Είχε ακόμα κρύο στη Στοκχόλμη όπου ζουν όταν άρχισαν να σερφάρουν στο ίντερνετ αναζητώντας το ιδανικό μέρος για τις καλοκαιρινές διακοπές τους. Οι εικόνες από τις ελληνικές παραλίες με τα σμαραγδένια νερά και τις χρυσές αμμουδιές τράβηξαν την προσοχή τους και η απόφαση φαινόταν μονόδρομος. Αναζήτησαν ένα προσιτό πακέτο μέσω ενός μεγάλου ταξιδιωτικού πρακτορείου, έφτιαξαν τις βαλίτσες τους και κατέφτασαν με απευθείας πτήση τσάρτερ από τη Σουηδία ένα ζεστό πρωινό του Ιουλίου. Δυο μέρες μετά και ενώ κοιμούνταν στο 5άστερο ξενοδοχείο τους άκουσαν να χτυπάει ο συναγερμός. Σήμερα, εννέα μέρες μετά, η Ρόδος συνεχίζει να καίγεται κι εκείνοι δεν γνωρίζουν με σαφήνεια πότε και πώς θα επιστρέψουν στη χώρα τους. Ανάμεσα στην αναζήτηση εκ νέου μιας στέγης για απόψε το βράδυ, βρήκαν λίγο χρόνο (και ψυχραιμία) και μας διηγήθηκαν την περιπέτειά τους:
"Φτάσαμε στη Ρόδο το πρωί της Πέμπτης. Υπήρχαν ήδη φωτιές στο νησί -δεν μας είχε ειδοποιήσει κάποιος, αλλά τις είδαμε από το αεροπλάνο. Το βράδυ του Σαββάτου, λάβαμε ένα SMS στα κινητά μας που προειδοποιούσε για πιθανό κίνδυνο από την πυρκαγιά και μας ενημέρωνε ότι γινόταν επιχείρηση εκκένωσης της περιοχής όπου βρισκόμασταν. Όλοι στο ξενοδοχείο το έλαβαν κι έτσι βρεθήκαμε όλοι στο λόμπι να ζητάμε οδηγίες. Εκεί, μας είπαν ότι βρισκόμασταν σε άλλη περιοχή από εκείνη όπου υπήρχε η φωτιά και μας είπαν να επιστρέψουμε στα δωμάτιά μας και πως αν υπήρχε ανάγκη για εκκένωση θα χτυπούσαν συναγερμό. Αυτό και έγινε λίγες ώρες αργότερα. Ήταν γύρω στις 3-4 τα ξημερώματα όταν μας είπαν να βγούμε από το ξενοδοχείο κι ότι θα έρχονταν λεωφορεία για να μας μεταφέρουν σε ασφαλές σημείο".
Πώς νιώσατε εκείνη τη στιγμή;
Προφανώς και δεν ήταν ένα ευχάριστο ξύπνημα, αλλά δεν υπήρχε πανικός. Δεν ξέραμε πού ακριβώς ήταν η φωτιά ούτε πόσο κοντά ή μακριά βρισκόμασταν. Βλέπαμε τους καπνούς και ο ουρανός είχε πάρει αυτό το απόκοσμο πορτοκαλί χρώμα και υπήρχε ο φόβος ότι μπορούσαμε να εγκλωβιστούμε. Δεν μπορούσαμε να είμαστε σίγουροι εάν τα λεωφορεία θα έρχονταν εγκαίρως και πώς ακριβώς θα γινόταν η επιχείρηση. Από την άλλη, δεν υπήρχε η δυνατότητα να φύγουμε μόνοι μας γιατί εκείνη την ώρα όλοι προσπαθούσαν να καλέσουν ταξί και, φυσικά, δεν γινόταν να εξυπηρετηθούν όλοι. Εκείνη τη στιγμή αισθάνεσαι ότι χάνεις τον έλεγχο, ότι εξαρτάσαι από τους άλλους και πρέπει να βασιστείς πάνω τους.
Διαβάστε περισσότερα στο madamefigaro.gr
