Σε περιμένουμε στην Αθήνα, για το διπλό ανέβασμα της όπερας "Νόρμα" του Βιτσέντζο Μπελίνι στο Ηρώδειο (Δευτέρα 28 & Τετάρτη 30/8), όπου θα τραγουδήσεις τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτή είναι και η πρώτη "Νόρμα" της καριέρας σου, σωστά;
Ναι, είναι η πρώτη φορά που θα τραγουδήσω "Νόρμα". Οπότε καταλαβαίνεις πόσο σημαντική είναι για εμένα αυτή η περίσταση. Πάντως δεν έχω άγχος. Ίσα-ίσα, ανυπομονώ να έρθουν οι μέρες. Φυσικά, αντιλαμβάνομαι και την ευθύνη που δημιουργείται όταν αναλαμβάνεις έναν τόσο εμβληματικό ρόλο. Όμως έχω δουλέψει πολύ σκληρά κι έτσι δεν έχω κανέναν φόβο. Παρά μόνο ενθουσιασμό!
Δεν έχεις ξανατραγουδήσει στην Ελλάδα, έτσι δεν είναι;
Όχι, ποτέ. Και δεν είναι μόνο αυτό: μέχρι τις πρόβες που κάναμε κάποιες εβδομάδες πριν, δεν είχα ξανάρθει και γενικότερα. Και ήταν κάτι που το ήθελα διακαώς, εδώ και πολλά χρόνια, να δω την Ελλάδα. Δεν ξέρω αν μπορώ να σου μεταδώσω με λόγια πόσο ξετρελαμένη νιώθω για την ευκαιρία αυτή.
Μάλιστα, έχουμε κανονίσει με την αδερφή μου να έρθει κι εκείνη στην Αθήνα, ώστε, μετά τη δεύτερη συναυλία, να μείνουμε ένα διάστημα στη χώρα σας. Άλλωστε είναι και η πρώτη φορά κατά την τελευταία διετία που έχω λίγο ελεύθερο χρόνο, οπότε η περίσταση είναι ιδανική για μερικές ελληνικές εξερευνήσεις. Σχεδιάζουμε βέβαια να κατευθυνθούμε προς τα νησιά, καλά δεν το σκεφτόμαστε;
Ασφαλώς, μια χαρά το σκέφτεστε! Μιας και λέμε για Ελλάδα, εντωμεταξύ, το ανέβασμα της "Νόρμα" γιορτάζει τα 100 χρόνια από τη γέννηση της Μαρίας Κάλλας, καθώς ήταν ο αγαπημένος της ρόλος. Εσύ, επίσης, ανακηρύχθηκες πέρυσι σε "Maria Callas Debut Artist" από την Όπερα του Ντάλλας. Παραμένει λοιπόν ισχυρός ο θρύλος της και στον 21ο αιώνα, 46 χρόνια μετά τον θάνατό της;
Η Μαρία Κάλλας ήταν ασυναγώνιστη τραγουδίστρια. Δεν γίνεται να αντικατασταθεί και δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Και νομίζω ότι είναι τώρα, περισσότερο ίσως από κάθε άλλη εποχή, που λειτουργεί ως πηγή έμπνευσης για τις επόμενες γενιές. Γιατί στον 21ο αιώνα ζούμε πλέον με μεγάλες ταχύτητες, λόγω της τεχνολογίας. Ξαφνικά, δηλαδή, τα πάντα κινούνται γρήγορα και πρέπει συνάμα να αποτιμώνται και ως διασκεδαστικά. Δεν είναι και το καλύτερο περιβάλλον για νέους σε ηλικία τραγουδιστές της όπερας.
Η Κάλλας, όμως, το αντισταθμίζει, προβάλλοντας ένα ισχυρό πρότυπο για το πώς πρέπει να φροντίζεις για κάθε συλλαβή και νότα, προκειμένου να προχωράς τη φωνητική σου τέχνη. Είναι κάτι που θεωρώ πως το χρειάζεται και η σημερινή βιομηχανία της όπερας, αλλά και η κοινωνία. Ακριβώς γιατί μας δείχνει ότι απαιτείται χρόνος και υπομονή για να δημιουργήσεις κάτι τόσο όμορφο και διαχρονικό.
Ποιες είναι, αλήθεια, οι αγαπημένες σου ηχογραφήσεις από αυτές που μας άφησε η Μαρία Κάλλας;
Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση! (γέλια) Δεν ξέρω αν μπορώ να στην απαντήσω, γιατί έτσι όπως δουλεύω στέκομαι σε πολλά πράγματα παράλληλα, οπότε έχω ένα συνολικό ενδιαφέρον για τις ηχογραφήσεις της Κάλλας. Σίγουρα, πάντως, με έχει εμπνεύσει πολύ ο τρόπος που τραγούδησε την "Τραβιάτα" του Τζουζέπε Βέρντι, το 1958 στη Λισαβόνα –τον έχω μελετήσει, καθώς έχω τραγουδήσει κι εγώ πολύ "Τραβιάτα" μέχρι τώρα. Και τι να πει κανείς, ασφαλώς, για εκείνη την περίφημη "Τόσκα" του Τζάκομο Πουτσίνι. Μιλάω φυσικά για την παράσταση του 1953 στη Σκάλα του Μιλάνου, με τον Τζουζέπε ντι Στέφανο ως Μάριο Καβαραντόσι. Είναι το κάτι άλλο.
Πράγματι, έχεις τραγουδήσει συχνά τον ρόλο της Βιολέτα Βαλερύ στην "Τραβιάτα", ο οποίος είναι ιδιαίτερα απαιτητικός. Τι αγαπάς περισσότερο σε αυτόν;
Η Βιολέτα Βαλερύ είναι ο ρόλος που με έκανε γνωστή και είναι πάντα μια πρόκληση, γιατί απαιτεί να μένεις πολλή ώρα στη σκηνή τραγουδώντας, εκφραζόμενη με μια μεγάλη γκάμα συναισθημάτων. Αυτό που λατρεύω, είναι το μάθημα που μας δίνει πάνω στην αγάπη. Δεν είναι δίχως ελαττώματα η Βιολέτα και παραμένει, ασφαλώς, μια γυναίκα των καιρών της, έστω κι αν έζησε με τον δικό της τρόπο, βασισμένη σε μια βαθιά κατανόηση του να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Το δείχνει περίτρανα, άλλωστε, στο πώς εξασφαλίζει ένα μέλλον για τον Αλφρέντο και για την οικογένειά του, πραγματοποιώντας μια προσωπική θυσία.
Διαβάστε περισσότερα στο athinorama.gr
