Ήταν το 1977 και όταν έμπαινα με τη μαμά μου στο τρένο να κατεβούμε στην Ομόνοια, τραγουδούσα..."Κάθε τμήμα κι ενα τέλειο μαγαζί".
Σε όλη την διαδρομή μέσα στο τρένο σκεφτόμουν: "Τι θα ψωνίσω, τι θα φάω στο self service και ποιον φουσκωτό Άι Βασίλη θα αγόραζα; Αυτόν με το μπαστούνι, ή τον σκέτο;Κάθε Χριστούγεννα αγόραζα Άι-Βασίλη φουσκωτό, ο οποίος δεν προλάβαινε ποτέ να φτάσει στο σπίτι γιατί τον είχα τρυπήσει στην διαδρομή.
Το πρώτο θαύμα των Χριστουγέννων που έζησα εκείνη την πρώτη ημέρα που αντίκρυσα το Μινιόν, ήταν οι κυλιόμενες σκάλες. Όταν τις ανέαινα ένιωθα σαν κομψή αεροσυνοδός. Στις σκάλες η μαμά μου, πάντα μου κρατούσε σφιχτά το χέρι γιατί συνήθιζα να το σκάω για να τις ανεβώ ανάποδα. Τις ανέβαινα αλλά... ως εκ θαύματος δεν χτύπησα ποτέ.
Το δεύτερο θαύμα ήταν ο έβδομος όροφος. Εκεί υπήρχαν παιχνίδια, βιντεοπαιχνίδια, εποχιακά Χριστουγεννιάτικα. Είχε τα πάντα...κούκλες, επιτραπέζια και χιλιάδες άλλα παιχνίδια απλώνονταν μπροστά μου και περίμεναν να τα αγοράσω. Δεν ήξερα τι να διαλέξω γιατί υπήρχαν τα πάντα. Υπήρχε επίσης μία μεγάλη απομίμηση ελέφαντα- κάτι σαν σημερινό installation- που όμως πολύ με τάραζε.
Το τρίτο θαύμα ήταν ο όγδοος όροφος. Σε αυτόν συνήθως ανεβαίναμε με το ασανσέρ γιατί η μαμά μου είχε κουραστεί με το ανάποδο ανέβα-κατέβα. Ήταν ο όροφος εκδηλώσεων με θέατρο, χώρος παιχνιδιού με πισίνα με μπαλάκια, μίνι αναψυκτήριο με μαλλί της γριάς, αναψυκτικά, τοστ και μηχανήματα που λειτουργούσαν με τη ρίψη κερμάτων. Ποτέ δεν είχα κέρματα, ούτε μου έδινε η μαμά μου αλλά πολύ μου άρεσε.
Το τέταρτο θαύμα ήταν ο ένατος και τελευταίος όροφος. Εκεί υπήρχε ένα εστιατόριο εσωτερικού και εξωτερικού χώρου (Mini Grill), καθώς και ένα μίνι ενυδρείο. Η καλύτερή μου εκεί ήταν ο ανοξείδωτος πάγκος με τα self service φαγητά. Πολλά φαγητά και όλα παράξενα. Οι γυαλιστεροί πάγκοι με τις διάφανες βιτρίνες ήταν για μένα το πρώτο εξωτικό ταξίδι γαστρονομίας της ζωής μου. Θυμάμαι να κολλάω στις γυάλινες βιτρίνες με τα λαχταριστά εκθέματα και να αφήνω τις μικρές μου δαχτυλιές πάνω τους. Τούρτα αμυγδάλου με κατακκόκινο κερασάκι, τόσο κόκκινο που φάνταζε πλαστικό, λαχταριστά τοστ που πρώτη φορά έβλεπα μια που στο σπίτι μας δεν είχε φτάσει ακόμα η τοστιέρα, πάστες σεράνο και λουκουμάδες. Αχ και τα...μιλκ σέικ, ήταν ωραία, αλλά δεν με άφηνε η μαμά μου να πάρω μην κρυώσουν τα λαιμά μου.
Το τελευταίο θαύμα ήταν οι πορτοκαλί σακούλες. Η σακούλα αυτή με τα μαύρα γράμματα, ήταν το Χρηματιστήριο Αξιών κάθε παιδιού. Το τρόποαιο μας. Όσο περισσότερες είχες τόσο πιο πολλά παιχνίδια είχες. Και βέβαια δεν υπήρχε σπίτι χωρίς την πορτοκαλί πλαστική σακούλα-τσάντα με το μαύρο λογότυπο του ΜΙΝΙΟΝ. Αυτή τη σακούλα την κουβαλούσα πάντα μόνη μου κι ας σερνόταν στα λασπερά πεζοδρόμια της Αθήνας. Δεν την έδινα ποτέ στη μαμά μου για να μου την κρατήσει. Αλλά στο τέλος μου την άρπζε μην την λερώσω.
Το Μινιόν κάηκε λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, στις 18 Δεκεμβρίου του 1980. Οι περισσότεροι παραδέχονται ότι η καταστροφή του αποτέλεσε μεγάλη απώλεια για την Αθήνα. Μόλις λίγες ημέρες πριν από τις γιορτές. Ο Παράδεισος των παιδικών μου χρόνων είχε γίνει στάχτη…
Τα αγνωστα infos του Μινιόν
– Το όνομα προέκυψε από το "μινύος" που σημαίνει μικρός.
– Υπήρξε το ενδέκατο, σε μεγαλύτερο μέγεθος, πολυκατάστημα της Ευρώπης.
– Οι πωλήσεις είχαν φτάσει στο ένα δισεκατομμύριο δραχμές.
– Μας σύστησε με τις ετήσιες εκπτώσεις. "Όταν είχα προσφορές, υπήρχε ουρά χιλιάδων ατόμων γύρω από το τετράγωνο. Έβγαινα και τους έλεγα ‘σας παρακαλώ μη σπάσετε τις πόρτες. Όλοι θα πάρετε’. Εκείνοι το γλεντούσαν. Δεν τους ένοιαζε η φθηνότερη κουβέρτα, αλλά να το γλεντήσουν μαζί μου. Ήθελα να βάλω τα κλάματα όταν τελείωνε το απόθεμα και άνθρωποι έφευγαν απογοητευμένοι. Άρχισα την αρίθμηση (προτεραιότητα) και ανανέωνα το ραντεβού μας, ώστε να ικανοποιηθούν όλοι" – Γιάννης Γεωργακάς
– Μας γνώρισε τις κυλιόμενες σκάλες -αυτό το θαύμα.
– Μέχρι να εμφανιστεί στο χάρτη, δεν υπήρχε κατάστημα που διαφημιζόταν στο ραδιόφωνο ή την τηλεόραση.
– Έως ότου ανοίξει τις πόρτες του, δεν υπήρχε κατάστημα με λίστα γάμου.
– Υπήρξε ο πρώτος προορισμός για τα πάντα. Από το αν ήθελες να αγοράσεις από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο πράγμα μέχρι να κουρευτείς, να πιεις έναν καφέ ή να φας κάτι.
– Πόλεις της περιφέρειας οργάνωναν ταξίδια με προορισμό το κτίριο που βρισκόταν στη συμβολή της Πατησίων και της Δώρου -με τα λεωφορεία να κάνουν ουρά απ’ έξω.
– Οι βιτρίνες του ήταν οι πρώτες που έγιναν πεδίο δράσης καλλιτεχνών -και κλασικό debate με εκείνες του Λαμπρόπουλου για το ποιες ήταν τελικά, καλύτερες σε κάθε γιορτές.
– Δεν υπήρχε σπίτι χωρίς την πορτοκαλί πλαστική σακούλα/τσάντα με τα γράμματα που έγραφαν ΜΙΝΙΟΝ.
– Εκεί είδαν οι Έλληνες τον πρώτο ηλεκτρονικό υπολογιστή.
