Ο Αλέξανδρος Ρήγας φιλοξενήθηκε στο Στούντιο 4 καλεσμένος της Νάνσυ Ζαμπέτογλου και του Θανάση Αναγνωστόπουλου και αναφέρθηκε στο γεγονός ότι έχει κάνει τη διαθήκη του, μετά την περιπέτεια υγείας που πέρασε με το εγκεφαλικό.
"Ήταν πρακτικό. Γιατί αντιμετωπίζουμε τον θάνατο ως μακάβριο; Γιατί είναι μακάβριο να κάνεις τη διαθήκη σου; Ναι, την έχω κάνει. Δεν υπάρχει και καμία περιουσία. Το θεωρώ πρακτικό γιατί το ατύχημα, ο θάνατος, το συμβάν μπορεί να καραδοκεί ανά πάσα στιγμή. Έπαιξε ρόλο η δική μου ασθένεια. Ο θάνατος κάποιων ανθρώπων που έχουν υπάρξει κοντινά στη ζωή σου, σε επηρεάζει έτσι κι αλλιώς. Σίγουρα σου υπενθυμίζει ότι το τρένο μπορεί να σταματήσει ανά πάσα στιγμή χωρίς να σε ρωτήσει" είπε αρχικά ο Αλέξανδρος Ρήγας.
"Άρα, το να προετοιμάζεσαι δεν είναι κακό, ούτε μακάβριο. Ίσως μερικές φορές μπορεί να είναι απελευθερωτικό γιατί μπορεί να θυμάσαι κάθε μέρα ότι πρέπει να κάνεις πράγματα που αγαπάς, που σου αρέσουν. Τώρα δεν φοβάμαι τον θάνατο, είμαι θυμωμένος. Γιατί να πρέπει να πεθαίνουμε; Ότι θα υπάρχει η ζωή χωρίς εσένα δεν έχει έναν θυμό;" πρόσθεσε ο Αλέξανδρος Ρήγας.
O γνωστός σεναριογράφος και σκηνοθέτης αναφέρθηκε επίσης στηβ ζωή του, στους πιο εμβληματικούς ρόλους που δημιούργησε με το επαγγελματικό του ταίρι Δημήτρη Αποστόλου, ενώ από τη συζήτηση δεν έλειψε και η αναφορά στις μεταφυσικές ανησυχίες του.
Επίσης αποκάλυψε πως το πραγματικό του όνομα δεν είναι Αλέξανδρος αλλά... Γιώργος και με αφορμή το γεγονός ότι είναι σε αυτό τον χώρο 32 χρόνια και λίγα είναι αυτά που πραγματικά γνωρίζουμε για εκείνον, απάντησε: "Ίσως επειδή με το παρασκηνιακό κομμάτι της δουλειάς δεν είχα και πολλή επαφή. Ούτε κοσμικός ιδιαίτερα ήμουν... πιο πολύ έβγαινα για να υποστηρίξω τις δουλειές. Το ιδανικό μου δεν είναι να δίνω συνεντεύξεις. Όταν άκουσα ότι θα είμαστε 40 λεπτά, είπα 'τι θα κάνουμε τόση ώρα;'".
Με εξομοληγητική διάθεση ο Αλέξανδρος Ρήγας παραδέχθηκε στη συνέχεια πως "πλήρωσε" την αλαζονεία των πρώτων χρόνων, αφού όπως είπε, "θεωρούσα ότι είμαι πάρα πολύ σπουδαίος και ότι απλώς άργησαν κιόλας να με ανακαλύψουν. Μεγάλη παγίδα και το πλήρωσα στην πορεία. Το πλήρωσα, γιατί η αλαζονεία είναι μία επιταγή που πάντα θα την κρατάνε κάποιοι άνθρωποι και καλά κάνουν. Θεωρούσα ότι ήμουν ό,τι σπουδαιότερο έχει γεννήσει η ελληνική σκηνή τα τελευταία χρόνια. Και πρακτικά, είχα εκρήξεις πολλές, είχα πολλές απαιτήσεις και οικονομικές... Ήμουν ζόρικο παιδί, 'έφαγα το ξύλο μου' και κάποια στιγμή ηρέμησα [...] Καλώς το έφαγα στην πορεία, όχι τότε, είναι μεταχρονολογημένες επιταγές".
