Το εμβληματικό μυθιστόρημα του Τάσου Αθανασιάδη Οι Πανθέοι έγινε ξανά τηλεοπτική σειρά και προβάλλεται μέσα από τη συχνότητα του ΣΚΑΪ, από Δευτέρα μέχρι Πέμπτη. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε και την Αθηνά Μαξίμου που υποδύεται τη Μερόπη Μονογιού, τη μικρότερη κόρη της οικογένειας των Πανθέων. Με αφορμή την ηρωίδα της μιλάει στη Madame Figaro για όλα εκείνα που δεν έχουν αλλάξει στην ανθρώπινη φύση, για τη συνύπαρξη με τον σύζυγό της, Αιμίλιο Χειλάκη στη σειρά και τα ψυχικά εργαλεία που χρησιμοποιεί για να ανταπεξέλθει σε όλα αυτά που τη ματαιώνουν στην εποχή μας.
Εντοπίζεις χαρακτηριστικά της ηρωίδας σου στις σύγχρονες γυναίκες;
Πάντα ο πυρήνας της φύσης είναι ίδιος. Τo DNA μας και το ψυχολογικό και το βιολογικό παραμένει ίδιο. Δεν έχουμε βγάλει ούτε τρίτο μάτι ούτε πέμπτο πόδι. (Γελάει.) Με έναν τρόπο, τα πράγματα και τα θέματα της γυναικείας φύσης, η διαφορετικότητα από το αρσενικό, είναι πάντα εδώ και δεν θα μας αφήσουν ποτέ. Το θέμα είναι πώς προχωράει κανείς στη διαχείριση όλων αυτών των θεμάτων. Πώς τα αντιμετωπίζει, πώς εξελίσσεται σαν είδος. Οφείλω να ομολογήσω ότι μπορεί σε μια επιφάνεια, μια κεντρικότητα να έχουν προχωρήσει πολλά πράγματα αλλά πάρα πολλά άλλα μένουν ίδια με ένα άλλο περιτύλιγμα. Αυτό που αναρωτιέμαι κάθε φορά που έρχομαι αντιμέτωπη με αυτό το μη προχώρημα είναι ότι τελικά, δεν μπορεί να αλλάξει κάτι ουσιαστικά και βαθιά γιατί πραγματικά είναι θέμα φύσης και όχι θέσης.
Δεν μοιάζει λίγο με τον μύθο του Σίσυφου αυτή η διαρκής πάλη για τα αυτονόητα δικαιώματα μιας γυναίκας αλλά και των ανθρώπων γενικά;
Πώς να εξελιχθούμε όταν μιλάμε για γυναίκες, άνδρες, διαφορετικότητα, ΛΟΑΤΚΙ και όλα αυτά τα οποία μας απασχολούν και μας χτυπάνε την πόρτα καθημερινά όταν αυτή τη στιγμή και για χιλιετίες δεν σταματά ο άνθρωπος να επιτίθεται στον άνθρωπο. Όταν συμβαίνει αυτό το πράγμα στη Γάζα το 2023 ή στην Ουκρανία το 2022, για τι πράγματα αναρωτιόμαστε; Πώς μπορούμε να μιλήσουμε για το ότι τα πράγματα προχώρησαν; Δεν έχουν προχωρήσει στο ελάχιστο. Όταν ο άνθρωπος χτυπάει τον άλλο άνθρωπο με αυτό τον τρόπο, για τι διαφορετικότητα μιλάμε και για τι προχώρημα; Εγώ πραγματικά αναρωτιέμαι. Απλά καταναλωνόμαστε για να νομίζουμε ότι κάτι γίνεται, ότι κάτι συμβαίνει, ότι κάτι αλλάζουμε. Τίποτα δεν αλλάζουμε όταν υπάρχει αυτό δίπλα μας. Νομίζουμε ότι κάτι αλλάζουμε, ότι για κάτι πολεμάμε, ότι για κάτι παλεύουμε για να είμαστε ισότιμοι όλοι οι άνθρωποι, τα ζώα. Παλεύουμε για τη φύση, για τον πλανήτη, για τη γυναίκα, για το παιδί, για τα δικαιώματα. Για τι πράγμα μιλάμε; Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Και είναι τόσο καταθλιπτικό αυτό το πράγμα και τόσο μη ελπιδοφόρο. Και μιλάμε τώρα αν είναι ίδια η γυναίκα το 2023 με το 1939;
Το στενάχωρο, για τις γυναίκες, είναι ότι κάποια πράγματα είναι ακριβώς στο ίδιο επίπεδο.
Έχουν φορέσει ένα άλλο περιτύλιγμα. Υπάρχει ένας άλλου είδους καθωσπρεπισμός, υπάρχει ένα άλλου είδους politically correct της εποχής το οποίο με έναν τρόπο είναι το ίδιο απλά έχει μετακινηθεί και εξελιχθεί σε κάτι άλλο. Ουσιαστικά, πυρηνικά, στο ψυχικό DNA δεν έχει μετακινηθεί τίποτα.
Όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, από την Γάζα μέχρι τα θέματα της καθημερινότητας, σου δημιουργούν ένα αίσθημα ματαιότητας;
Δεν είναι μόνο η Γάζα, αλλά και αυτό που κάνει η Χαμάς στο Ισραήλ. Δεν έχει να κάνει με ποιον είσαι, θα πρέπει να είσαι με τον άνθρωπο. Δεν γίνεται να διαλέγεις στρατόπεδο. Γιατί από τη στιγμή που διαλέγει ένας άνθρωπος στρατόπεδο, εναντιώνεται σε κάποιον άλλον. Δεν πρέπει να υπάρχει η έννοια στρατόπεδο. Με απασχολεί τόσο πολύ αυτό με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, που λες τι ματαιότητα είναι αυτή! Ταυτόχρονα, από την άλλη, δεν μπορείς να μείνεις σε αυτή τη ματαιότητα. Αλλιώς ή θα πρέπει να πάρει κανείς τα βουνά ή θα πρέπει να πηδήξει από το παράθυρο. Οπότε θα πρέπει κάπως να το διαχειριστεί. Πρέπει διαρκώς να εφευρίσκει τρόπους, με τα ψυχικά εργαλεία που έχει ο κάθε άνθρωπος, να μπορεί να ανταπεξέρχεται.
Η ενασχόληση σου με την Τέχνη είναι ένας τρόπος να αποκτήσεις τέτοια εργαλεία;
Όταν ξεκίνησα να κάνω αυτή τη δουλειά, θεώρησα ότι η Τέχνη από μόνη της είναι ένα εργαλείο για να μπορεί κανείς να αντιμετωπίζει τη ζωή. Μεγαλώνοντας και αποκτώντας κάποια εμπειρία, ωριμάζοντας και σαν άνθρωπος καθώς μετακινείται κανείς μέσα στα πράγματα που κάνει μία Α επεξεργασία, κατάλαβα ότι δεν είναι η Τέχνη το εργαλείο. Η Τέχνη είναι ένας δρόμος για να κάνεις πράξη τα προ-δικά σου εργαλεία, όχι να τη χρησιμοποιήσεις για να βοηθηθείς. Χρησιμοποιείς εσένα, αφιερώνεις εσένα και τα δικά σου εργαλεία στην Τέχνη.
Πού βρίσκεις τα δικά σου ψυχικά εργαλεία;
Το βασικό εργαλείο που προσπαθώ ανά πάσα στιγμή να το αρπάζω είναι το να σέβομαι κάθε φορά αυτόν που έχω απέναντί μου. Αυτό είναι το προσωπικό μου σπαθί. (Γελάει.) Όταν λέω να τον σέβομαι δεν εννοώ μια εξωτερική ευγένεια. Να σέβομαι ότι σκέφτεται διαφορετικά, αντιδρά διαφορετικά, έχει τα δικά του σκοτάδια, τις δικές του τρύπες, τα δικά του προβλήματα, τις δικές του ελλείψεις. Όταν βλέπω μια συμπεριφορά η οποία δεν ταιριάζει στο δικό μου παράθυρο που βλέπει τον κόσμο, πάντα μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία και βάζω αυτό το "σπαθί" μπροστά για να μην απορρίψω, να μη διαγράψω, να μην είμαι απόλυτη, να μη πω "κοίτα τι άχρηστος άνθρωπος". Με έναν τρόπο αυτό είναι και το ίδιο εργαλείο που με βοηθάει στο να μη ματαιώνονται όλα.
Η αποδοχή.
Η αποδοχή του ότι ο άλλος άνθρωπος δεν είναι ίδιος με εμένα, δεν μπορεί να είναι γιατί κανένας δεν είναι ίδιος με κανέναν. Οπότε οφείλω να διαβάσω αυτόν τον άλλον ψυχισμό ή κι αν δεν θέλω -γιατί δεν μπορούν να σε ενδιαφέρουν όλοι οι άνθρωποι- να μην τον ενοχλήσω, να μη του κάνω κακό. Να πω "εντάξει, εμένα αυτό δεν με αφορά".
Διάβασε περισσότερα στο madamefigaro.gr
