Αν υπάρχει μία τρομερή ιστορία, από τις πολλές στον αθλητισμό, που θα έπρεπε να συζητιέται μέχρι σήμερα και να προκαλεί σοκ και δέος, αυτή θα έπρεπε να είναι της Ρωσίδας πρωταθλήτριας Γελένα Μούχινα. Ένα κορίτσι θρύλος, μαχήτρια, η μόνη που τόλμησε να αφήσει πίσω της στην ενόργανη την Κομανέτσι, γεννήθηκε την 1η Ιουνίου του 1960 στη Μόσχα και έχοντας ζήσει μία πολύ σκληρή ζωή, απεβίωσε στις 22 Δεκεμβρίου το 2006.
Η νεαρή τότε Γελένα, έχασε την μητέρα της όταν ήταν ακόμη 5 χρονών, σε φωτιά που ξέσπασε στο διαμέρισμα που ζούσαν. Από τότε ζούσε και μεγάλωσε με την γιαγιά της και το μόνο της όνειρο ήταν να γίνει γυμνάστρια. Ασχολήθηκε με το καλλιτεχνικό πατινάζ, μέχρι που εμφανίστηκε στην αίθουσα του σχολείου ένας προπονητής και ζήτησε από τα κορίτσια που ήθελαν να ασχοληθούν με τη γυμναστική, να σηκώσουν το χέρι τους. ''Σχεδόν έκλαψα από ευτυχία'' είχε πει η ίδια.
Μέχρι 15 ετών, ήταν μία μέτρια αθλήτρια, χωρίς κάποια σημαντική διάκριση, μέχρι που ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον Μιχαήλ Κλιμένκο, προπονητή έως τότε της ανδρικής ομάδας ενόργανης γυμναστικής της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Κλιμένικο ήταν μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, καθώς ναι μεν δημιουργούσε πρωταθλητές, ωστόσο είχε τη φήμη ότι ξεπερνούσε τα όρια των αθλητών και έτσι εξαντλούσε την αυστηρότητα του. Ο ίδιος δεν κατάφερε ποτέ να γίνει κορυφαίος αθλητής, σε αντίθεση με τον αδερφό του.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Μόντρεαλ, η Ρουμάνα αθλήτρια και θρύλος τότε της ενόργανης, Νάντια Κομανέτσι, υπήρξε η πρώτη γυμνάστρια που βαθμολογήθηκε με άριστα, γεγονός που ανέβασε πολύ τον πήχη στις Σοβιετικές γυμνάστριες, που έως τότε ήταν κυρίαρχες στην ενόργανη. Η μόνη που θα μπορούσε να ''κόψει τον βήχα'' στην Κομανέτσι θα ήταν η Μούχινα, η οποία μέσα σε μικρό διάστημα απέκτησε τρομερή ευλιγισία, ενώ ο προπονητής της Κλιμένκο, προσάρμοσε ειδικές ασκήσεις συγκεκριμένα για εκείνη.
Έτσι, το κορίτσι με τα θλιμμένα μάτια, ξανά συστήθηκε στο ευρύ κοινό, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Πράγας το 1977, κατακτώντας τρία χρυσά. Εκεί άφησε τους πάντες με το στόμα ανοιχτό, με τις επαναστατικές ασκήσεις, εκ των οποίων, μία από τις ασκήσεις εδάφους πήρε το όνομα της.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλλιτεχνικής Γυμναστικής του 1978 στο Στρασβούργο της Γαλλίας, κατέκτησε χρυσά μετάλλια στο σύνθετο ατομικό και στο ομαδικό, ενώ στα όργανα πήρε ένα χρυσό και δύο ασημένια. Τότε κατάφερε να αφήσει πίσω της την σούπερ σταρ και Ολυμπιονίκη Νάντια Κομανέτσι και τη Ρωσίδα πρωταθλήτρια Νέλυ Κιμ.
Το 1979 και ενώ προπονούνταν σκληρά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Γελένα έσπασε το πόδι της και δεν κατάφερε να συμμετέχει με τη ρωσική ομάδα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ενόργανης του Τέξας. Χωρίς αυτήν, η Σοβιετική ομάδα ηττήθηκε για πρώτη φορά, μένοντας δεύτερη πίσω από τη Ρουμανία. Αυτό μέσα στον παραλογισμό του Ψυχρού Πολέμου εκλήφθηκε από την ΕΣΣΔ ως ένα μεγάλο πλήγμα κύρους, αφού ένα χρόνο μετά θα φιλοξενούσαν στην Μόσχα τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Γελένα να καταλήξει πιόνι των παραγόντων και αξιωματούχων της Σοβιετικής Ένωσης, οι οποίοι πίεσαν τους γιατρούς να αφαιρέσουν το γύψο της, για να επανέλθει πιο γρήγορα στις προπονήσεις, με αποτέλεσμα οι γιατροί να αναγκαστούν να τη χειρουργήσουν. Και αφού ο χρόνος πίεζε, ο προπονητής της Μιχαήλ Κλιμένκο, την πίεσε να επιστρέψει στην προπόνηση, αλλά και να πραγματοποιήσει ένα εξωπραγματικό project, την εκτέλεση του άλματος Τόμας, το οποίο μέχρι τότε γινόταν μόνο από άνδρες αθλητές.
Η Μούκινα σύντομα συνειδητοποίησε ότι το άλμα Tόμας ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο για μια γυναίκα 1,52 και απαιτούσε σχεδόν τέλειο συγχρονισμό για να αποφευχθεί η προσγείωση με το κεφάλι. Επέμενε ότι θα χτυπήσει, αλλά δεν την άκουγε κανείς. Χαρακτηριστικά ο προπονητής της είπε: "Μέχρι να λυγίσεις ψυχολογικά, κανείς δεν θα σε αφήσει να φύγεις".
Έτσι λοιπόν, σε μια προπόνηση, μόλις δύο εβδομάδες πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων, η Γέλενα εξουθενωμένη από τον σοβαρό τραυματισμό και την απαιτητική δίαιτα, δε βρήκε τη δύναμη να πάρει το απαραίτητο ύψος που απαιτούσε η άσκηση. Μετά την περιστροφή, προσγειώθηκε με το σαγόνι και έσπασε τον αυχένα της…
Έμεινε τετραπληγική για την υπόλοιπη ζωή της, κινούμενη με αναπηρικό αμαξίδιο μέχρι το 2006 που πέθανε. Ήταν 47 ετών. ''Ήμουν ανόητη. Ήθελα να φανώ αντάξια της πίστης που μου είχαν δείξει, να είμαι μια ηρωίδα'', είχε δηλώσει σε συνέντευξη της.
Η ΕΣΣΔ την τίμησε με το Βραβείο Λένιν, ενώ το 1983 η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή της απένειμε το ασημένιο μετάλλιο της Ολυμπιακής Τιμής. Αν και η Μούχινα σπάνια έδινε συνεντεύξεις, όταν το έκανε ήταν πολύ επικριτική προς το σοβιετικό αθλητικό σύστημα, αλλά και σε όσους συμμετείχαν στην εκπαίδευσή της. ''Νίκη με οποιοδήποτε κόστος… Υπάρχει η τιμή της εθνικής ομάδας και της σημαίας. Εγώ τραυματίστηκα επειδή όλοι γύρω μου κρατούσαν το στόμα τους κλειστό, ενώ έβλεπαν πως δεν ήμουν σε θέση να εκτελέσω το άλμα". Επεσήμανε αυτό που της συνέβη ως "αναπόφευκτο" λόγω των συνθηκών υπό τις οποίες εκπαιδεύτηκε. Εξουθενωμένη και τραυματισμένη.
Ακολουθήστε το womantoc στο Instagram
