Η Μαρία Τζομπανάκη μίλησε μέσω ζωντανής σύνδεσης για τον μονάκριβο γιο της, Ορφέα Αυγουστίδη, στην εκπομπή "Ενώπιος Ενωπίω". Ο γνωστός δημοσιογράφος, Νίκος Χατζηνικολάου, είχε ως καλεσμένο τον Ορφέα Αυγουστίδη, και, φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει η μητέρα του από το τηλεοπτικό αφιέρωμά του.
Ο Ορφέας Αυγουστίδης έχει ακολουθήσει τα καλλιτεχνικά βήματα της μητέρας του και μοιράζονται συχνά τις ανησυχίες και τις εμπειρίες τους. Η Μαρία Τζομπανάκη απέκτησε τον μοναχογιό της από τον γάμο της με με τον ηθοποιό Ντίνο Αυγουστίδη. Οι δυο τους είχαν γνωριστεί στα γυρίσματα της ταινίας "Το γυμνό κορίτσι" και ανέβηκαν τα σκαλιά της εκκλησίας στις αρχές του 1985. Καρπός του έρωτά τους ήταν ο Ορφέας, ο οποίος ήταν αδύνατον να μην λατρέψει την τέχνη των δύο γονιών του.
Η Μαρία Τζομπανάκη αποκάλυψε στον Νίκο Χατζηνικολάου πώς ένιωσε την πρώτη φορά που είδε τον Ορφέα επί σκηνής στο έργο "Νύχτες Ραδιοφώνων". "Μόλις τελείωσε, έκλαιγα με λυγμούς", είπε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε:
"Εξαιτίας της μητρικής αγάπης όφειλα να προστατέψω το παιδί μου, στην περίπτωση που ο δρόμος που θα διέβλεπα ότι ανοίγεται μπροστά του μπορεί να είναι γεμάτος παγίδες, όχι εκ των άλλων, αλλά από την έλλειψη, ίσως, ταλέντου, ανθεκτικότητας, λογικής, καλλιέργειας και ήμουν σιωπηλή, περίμενα…".
Στη συνέχεια, η ταλαντούχα ηθοποιός περιέγραψε εκείνη την ξεχωριστή στιγμή της ζωής της, που δεν ήταν άλλη από το να δει τον μοναχογιό της να "περπατά" στα βήματά της. "Είχε κάνει μόλις την ταινία του Περάκη, τυχαία τελείως. Ο Ορφέας ήθελε να γίνει σκηνοθέτης και όχι ηθοποιός… Και πήγα στο θέατρο λοιπόν, να δω την πρώτη παράσταση που έκανε με την Ελένη τη Ράντου "Νύχτες Ραδιοφώνων". Είχα μεγάλη αγωνία. Γιατί δεν ήθελα να εκτεθεί το παιδί μου… Απ’ την άλλη ήθελα να βιώσει την αντικειμενική πραγματικότητα του εκτίθεμαι, γιατί είσαι εσύ ο ίδιος με την ψυχή σου. Με τις ελλείψεις και τα προτερήματά σου. Κι έκλαιγα, όταν τελείωσε η παράσταση με λυγμούς. Για δύο λόγους. Γιατί είδα το ταλέντο του. Ακόμα άγουρο, αλλά το είδα, γιατί είμαι καλή δασκάλα και ήξερα ότι τον περιμένει μια διαδρομή αφοσίωσης, συνεχούς εκπαίδευσης… Όμως είμαι πολύ ευχαριστημένη, γιατί αν το διάλεγε θα πέρναγε καλά και θα πέρναγε και η τέχνη".
"Αυτό του είπα: Ήξερα ότι διαθέτει τον εξοπλισμό, έπρεπε να το καταλάβει και εκείνος και έπρεπε να το κάνει στη φαρέτρα του, όχι όπλο, αλλά φρούριο, θησαυροφυλάκιο, δύναμη και να μάθει να το μοιράζεται με τους άλλους, τους συναδέλφους του και το κοινό φυσικά. Και του το ‘πα τελειώνοντας: Αυτή η δουλειά σ’ αγαπάει πάρα πολύ. Εάν την αγαπήσεις κι εσύ θα περάσεις πολύ ωραία. Αλλά θα πρέπει από τώρα και για δέκα χρόνια να πέσεις με τα μούτρα στη δουλειά, ειδικά στο θέατρο, δεν θα σε ενδιαφέρει τι γράφει η μαρκίζα απ’ έξω… Θα πρέπει να θέλεις να μάθεις δίπλα σε σπουδαίους ηθοποιούς".
Ακολουθήστε το Womantoc στο Instagram
