To Erotic Vagrancy είναι από μόνο του μια εξτραβαγκάντζα των 745 σελίδων. Γιατί πώς αλλιώς να διηγηθεί κανείς την εκρηκτική σχέση του Ρίτσαρντ Μπάρτον και της Ελίζαμπεθ Τέιλορ που έχει μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου, αλλά και στο συλλογικό ασυνείδητο. "Όταν η φωτιά συνάντησε τη φωτιά" θα μπορούσε να είναι εναλλακτικά ο τίτλος του. Ισάξιοι, το ίδιο επιτυχημένοι στην καριέρα τους, έντονες προσωπικότητες, αλλά και κάπως κακομαθημένα παιδιά που δεν μπόρεσαν να ενηλικιωθούν πλήρως για να διαχειριστούν τη σχέση τους. Αν προσθέσει κανείς και τα χρήματα, τα κοσμήματα, τις κιτς υπερβολές (ιδιωτικά τζετ και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς) δεν είναι τυχαίο που ο έρωτας από μόνος του έχει γίνει θέμα ταινίας.
Ο Ουαλός Ρότζερ Λουίς προτοτυπεί ως προς το εξής: προσπαθεί να αναζητήσει τις ρίζες της αποτυχίας αυτού του έρωτα στην παιδική ηλικία των δύο πρωταγωνιστών του.
Η Τέιλορ ήταν το παιδί- θαύμα, το χρυσό κοριτσάκι της MGM που παρέμεινε στην ουσία ένα παιδί- οξύθυμη, εγωίστρια, ο ορισμός της drama queen. Μια χειριστική γυναίκα που υποκρινόταν διάφορες ασθένειες για να της συνταγογραφούν οι γιατροί ό,τι ήθελε (σύμφωνα με τη σκιαγράφηση του βιβλίου). Ήταν ουσιαστικά ένας ενορχηστρωτής ορέξεων - μια συλλέκτρια ρούχων και παπουτσιών και συζύγων, κατοικίδιων ζώων και δώρων και πολύτιμων μπιχλιμπίδια. Όπως είπε ο τέταρτος σύζυγός της, Eddie Fisher: "Μόνο ένα μικρό διαμαντάκι 50.000 δολαρίων θα έκανε το θαύμα του έως και τέσσερις ημέρες". Η ανάγκη της να προβάλλεται ανά πάσα στιγμή ήταν αθεράπευτη: ακόμη και μια χειρουργική επέμβαση στον "καλοήθη" όγκο του εγκεφάλου της ("το μόνο κομμάτι της που ήταν") έπρεπε να καταγραφεί φωτογραφικά από το περιοδικό Life.
Ο Μπάρτον από την άλλη μόνο στα πούπουλα δεν μεγάλωσε. Ήταν το 12ο από τα 13 παιδιά που της οικογένειας. Μιας οικογένειας με μέθυσο πατέρα, τον Ρίτσαρντ Τζένκινς, και μια μητέρα που πέθανε όταν ο Μπέρτον ήταν δύο ετών. Μεγάλωσε με τη μεγαλύτερη αδελφή του και τον ανθρακωρύχο σύζυγό της σε ένα προάστιο του Port Talbot, όπου ένας δάσκαλος, ο Φίλιπ Μπάρτον, πήρε το αγόρι, υπό την προστασία του και το εκπαίδευσε για τη σκηνή.
Ωστόσο, ο Λούις αποκαλύπτει όχι μόνο μια αγωνιώδη μεφιστοφελική σχέση μεταξύ μέντορα και υιοθετημένου ("κόλαση", όπως θυμάται ο Μπάρτον), αλλά, στην πρώτη από τις δύο μεγάλες κατηγορίες του βιβλίου, αποκαλεί τον Φίλιπ παιδόφιλο. Λέγεται μάλιστα πως το γεγονός πως υπήρξε τόσο "γυναικάς" να ήταν μια προσπάθεια να κρύψει ίσως την ομοφυλοφυλία του. Όμως η γοητεία που ασκούσε στον γυναικείο πληθυσμό ήταν αδιαμφισβήτητη. Όπως καταγράφεται και στο βιβλίο η Κλερ Μπλουμ περιγράφει το σεξ μαζί του ως "μια φλόγα με μια πυράκτωση που μας εξέπληξε και τους δύο".
Ο Τέιλορ και ο Μάρτον γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας "Κλεοπάτρα" και ίσως κράτησαν για πάντα μέσα τους τον ρόλο τους παίζοντας παιχνίδια εξουσίας. Ο Λιούις δεν είναι ο πρώτος βιογράφος που εντοπίζει τις συνάφειες μεταξύ του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας/της Τέιλορ και του Μπάρτον -ένα ζευγάρι εραστών που "καταναλώνουν τον εαυτό τους, σαν φωτιά".
Η διάθεση της υπερβολής ήταν από μόνη της "ρωμαϊκή" - 120.000 δολάρια την ημέρα για τα γυρίσματα, φοίνικες που μεταφέρθηκαν από το Χόλιγουντ στο Pinewood, η Τέιλορ σε μια τεράστια γωνιακή σουίτα στο Dorchester που κρατούσε τις διαδικασίες. Οι δύο αστέρες συναγωνιζόντουσαν για το ποιος θα ήταν πιο κτητικός, κακομαθημένος και ανεξέλεγκτος. Μια "ισοπαλία" που ισοπέδωσε την αξιοπρέπεια των τότε συζύγων τους, Σίμπιλ Μπάρτον και Έντι Φίσερ που αμφότεροι προδόθηκαν. Η Τέιλορ τον ερωτεύτηκε από τη στιγμή που τον είδε. "Παθαίνω οργασμό ακούγοντας απλώς τη φωνή του" είπε. Και εκείνος το ίδιο. "Ερωτεύτηκα αμέσως. Ηταν σαν να αντανακλούσε ομορφιά αιώνων, ακαταμάχητη σαν την έλξη της βαρύτητας".
Ακόμα και το Βατικανό σχολίασε τότε το αμαρτωλό ζευγάρι, περιγράφοντας την Τέιλορ ως "μια φιλάργυρη βρικόλακα που καταστρέφει οικογένειες και καταβροχθίζει συζύγους", κάτι που, προσθέτει ο Λιούις, "στην πραγματικότητα δεν είναι υπερβολή". Για την ταινία γίνονταν αστεία για χρόνια, δεκαετίες, μετά. Ένα από τα πιο επιτυχημένο το είχε πει η κωμικός και συγγραφέας Τζόαν Ρίβερς: "Αν η Λιζ Τέιλορ γύριζε την Κλεοπάτρα σήμερα, θα έπρεπε να μεγαλώσουν τον Νείλο". Όταν κάποτε ανέθεσε τη διακόσμηση του τζετ τους η Τέιλορ στον διακοσμητή της εκείνος χαριτολογώντας την ρώτησε "πού να βάλω το τζάκι;", η Τέιλορ όμως δεν το πήρε για πλάκα.
Δεν ήταν μόνο ο καταναλωτισμός και οι υπερβολές του ζευγαριού που υπήρξαν μνημειώδεις, αλλά και οι καυγάδες τους που ήταν βίαιοι. Το αλκόολ και τα ναρκωτικά τροφοδοτούσαν ακόμη περισσότερο τη βία. Η Τέιλορ είχε βίαιη τάση. "Χτυπούσε και γρονθοκοπούσε διαρκώς τον Μπάρτον", ανέφερε ο σεναριογράφος Ernest Lehman στα γυρίσματα της ταινίας "Ποιος φοβάται τη Virginia Woolf;" (1966), η οποία σύμφωνα με τον Λούις ήταν "ολόκληρος ο γάμος τους, στριμωγμένος σε μια μόνο ταινία". Ο ίδιος ο Μπάρτον ήταν επίσης επιθετικός. Μια νύχτα του 1968, μετά από έναν καυγά με τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Ίβορ, εκείνος έσπασε τον λαιιμό του και έμεινε παράλυτος. Τέσσερα χρόνια αργότερα πέθανε. Ο συγγραφέας της βιογραφίας του ζευγαριού θεωρεί τον Μπάρτον υπεύθυνο.
Πολύ ίδιοι για να μείνουν μαζί; Ίσως. Ο βασανιστικός τους έρωτας τους αποθέωνε και τους κατέστρεφε. Από το ζενίθ στο ναδίρ και πάλι από την αρχή. Δύο ανθρώποι που ερωτεύθηκαν παράφορα, αλλά δεν μπόρεσαν να ζήσουν μαζί.
Ακολουθήστε το Womantoc στο Instagram
