Ήταν σε μια θεατρική παράσταση που γνωρίστηκαν ο Αλέξης Τσάφας και η Αλεξία Μπεζίκη. Εκείνος ήταν ο σκηνοθέτης και εκείνη η πρωταγωνίστρια. Η Αλεξία άρχισε να του μιλά για την ιδέα της για να ακολουθήσουν εκατοντάδες email και τηλέφωνα που οδήγησαν στο τελικό σενάριο της ταινίας Dolls of Dresden. Μια ταινία για τη δύναμη που θα πρέπει να ανασύρει ο καθένας μας από μέσα του προκειμένου να γίνει αυτό που θέλει για τον εαυτό του.
Για την πρωταγωνίστρια της ταινίας, την Άννα, μια αντισυμβατική δημοσιογράφο από τη Θεσσαλονίκη χρειάστηκε μια γνωριμία, ένας έρωτας αναπάντεχος που προέκυψε όταν γνώρισε την εικαστικό από τη Δρέσδη Lophilia. Η τυχαία συνάντηση των δύο γυναικών εξελίχθηκε σύντομα σε μια βαθιά ερωτική σχέση με την προοπτική δημιουργίας οικογένειας.
Την προσέγγιση των δύο γυναικών θα διακόψει ο αιφνίδιος θάνατος της Lophilia. Η Άννα συγκλονισμένη από την απώλεια της φίλης της και γνωρίζοντας πόσο σημαντικό ήταν για τη Lophilia το σώμα της να αποτεφρωθεί, θα αναζητήσει στη Δρέσδη τον πατέρα της για να αποσπάσει την απαραίτητη συγκατάθεση του. Η συγκλονιστική εμπειρία της σύντομης γνωριμίας της με την Lophilia, θα καθορίσει τη μετέπειτα ζωή της Άννας.
Για την ταινία Dolls of Dresden, τον έρωτα μεταξύ δύο γυναικών, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια και το δικαίωμα να είσαι ο εαυτός σου, η Αλεξία Μπεζίκη είχε μιλήσει στο womantoc.gr τον Νοέμβριο του 2023 λίγο πριν την πρεμιέρα της ταινίας.
-Ήταν στην πρόθεσή σας να κάνετε μια φεμινιστική ταινία;
Δεν ήταν αυτοσκοπός, γιατί είναι γενικώς μια ταινία για τον άνθρωπο, ανεξαρτήτως φύλου. Θα έλεγα πως ο πυρήνας της ταινίας είναι το tagline της: "Μια ιστορία για να βρεις τη δύναμη να γίνεις αυτό που είσαι". Αυτές οι δύο γυναίκες διαφέρουν σε πολλά σημεία και φαινομενικά είναι αταίριαστες- έχουν άλλοι κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο, έχουν άλλες διαδρομές. Η Άννα θα χρειαστεί να διανύσει πολύ μεγάλη πορεία για να διεκδικήσει αυτό που θέλει να γίνει, πώς θέλει να ζήσει τη ζωή της εφεξής. Αφήνει μια "σίγουρη" δουλειά πίσω, έναν σύντροφο με τον οποίο συγκατοικεί, μια κανονικότητα και καθημερινότητα κοινώς αποδεκτή, για την ελευθερία της. Η Lophilia από την άλλη, μοιάζει σαν να έχει κατοχυρώσει αυτό που είναι, αλλά στη συνέχεια θα μάθουμε για ένα διαγενεολογικό τραύμα, το οποίο δεν έχει βρει τρόπο να διαχειριστεί, κάτι που την εμποδίζει να απελευθερωθεί.
-Στην ταινία έχει ξεχωριστή θέση και το γυμνό σώμα ως ιδέα, σωστά;
Ναι, γιατί η Lophilia είναι καλλιτέχνης που ασχολείται με το γυμνό. Εξάλλου ζει στη Δρέσδη εκεί που γεννήθηκε ο εξπρεσιονισμός- εκεί άνθισε. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του ήταν και η απελευθέρωση του σώματος, που σταμάτησε με την άνοδο του Ναζισμού. Τώρα, η συντηριτικοποίηση της κοινωνίας είναι κάτι που ζούμε ξανά με την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων. Βλέπουμε για παράδειγμα την απαγόρευση στις εκτρώσεις στις ΗΠΑ. Ό,τι αφορά το γυμνό σώμα και το πώς να υπάρχεις δέχεται και πάλι τεράστια κριτική.
-Το εντυπωσιακό είναι πως το βλέπουμε και σε νέους ανθρώπους που παραδοσιακά είναι προοδευτικοί.
Δεν είναι εύκολο να ξεριζωθούν οι πεποιθήσεις των προηγούμενων γενεών. Δεν εξαλείφονται αμέσως. Υπάρχουν εκεί, μέσα μας. Όμως, νιώθω πως υπάρχει η πρόθεση για αλλαγή. Ξέρετε υπάρχουν δύο δρόμοι: να επαναστατήσεις παρά τον φόβο ή να μην επαναστατείς και να ψάχνεις να βρεις έναν τρόπο να υπάρξεις στα κρυφά ή κάπου μακριά. Πιστεύω πως πρέπει να δίνουμε τη μάχη, παρά τον φόβο.
-Στην ταινία θίγονται πολλά κοινωνικά ζητήματα: η ομοφυλοφιλία, το δικαίωμα στην απόκτηση παιδιού και η αποτέφρωση.
Από την εποχή της πρώτης ιδέας ως την ολοκλήρωση του σεναρίου γίναμε μάρτυρες πολλών αλλαγών, όπως του δικαιώματος στην αποτέφρωση, αλλά και το σύμφωνο συμβίωσης που είναι σημαντικά βήματα. Αυτό που παραμένει μια τεράστια μαύρη τρύπα είναι η τεκνοποίηση και η υιοθεσία για τα ομόφυλα ζευγάρια, ένα θέμα που φοβούνται πολύ οι συντηρητικοί. Ξέρετε πως όταν είναι ένα ζευγάρι δύο γυναικών και γεννήσει η μία εξ αυτών, αναγνωρίζεται η μητρότητα μόνο σε εκείνη. Για τον νόμο δεν είναι γονέας η άλλη γυναίκα. Δηλαδή δεν έχει δικαίωμα να το πάρει από το σχολείο ή να πάρει μια απόφαση π.χ στο νοσοκομείο για το παιδί της, αν τυχόν λείπει η άλλη, ούτε να έχει την κηδεμονία του παιδιού σε περίπτωση θανάτου της άλλης. Δηλαδή σε αποκλείει από το φυσικό και νομικό δικαίωμα να γίνεις γονέας. Κι αυτό το κενό νόμου θα πρέπει να πληρωθεί.
-Υπάρχει, μέχρι στιγμής, κάποιο σχόλιο από όσους έχουν δει την ταινία που σας έκανε εντύπωση;
Ναι, βέβαια. Μου αρέσει πολύ που οι περισσότεροι λένε πως τούς έβαλε σε μια διαδικασία να μάθουν περισσότερα για την ιστορία της τέχνης και εν προκειμένω για τη σχέση του εξπρεσιονισμού και με τον ναζιστικό καθεστώς. Έπειτα, δουλέψαμε πολύ και για τις ερωτικές σκηνές που στην ταινία είναι κάπως διαφορετικές από αυτό που έχουμε συνηθίσει τόσο τηλεοπτικά όσο και στον κινηματογράφο. Κι αυτό γιατί μοιάζει πια να μην μιλάμε, να μην υπάρχει φροντίδα και επικοινωνία την ώρα της πράξης. Υπάρχει μια κουλτούρα πλέον ιδίως στους νέους να μην μιλάνε, και το "καλό" να είναι ένα τυχαίο γεγονός, σαν να μην είναι κάτι που χτίζεται ανάμεσα σε δυο ανθρώπους. Μας ενδιαφέρει λοιπόν πολύ η έννοια της συναίνεσης και της επικοινωνίας.
-Και τι θα θέλατε ιδανικά να αποκομίσει ο θεατής από την ταινία;
Θα ήθελα να τον παρακινήσει να στοχαστεί πάνω στα θέματα που θέτει η ταινία.
*Η ταινία προβάλλεται στον κινηματογράφο Μικρόκοσμος (Λεωφ. Συγγρού 106, στάση μετρό Συγγρού- Φιξ) από τις 28/3- Πέμ., Παρ.: 21.45, Σάβ. 21.30, Κυρ., Δευτ. 19.45, Τρ. 18.00, Τετ. 21.00
