Ήταν η εποχή χωρίς κινητά, χωρίς facebook, χωρίς instagram, χωρίς τόση ομφαλοσκόπηση και πόζες. Και ναι υπήρχε ανταγωνισμός, υπήρχε και εγωισμός, όμως μεγάλος πρωταγωνιστής παρέμενε η μουσική- κι αυτό ήταν μία αξία που συμμερίζονταν όλοι οι καλλιτέχνες.
Έτσι, στις 28 Ιανουαρίου του 1985 έγινε ένα πραγματικό θαύμα: συγκεντρώθηκαν 45 καλλιτέχνες -από τον Μπομπ Ντίλαν και τον Μπρους Σπρίνγκστιν, ως τον Στίβι Γουόντερ και τη Σίντι Λόπερ- σ΄ένα στούντιο, ταυτόχρονα, από το βράδυ ως το πρωί ηχογραφώντας το τραγούδι We are the World αφιλοκερδώς. Στόχος ήταν να συγκεντρωθούν μέσω των πωλήσεων του σινγκλ χρήματα για την αντιμετώπιση της πείνας στην Αφρική.
Οι περισσότεροι καλλιτέχνες είχαν μόλις παρευρεθεί στα American Music Awards που παρουσίαζε μάλιστα ο Λάιονελ Ρίτσι. Κάποιοι είχαν μάλιστα ερμηνεύσει τραγούδια τους επί σκηνής. Αμέσως μετά κατευθύνθηκαν όλοι προς το Lion Share Recording Studio για μία μαραθώνια ηχογράφηση που κράτησε μέχρι το πρωί!
Την ιστορία αφηγείται τώρα το νέο ντοκιμαντέρ "The Greatest Night in Pop" στο Netflix με τραγουδιστές, παραγωγούς και εικονολήπτες να αφηγούνται τι έγινε εκείνο το μαγικό βράδυ και footage από τα γυρίσματα της βραδιάς. Η προσπάθεια 45 κορυφαίων καλλιτεχνών όλων των εποχών είναι συγκινητική- παραμέρισαν εγωισμούς και κούραση για να ενωθούν σε μια γροθιά για το κοινό καλό (κάτι που βέβαια στη σημερινή εποχή φαντάζει απλώς ουτοπία). Και το καλό ήρθε, αφού εκείνη την εποχή το single απέφερε 80 εκ. δολάρια που διατέθηκαν για την επισιτιστική κρίση της Αφρικής.
Πώς ξεκίνησαν όλα
Το 1985 ο Χάρι Μπελαφόντε είχε την ιδέα να ηχογραφήσουν πολλοί καλλιτέχνες μαζί ένα τραγούδι για την Αφρική που μαστιζόταν από την πείνα, με εκατομμύρια ανθρώπους να πεθαίνουν. Πηγή έμπνευσης αποτέλεσε το τραγούδι "Do They Know It's Christmas?", μία πρωτοβουλία του Μπομπ Γκέλντοφ στην οποία συμμετείχαν Βρετανοί και Ιρλανδοί καλλιτέχνες προκειμένου να συγκεντρωθούν πόροι για την Αιθιοπία. "Έχουμε λευκούς που σώζουν μαύρους. Δεν έχουμε μαύρους που σώζουν μαύρους", ακούμε τον Ρίτσι να λέει αφηγούμενος την προτροπή του Μπελαφόντε. "Πρέπει να σώσουμε τους δικούς μας ανθρώπους από την πείνα". Προσπαθούσε να κάνει εμάς, τη νεότερη ομάδα, να εμπλακούμε σε αυτό που συνέβαινε στην Αφρική. Απάντησα: φυσικά". Ο Λάιονελ ήταν ο πρώτος και αμέσως δέχτηκε και ο Μάικλ Τζάκσον που όχι μόνο προσφέρθηκαν να ερμηνεύσουν το τραγούδι, αλλά και να το συνθέσουν, όπως και έγινε. Ο Λάιονελ έγραψε αρχικά κάποιες μελωδίες, πάνω στις οποίες δούλεψαν με τον Τζάκσον. Ήταν ο Τζάκσον που σκέφτηκε τον τίτλο.
Ο συντονισμός των καλλιτεχνών ήταν μια δύσκολη υπόθεση
Στο παιχνίδι μπήκε και ο διάσημος παραγωγός Κουίνσι Τζόουνς και άλλα σημαντικά στελέχη της μουσικής βιομηχανίας που προσκάλεσαν καλλιτέχνες να συνδράμουν. Όμως το να βρει κανείς τους καλλιτέχνες τότε ήταν μια πολύ απαιτητική αποστολή, αφού δεν υπήρχαν κινητά! Για παράδειγμα ένα ολόκληρο βράδυ τηλεφωνούσαν στον Στίβι Γουόντερ και δεν απαντούσε, ούτε απάντησε και τις επόμενες ημέρες, αν και η συμμετοχή του εκείνο το βράδυ αποδείχθηκε εξαιρετικά πολύτιμη όπως βλέπουμε στο ντοκιμαντέρ. Το να συντονίσεις το πρόγραμμα ροκ και ποπ σταρ ήταν επίσης μία γιγαντιαία πρόκληση. Όμως, το γεγονός πως οι περισσότεροι θα βρισκόντουσαν στο Λος Άντζελες για τα American Music Awards ήταν σίγουρα μια τεράστια ευκαιρία. Ο Σπρίνγκστιν όμως τελείωνε την προηγούμενη ημέρα την περιοδεία του στο Μπάφαλο και μάλιστα παρότι συμφώνησε να ταξιδέψει άρχιζε να χιονίζει εκεί με κίνδυνο να αποκλειστεί! Τελικά τα κατάφερε και να έρθει και να γνωρίσει το ίνδαλμά του, τον Μπομπ Ντίλαν.
Από την άλλη, ο Prince που ήταν στα βραβεία αρνήθηκε να συμμετάσχει. Μάλιστα, η Sheila E, που τραγουδούσε και μαζί του υποστήριξε ότι την κάλεσαν στην ηχογράφηση μόνο και μόνο για να πείσει τον σούπερ σταρ να έρθει. Τού τηλεφώνησαν πολλές φορές εκείνο το βράδυ, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Η Sheila E ένιωσε όμως ότι την εκμεταλλευόντουσαν για αυτό, έτσι έφυγε από το στούντιο. Ακόμα και η Σίντι Λόπερ σκεφτόταν να μην συμμετάσχει γιατί "ο συντροφός της τής είχε πει ότι δεν θα γίνει χιτ το τραγούδι" όπως είπε η ίδια στον Λάιονελ Ρίτσι, λίγο πριν στα βραβεία. Εκείνος όμως την έπεισε να το σκεφτεί καλύτερα και να μην χάσει μια μεγάλη ευκαιρία.
Το να ενορχηστρώσει κανείς τόσες σπουδαίες φωνές δεν ήταν εύκολο, όμως οι παραγωγοί είχαν ήδη σχεδιάσει με ποια σειρά θα τραγουδούσαν σόλο κάποιες φράσεις οι καλλιτέχνες, ανάλογα με το ηχόχρωμα της φωνής τους. Όταν έφτασαν όμως έμοιαζαν σαν παιδιά του νηπιαγωγείου, ενθουσιασμένα, αλλά και κάπως ντροπαλά, αφού κάποιοι έβλεπαν εκεί και τα ινδάλματά τους. Μάλιστα, μία από τις πιο όμορφες στιγμές της βραδιάς ήταν όταν άρχισαν ο ένας να ζητά από τον άλλο να υπογράψει στην παρτιτούρα του, σαν αυτόγραφο, εκφράζοντας έτσι τον θαυμασμό τους για την πορεία και την καλλιτεχνική αξία του άλλου.
Στην ηχογράφηση έφτασε και ο Μπομπ Γκέλντοφ που απευθύνθηκε στους καλλιτέχνες και τους μίλησε για την κατάσταση στην Αφρική, έχοντας κάνει ο ίδιος πολλές αποστολές στην ήπειρο. Η εισαγωγή του ήταν αποτελεσματική, καθώς τώρα τον αρχικό ενθουσιασμό διαδέχθηκε η προσήλωση στον σκοπό της βραδιάς.
Η ηχογράφηση ήταν απαιτητική ιδώς για τους εσωστρεφείς, όπως ο Μπομπ Ντίλαν. Ο Ντίλαν, όπως βλέπουμε και στα πλάνα, μοιάζει να είχε πελαγώσει για το πώς έπρεπε να ερμηνεύσει το δικό του μέρος. Ζήτησε λοιπόν στον Στίβι Γουόντερ να παίξει τη μελωδία στο πιάνο. Οι παραγωγοί ζήτησαν από όλους τους υπόλοιπους να βγουν έξω για λίγο. Για να σπάσει ο πάγος ο Στίβι Γουόντερ (μεγάλο πειραχτήρι δε) άρχισε να παίζει και να υποδύεται τη φωνή του Ντίλαν. Εκείνος άρχισε να γελάει και έπειτα όλα πήραν τον δρόμο τους. Κι αυτό είναι πολύ όμορφο στο ντοκιμαντέρ να βλέπεις τους ανθρώπους πίσω από τους θρύλους. Όπως την Νταϊάνα Ρος, που έμεινε τελευταία, δεν ήθελε να φύγει στο τέλος της ηχογράφησης. Έβαλε μάλιστα τα κλάματα λέγοντας πως "δεν θέλω να τελειώσει αυτό".
Λίγο πριν την ηχογράφηση ο Λάιονελ Ρίτσι ήταν παρουσιαστής των American Music Awards, κέρδισε ο ίδιος πολλά βραβεία, αλλά και ερμήνευσε τραγούδια του στην τελετή. Όμως το μόνο που θυμάται από εκείνο το βράδυ ήταν το We Are the World. Γιατί τότε συνέβη κάτι μαγικό: η μουσική απέδειξε ότι ενώνει τους ανθρώπους. Μέσα από αυτούς τους 45 καλλιτέχνες το μήνυμα ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, με τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις να μεταδίδουν ταυτόχρονα ανά τον κόσμο το τραγούδι που τραγουδήθηκε από τα χείλη δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Ένα τραγούδι που ακόμα τραγουδάμε όταν θέλουμε η ψυχή μας να νιώσει καλά.
Δείτε το ντοκιμαντέρ στο Netflix:
Ακολουθήστε το Womantoc στο Instagram
