Μιλήσαμε με την Μίρκα Παπακωνσταντίνου σε μια συνέντευξη εφ όλης της ύλης με αφορμή το ανέβασμα της θρυλικής μουσικής κωμωδίας του Αλφρέντ Ζερί "Έκτο πάτωμα”, σε διασκευή Άννας Παναγιωτοπούλου, μουσική Σταμάτη Κραουνάκη και στίχους Λίνας Νικολακοπούλου, που σκηνοθετεί ο Γιώργος Βάλαρης για δεύτερη συνεχή χρονιά. Το έργο μάς μεταφέρει με όχημα τη ζωντανή μουσική και τα αξέχαστα τραγούδια "Τι ώρα είναι, τι μέρα είναι και ποιά χρονιά", "Το τραγούδι της κουτσομπόλας", "Το τραγούδι της ζήλειας", "Η κουπαστή" κ.ά., σε μια λαϊκή πολυκατοικία του Παρισιού της δεκαετίας του ‘30, με πρωταγωνιστές τους Υρώ Μανέ, Κώστα Μακεδόνα, Ελένη Καστάνη, Δανάη Λουκάκη, Μαριαλένα Ροζάκη, Αρμάν Εδουάρδο Μενετιάν, Βασίλη Αθανασόπουλο, Σταύρο Παρχαρίδη, Ευαγγελία Μουμούρη και Γιάννη Στεφόπουλο. Η αγαπημένη ηθοποιός, που ερμηνεύει το ρόλο του Πνεύματος του "Έκτου πατώματος” και μπαινοβγαίνει στη δράση του έργου ως αφηγήτρια, μοιράστηκε μαζί μας, μεταξύ άλλων, αστείες στιγμές από την πορεία της, το πώς μπήκε το θέατρο στη ζωή της, σχόλια για την επικαιρότητα, τι την απασχολεί στην τεταμένη εποχή που διανύουμε, ενώ μας αποκάλυψε ότι ετοιμάζει και μια επιθεώρηση με τον Σταμάτη Φασουλή στο Θέατρο Άλσος για το καλοκαίρι του 2024.
Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με τον Γιώργο Βάλαρη, όπου ερμηνεύετε το ρόλο του Πνεύματος του "Έκτου πατώματος";
Τον Γιώργο Βάλαρη τον ξέρω αρκετά χρόνια, πριν καν ασχοληθεί με όλα αυτά που κάνει τώρα. Στο "Έκτο πάτωμα” δημιουργήθηκε ένας ρόλος για μένα. Στην αρχή που μιλούσαμε με τον Γιώργο οι υπόλοιποι ηθοποιοί είχαν κλείσει. Του λέω τι να κάνω, να κάνω ένα άλλο πάτωμα; Και γελούσαμε. Μαζί με τον Σταμάτη Κραουνάκη σκεφτήκαμε αυτό το ρόλο του αφηγητή που βάζει σιγά-σιγά το θεατή μέσα στο έργο. Το "Έκτο πάτωμα” μιλάει για κάποιους ήρωες οι οποίοι ζούσαν στον έκτο όροφο μιας λαϊκής πολυκατοικίας στη Μονμάρτη χωρίς ασανσέρ, όπου πολλά σπίτια είναι έτσι και αυτό είναι το χειρότερο. Παρακολουθούμε μια μικρή κοινωνία που έχει έρωτες, μίση, πάθη, πολύ κουτσομπολιό και μέσα σε όλα αυτά περιφέρεται και ο αφηγητής. Ο Σταμάτης και ο Γιώργος βρήκαν έναν έξυπνο και λειτουργικό τρόπο για να μπαίνει και να βγαίνει ο αφηγητής στη ροή του έργου. Εγώ τους έκανα πλάκα και τους έλεγα δεν πειράζει παιδιά γινόταν και χωρίς εμένα, αλλά εν τέλει δέθηκε η παράσταση με έναν πολύ ωραίο τρόπο.
Είχατε δει την πρώτη παράσταση του "Έκτου πατώματος” στο θέατρο Περοκέ τη σεζόν 1991-92 που άφησε εποχή;
Ασφαλώς την είχα δει. Ήταν μια υπέροχη παράσταση η οποία ζυμώθηκε από την Άννα Παναγιωτοπούλου που έκανε τη διασκευή (την οποία χρησιμοποιούμε και τώρα), την Λίνα Νικολακοπούλου, τον Σταμάτη Κραουνάκη και τον Πλάτωνα Ανδριτσάκη που έφτιαξαν μαζί το κείμενο. Οι συνάδελφοι που έπαιζαν τότε ήταν εκλεκτοί (Χρήστος Βαλαβανίδης, Ελένη Γερασιμίδου, Νένα Μεντή, Έρρικα Μπεγιέτη, Κατιάνα Μπαλανίκα, Γιώργος Νινιός, Στέλιος Μάινας, Σοφία Ολυμπίου, Άννα Παναγιωτοπούλου, Τάσος Χαλκιάς, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Κώστας Μπάσης, Πάνος Ρεντούμης, Βασίλης Λαζαρίδης).
Τι είναι αυτό που σας γοητεύει στο "Έκτο πάτωμα";
Αυτό που με γοητεύει είναι η διαχρονικότητά του με την έννοια ότι θα μπορούσε να βρίσκεται σε οποιαδήποτε γειτονιά με οποιουσδήποτε χαρακτήρες, αλλά και το πόσο όμορφα έδεσε με τα τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου. Τα τραγούδια εκτόξευσαν την παράσταση στον ουρανό. Μου έκαναν και μένα την τιμή να πω δυο τραγούδια στην παράσταση. Δεν έχω βέβαια τις ίδιες φωνητικές δυνατότητες με άλλους συναδέλφους. Έχουμε την τύχη ας πούμε να παίζει στην παράσταση την Κυρία με τα γκρι (που παλαιότερα έχει ερμηνεύσει η Νένα Μεντή) η Ευαγγελία Μουμούρη που τραγουδάει πολύ ωραία. Πάρα πολύ ωραία λέει και το "Τραγούδι της κουτσομπόλας” η Υρώ Μανέ. Με ένα περίεργο τρόπο έχω χωθεί σε κάποιες μουσικοθεατρικές παραστάσεις, πρώτα απ’ όλα με τη Θέμιδα Μαρσέλλου που έχουμε βρεθεί σε κάποια μιούζικαλ, όπως και τώρα που κάναμε το "Anastasia The Musical”. Νομίζω ότι τα υπηρετώ τα τραγούδια. Δεν έχω μετριόφρονα θέση και στάση, απλώς έχω αυτί και ακούω πώς τραγουδούν και οι άλλοι. Στην παράσταση τα τραγούδια τα σιγομουρμουρίζει και ο κόσμος γιατί τα ξέρει τα περισσότερα.
Θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφος. Με ποια σειρά θα τα βάζετε και γιατί;Μου αρέσουν και τα τρία. Αλλά το θέατρο δεν συγκρίνεται, έχει άλλη ζύμωση. Κάνεις αρκετές πρόβες και σου δίνεται η δυνατότητα να κολυμπήσεις μέσα σε ένα χαρακτήρα. Όσον αφορά τις φάσεις που περνάει, το θέατρο υπήρχε πριν από μας, υπάρχει τώρα και θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από μας. Εμείς είμαστε περαστικοί, όπως και στη ζωή. Είναι νομοτέλεια είτε το θέλουμε είτε όχι. Είναι πολύ ωραίο που ο κόσμος ξαναγύρισε πιο δυναμικά στο θέατρο. Πιστεύω ότι έπαιξε ρόλο και ο εγκλεισμός την περίοδο της καραντίνας σε όλο αυτό. Εύχομαι να κρατήσει, γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε το αντικείμενο του πόθου μας είναι ο κόσμος. Είχα την τύχη να κάνω πάρα πολύ ωραία πράγματα και στο θέατρο και στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Και τέταρτο το θέατρο στο ραδιόφωνο που ο ήχος είναι αξεπέραστος και μου αρέσει πάρα πολύ.
Διάβασε περισσότερα στο athinorama.gr
