι μία μέρα αγώνα αλλά και ελπίδας. Διαλέγω να είμαι ρεαλιστικά αισιόδοξη και πιστεύω ότι όσο οι γυναίκες και οι θηλυκότητες μιλάμε και διεκδικούμε τις ζωές που θέλουμε να ζήσουμε τα πράγματα θα βελτιώνονται.
Παρατηρώ ότι αναφέρεσαι σε θηλυκότητες...
Για εμένα δεν υπάρχει το θηλυκό και το αρσενικό. Θεωρώ αυτός είναι ακόμα ένας τρόπος για να διαχωρίζουμε τους ανθρώπους.
Ζεις μόνιμα στο Μπρούκλιν αλλά έχεις μεγάλη αγάπη για την πατρίδα σου την Ελλάδα. Το πολυσυζητημένο έργο σου "Flag" δημιουργήθηκε από σεντόνια Ελληνίδων. Πώς αισθάνθηκες που τελικά αποκαθηλώθηκε από το ελληνικό γενικό προξενείο στη Νέα Υόρκη με εντολή του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας;
Δεν σου κρύβω ότι στενοχωρήθηκα και προβληματίστηκα αρκετά για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον ένιωσα ότι μου ασκήθηκε έμφυλη βία. Το δεύτερο που με προβλημάτισε πάρα πολύ, σε σημείο να μην μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια, ήταν το μήνυμα που στέλνουμε σε όλες αυτές τις γυναίκες που αυτή τη στιγμή υποφέρουν. Είναι σαν να τους λέμε "μην τολμήσεις να μιλήσεις, να διεκδικήσεις μια καλύτερη ζωή χωρίς τρόμο γιατί εμείς έχουμε τον τρόπο να σου κλείσουμε το στόμα. Ακόμα και έργα που αναφέρονται στο συγκεκριμένο κοινωνικό φαινόμενο εμείς τα κατεβάζουμε. Ακόμα κι αν είναι στην άλλη άκρη του Ατλαντικού”.
Για ποιο λόγο πιστεύεις ότι η κοινωνία δεν μιλάει για την ενδοοικογενειακή βία; Γιατί φοβόμαστε να την αποδεχτούμε, να την αντιμετωπίσουμε και τελικά να την καταπολεμήσουμε;
Υπάρχει το ταμπού. Οι γυναίκες που αντιμετωπίζουν αυτή την κατάσταση λόγω της ψυχολογικής βίας που υφίστανται πολλές φορές κατηγορούν τον εαυτό τους. Από την πιο "ακτιβίστρια” και ενημερωμένη μέχρι τη λιγότερο. Σε όλες μπορεί να συμβεί. Δυστυχώς η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται γι' αυτό. Όπως άκουσα "Εμείς θέλουμε η χώρα να διαφημίζεται και όχι να δυσφημίζεται”. Πρέπει να δείχνουμε ένα καλό πρόσωπο ώστε να έρθει ο τουρίστας το καλοκαίρι. Επίσης, δεν υπάρχουν κοινωνικές δομές και δεν υπάρχουν νόμοι. Οι οικογένειες των θυμάτων αλλά και τα ίδια τα θύματα καλούνται, συν τοις άλλοις, να σηκώσουν και το οικονομικό βάρος των δικαστικών εξόδων, στον αγώνα για δικαίωση. Δεν μιλάμε γιατί τελικά δεν μας συμφέρει να μιλήσουμε. Και φυσικά ας μην ξεχνάμε την ατάκα "Γιατί δεν έφυγε” που βάζει τη γυναίκα στη θέση της ενόχου. Περισσότερο εκπλήσσομαι από αυτές που βρίσκουν τη δύναμη να φύγουν.
Πώς θα απεικόνιζες στο έργο σου τη σύγχρονη Ελληνίδα;
Πολύ ωραία ερώτηση. Η σύγχρονη Ελληνίδα είναι μία καρυάτιδα. Είναι η κολόνα της κοινωνίας αλλά την ίδια στιγμή κουβαλάει στους ώμους της και όλες τις ευθύνες της κοινωνίας. Από τη γυναίκα πλέον ζητούνται πάρα πολλά. Πρέπει να κρατάει το σπίτι της καθαρό αλλά να είναι και επαγγελματίας. Πρέπει να είναι καλή μητέρα, αλλά να είναι και όμορφη. Ζητάμε τα πάντα. Κάτι που βέβαια δεν ισχύει για τους άντρες, χωρίς φυσικά να θέλω να διαχωρίσω τους ανθρώπους σε ομάδες. Γιατί βασικός στόχος είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι είμαστε μία οντότητα. Για να υπάρξει ισότητα θα πρέπει όλοι να είμαστε ίσοι. Και να πω σε αυτό το σημείο ότι χάρηκα πολύ για το νομοσχέδιο σχετικά με τα ομόφυλα ζευγάρια. Ένιωσα πραγματικά περήφανη ως Ελληνίδα.
Διάβασε περισσότερα στο missbloom.gr
