Η Παρασκευή Μιχαλοπούλου, Πρόεδρος Δ.Σ. Πανελλήνιου Συλλόγου Γυναικών με Καρκίνο Μαστού "Άλμα Ζωής", είναι μια Breast Cancer Survivor. Νόσησε και επιβίωσε από τον καρκίνο του μαστού, ξεδιπλώνοντας τη δική της ροζ κορδέλα, σαν ένα αόρατο νήμα που έκοψε σε ένα σημείο τερματισμού μαζί και έναρξης μιας νέας ζωής. Η δική της ιστορία:
"Έχω νοσήσει από καρκίνο του μαστού δύο φορές. Την πρώτη φορά ήμουν αρκετά νέα, μόλις 32 ετών. Ανακάλυψα τυχαία ένα μικρό εξόγκωμα στην περιοχή της μασχάλης, κάτι που με έκανε να κινητοποιηθώ άμεσα και να κλείσω ραντεβού με τον γιατρό. Η δεύτερη φορά ήταν 18 χρόνια αργότερα. Στον καθιερωμένο ετήσιο έλεγχο, και παρότι η μαστογραφία ήταν καθαρή, ο γιατρός μου, κάνοντας κλινική εξέταση και στη συνέχεια υπερηχογράφημα, αντιλήφθηκε έναν νέο μικρό όγκο στον ίδιο μαστό.
Την πρώτη φορά ήμουν πολύ ψύχραιμη, γιατί κυριάρχησε μέσα μου η σκέψη ότι, ευτυχώς, το βρήκα και μάλιστα είχα τη βεβαιότητα ότι το βρήκα έγκαιρα, κάτι που επαληθεύτηκε στην πορεία. Όμως, την πρώτη φορά δεν ήθελα να το μοιραστώ με κανέναν. Το βίωσα με εσωστρέφεια και αποστασιοποίηση από τους άλλους. Καθοριστική σκέψη για την ανάρρωσή μου ήταν τότε η ύπαρξη του γιου μου. Ήταν μόλις 3 ετών και κάθε φορά που τον αντίκριζα έπαιρνα δύναμη, χαρά και προοπτική.
Τη δεύτερη φορά ξαφνιάστηκα, γιατί θεωρούσα ότι είχαν χωρίσει οι δρόμοι μας με την ασθένεια. Ήμουν όμως ακόμα πιο ψύχραιμη και συνειδητοποιημένη αυτή τη φορά, καθώς ήμουν πλέον ενεργή στο "Άλμα Ζωής" και σε συνδυασμό με την προηγούμενη εμπειρία μου ήξερα πώς έπρεπε να κινηθώ. Έχω κρατήσει στη μνήμη μου την ημέρα που μοιράστηκα τα νέα με τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. του Πανελλήνιου Συλλόγου Γυναικών με Καρκίνο Μαστού "Άλμα Ζωής". Θυμάμαι ότι είχαμε διοικητικό συμβούλιο μετά την επίσκεψη στον γιατρό μου. Δεν ένιωθα πολύ καλά σωματικά και δε γνώριζα πώς θα ήμουν στη συνέχεια. Συζητώντας με τις υπόλοιπες κυρίες του Δ.Σ., αντιλήφθηκα την αγωνία τους και εισέπραξα το ενδιαφέρον τους. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι ίσως ήταν προτιμότερο να παραιτηθώ ώστε να μην τις επιβαρύνω με τις όποιες δυσκολίες μου. Έτσι και έκανα.
Η παραίτησή μου όμως δεν έγινε αποδεκτή και μάλιστα ομόφωνα. Ακόμα και τώρα, ανακαλώντας στη μνήμη μου εκείνη τη στιγμή, νιώθω ευγνωμοσύνη για τον τρόπο που διαχειρίστηκαν όλη την κατάσταση και τη συμπαράστασή τους. Παρέμεινα – και είμαι ακόμη εδώ. Γι’ αυτό αφοσιώθηκα με ακόμα μεγαλύτερο πάθος και υπευθυνότητα στον αγώνα ενάντια στον καρκίνο του μαστού και για τη φροντίδα και την ενδυνάμωση των γυναικών. Η στιγμή της μετάβασης από τον κόσμο των υγιών στον κόσμο των ασθενών με καρκίνο, μιας ασθένειας δηλαδή απειλητικής για τη ζωή, είναι επώδυνη.
Πιστεύω ότι προσωπικά με βοήθησε να αντεπεξέλθω η αισιόδοξη φύση μου και η πίστη ότι η επιστήμη έχει προοδεύσει απίστευτα. Η αλήθεια είναι ότι μέσα από την οδυνηρή πορεία με τον καρκίνο μαθαίνεις πολλά, τόσο για τα δικά σου όρια όσο και για τις αντοχές και τα όρια όσων έρχεσαι σε επαφή. Για πολλά χρόνια σταμάτησα να κάνω όνειρα και σχέδια για το μέλλον, όμως έμαθα την αξία τού να ζω στο "εδώ και τώρα".
Επίσης, η δραστηριοποίησή μου στο "Άλμα Ζωής" έδωσε νόημα και σκοπό στη ζωή μου, καθώς πέρασα από το προσωπικό και το οικογενειακό μου πλαίσιο στο συλλογικό, στην προσφορά προς την κοινωνία και την κάθε γυναίκα. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσα να πάρω και αισθάνομαι τυχερή που το δέχτηκα.
Κάθε γυναίκα μπορεί να βοηθήσει μια άλλη γυναίκα με παρόμοια εμπειρία. Με την προσωπική της ιστορία γίνεται παράδειγμα ενδυνάμωσης και απομυθοποίησης της ασθένειας. Ειδικά στο "Άλμα Ζωής" υπάρχει πρόγραμμα εκπαίδευσης γυναικών που έχουν βιώσει την ασθένεια ως εθελόντριες, ώστε να μπορούν να προσφέρουν συναισθηματική βοήθεια σε κάθε γυναίκα που βιώνει τώρα την ασθένεια κάτω από την επίβλεψη της κοινωνικής μας υπηρεσίας. Σε μια γυναίκα που νοσεί τώρα θα της πρότεινα να βρει έναν/μία γιατρό και να τον/την εμπιστευτεί, να ακολουθήσει τις οδηγίες του/της, ενώ ταυτόχρονα να αναζητήσει έγκυρη ενημέρωση για όλα όσα έχει ανάγκη.
Στη συνέχεια να μη διστάσει να έλθει σε επαφή και με άλλες γυναίκες που έχουν βιώσει την ασθένεια ώστε να μοιραστεί τους προβληματισμούς και τις εμπειρίες της – αυτό το μοίρασμα είναι ιδιαίτερα ενδυναμωτικό. Και θα την παρότρυνα να κάνει τον εαυτό της και τη φροντίδα του προτεραιότητα στη ζωή της, τουλάχιστον αυτό το διάστημα, χωρίς ενοχές. Αυτό που ονειρεύομαι για το μέλλον είναι να έχει κάθε γυναίκα πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες περίθαλψης και φροντίδας, να υπάρχουν νέα καινοτόμα φάρμακα που θα βοηθήσουν και τις γυναίκες για τις οποίες μέχρι τώρα δεν υπάρχει κάποια αποτελεσματική θεραπεία. Το πιο μεγάλο μου όνειρο είναι "κανένας θάνατος από καρκίνο του μαστού".
Προσωπικό μου motto είναι το "Καμία γυναίκα μόνη". Και για τον λόγο αυτό θα ήθελα να μεταφέρω σε κάθε γυναίκα να μη διστάσει να επικοινωνήσει με τον σύλλογο, είτε για ψυχοκοινωνική στήριξη και ενημέρωση είτε απλώς για να μιλήσει με μια άλλη γυναίκα με παρόμοια εμπειρία".
Διαβάστε τις μαρτυρίες κι άλλων γυναικών εδώ, εδώ κι εδώ.
Πηγή: shape.gr
