Αν υπήρξε ένας Μίδας της υποκριτικής τέχνης, μάλλον ήταν ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν: όποιον ρόλο αναλάμβανε τον μετέτρεπε σε χρυσό εκφράζοντας κάθε απόχρωση συναισθήματος και κατάστασης της ανθρώπινης ψυχής. Ακόμη και αν έπαιζε έναν δεύτερο ρόλο, μόλις κάποια λεπτά. Προσωπικά, κάθε φορά που ακούω το όνομά του θυμάμαι τον ρόλο του στο συγκλονιστικό Magnolia του Άντερσον, στο οποίο ο Χόφμαν είχε έναν ρόλο μικρό.
Έπαιζε έναν νοσοκόμο που φρόντιζε έναν ετοιμοθάνατο ηλικιωμένο άντρα, τον αποξενωμένο πατέρα του Τομ Κρουζ (επίσης κι εκείνος έδωσε εδώ την καλύτερη ερμηνεία της ζωής του) και τον σύζυγο της Τζούλιαν Μουρ. Ένας Χόφμαν συμπονετικός, βαθιά ανθρώπινος, απόλυτα συγκινητικός, ο μόνος που μπορούσε να κατανοήσει το δράμα τόσο του γιου όσο και της νεαρής συζύγου, φροντίζοντας πάντα εκείνον που θα έφευγε. Κάθε φορά έρχεται η εικόνα του στο μυαλό μου και σχεδόν δακρύζω.
Ο Χόφμαν έδωσε όμως και ρεσιτάλ ερμηνείας ως Τρούμαν Καπότε- ο τρόπος που συρρίκνωνε το σώμα του για να υποδυθεί τον παράξενο ήρωά του, η φωνή του, το βήμα του- κάθε λεπτομέρεια που τον οδήγησε βέβαια εκείνη τη χρονιά και το Όσκαρ.
Ο Χόφμαν μπορούσε πολύ απλά να κάνει τα πάντα. Έπαιξε σε ταινίες σταθμούς (Άρωμα μιας Γυναίκας, Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι, Ο Ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ), σε ανεξάρτητες παραγωγές (The Savages), αλλά και σε μπλοκμπάστερς. Παράλληλα, ήταν βιρτουόζος στο σανίδι έχοντας προταθεί τρεις φορές για το Βραβείο Tony.
Κι όμως οι δαίμονές του τον νίκησαν, μολονότι ο ίδιος αγαπούσε πολύ την οικογένειά του και τα παιδιά του. Γονείς συμμαθητών τους ορκίζονται πως ο ηθοποιός ήταν ένας πατέρας παρών, που ζούσε μαζί με τα παιδιά τους τις εμπειρίες τους, βρισκόταν πραγματικά στο πλευρό τους.
"Τι τραγωδία να χάσουμε έναν απίστευτα ταλαντούχο ηθοποιό όπως ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν. Μια ανείπωτη απώλεια για τον κινηματογράφο, το θέατρο και όλους όσους τον γνώριζαν" είχε γράψει την ημέρα του θανάτου του ο Κέβιν Σπέισι. "Ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν ήταν μια ιδιοφυία, ήταν θαρραλέος και γλυκός. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι έφυγε. Τα συλληπητήρια μου στη γυναίκα και τα παιδιά του" είχε πει η Σούζαν Σάραντον.
Aν και ο θάνατός του σόκαρε τον πλανήτη, ο Χόφμαν μιλούσε ανοιχτά για τον εθισμό του στο αλκόολ και στις ουσίες, λέγοντας πως είχε υποβληθεί για πρώτη φορά σε αποτοξίνωση στα 22 του χρόνια ως απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.
"Πανικοβάλλεσαι ... και πανικοβλήθηκα για τη ζωή μου", είχε δηλώσει στην εκπομπή 60 Minutes το 2006. Το 2011 δήλωσε στον Guardian: "Δεν με ενδιέφερε να πίνω με μέτρο. Και ακόμα δεν το κάνω. Επειδή πέρασε τόσος καιρός, δεν σημαίνει ότι ίσως ήταν απλώς μια φάση. Αυτός είμαι". Είχε σοκάρει επίσης πολλούς στο Χόλιγουντ όταν αποκάλυψε ότι μετά από 23 χρόνια νηφαλιότητας, είχε εθιστεί στην ηρωίνη, ως απόρροια χρήσης συνταγογραφούμενων φαρμάκων. Τότε είχε ενταχθεί σ΄ένα πρόγραμμα αποτοξίνωσης προτού ξαναρχίσει τα γυρίσματα του Showtime (που έχει πλέον αποσυρθεί) και του Happyish, και στις δύο τελευταίες δόσεις του blockbuster Hunger Games franchise.
"Πολύ σκληρός με τον εαυτό του"
Μεγαλωμένος με τρία αδέλφια στα προάστια του Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης από τη μητέρα του, Μέριλιν, δικαστή οικογενειακών δικαστηρίων, η οποία χώρισε από τον πατέρα του, επιχειρηματία Γκόρντον, όταν ήταν μικρός, ο Χόφμαν ερωτεύτηκε το θέατρο αφού είδε το "Όλοι μου οι γιοι" σε ηλικία 12 ετών.
Mέχρι τα 30 του είχε αρχίσει να συγκεντρώνει υποψηφιότητες για Tony, Emmy και Όσκαρ σε ένα ευρύ φάσμα ερμηνειών, αλλά η αυτοκριτική του τον διέλυε. Όταν ο κόσμος επαινούσε τη δουλειά του, είπε το 2006: "Θα πω: "Σας ευχαριστώ", αλλά δεν θα πω το δεύτερο μέρος, που είναι: "Κάνετε λάθος". Αυτό δεν είναι πάντα υγιές". Προσθέτει ο Matthew Warchus, ο οποίος σκηνοθέτησε την υποψήφια για Tony ερμηνεία του στο True West του 2000: "Νομίζω ότι το βασανισμένο κομμάτι προέρχεται από το ότι δεν συμβιβάζεται. Το κοινό επωφελείται. Αλλά ο ίδιος ο καλλιτέχνης, όχι. Είναι μια διττή ευλογία να έχει κανείς αυτά τα πρότυπα. Τίποτα δεν είναι εύκολο".
Όσο σκληρός ήταν με τη δική του δουλειά, τόσο υποστηρικτικός ήταν με τη δουλειά των άλλων. "Μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε να κάνει, και την περασμένη άνοιξη σκηνοθέτησε ένα έργο Off-Broadway στο θέατρό μας των 90 θέσεων", λέει ο σκηνοθέτης του Λαβύρινθου Danny Feldman. "Ήταν πάντα ενθουσιασμένος". Στα γυρίσματα της δραμεντί του 2007 The Savages, "ήταν κλειστός στον εαυτό του, αλλά ήταν ζεστός", λέει ο Jason Hayes, κομμωτής στην ταινία. "Σίγουρα ήξερες ότι ήταν μια ευαίσθητη ψυχή".
Η οικογένειά του
Μια σταθερά καθ' όλη τη διάρκεια ήταν η αγάπη του για τα παιδιά του. "Ήταν το μόνο για το οποίο μιλούσε στα γυρίσματα", θυμάται ο Hayes.
Επί 14 χρόνια διατηρούσε σχέση με τη σχεδιάστρια κοστουμιών Μιμί Ο' Ντόνελ, την οποία γνώρισε το 1999 όταν και οι δύο εργάζονταν στο έργο In Arabia We'd All Be Kings που σκηνοθέτησε ο Hoffman. Ζούσαν στη Νέα Υόρκη και είχαν έναν γιο, τον Cooper, και δύο κόρες. Ενώ πηγές ανέφεραν ότι ο Χόφμαν και η Ο'Ντόνελ χώρισαν στα τέλη του 2013, η Ο'Ντόνελ αργότερα δήλωσε ότι και η ίδια και ο Χόφμαν ήταν και οι δύο αφοσιωμένοι στη σχέση τους, αλλά εκείνος είχε μετακομίσει από το οικογενειακό σπίτι και ζούσε σε ένα κοντινό διαμέρισμα για να προστατεύσει τα παιδιά τους από τις συνέπειες της υποτροπής του στην κατάχρηση ουσιών.
To τέλος
Στις 2 Φεβρουαρίου 2014, ο Χόφμαν βρέθηκε νεκρός στο μπάνιο του διαμερίσματός του στο Μανχάταν από τον φίλο του, τον θεατρικό συγγραφέα και σεναριογράφο Ντέιβιντ Μπαρ Κατζ.Ήταν μόλις 46 ετών. Παρόλο που οι φίλοι του δήλωσαν ότι η χρήση ναρκωτικών από τον Χόφμαν ήταν υπό έλεγχο εκείνη την εποχή, οι αστυνομικοί που ερεύνησαν το διαμέρισμα βρήκαν ηρωίνη και συνταγογραφούμενα φάρμακα στη σκηνή και αποκάλυψαν ότι είχε μια σύριγγα στο χέρι του. Ο θάνατος του Χόφμαν χαρακτηρίστηκε επίσημα ως ατύχημα που προκλήθηκε από "οξεία μικτή δηλητηρίαση από ναρκωτικά, συμπεριλαμβανομένης ηρωίνης, κοκαΐνης, βενζοδιαζεπινών και αμφεταμίνης". Έτσι, έσβησε άδοξα "ίσως ο πιο φιλόδοξος και ευρέως αγαπητός ηθοποιός της γενιάς του", όπως έγραψαν και οι New York Times.
Ακολουθήστε το Womantoc στο Instagram
