Είτε είσαι μαζί του, ασπαζόμενος το παλιό –κι επίμονο– σύνθημα "Βασίλη ζούμε για να σ' ακούμε", είτε τοποθετείσαι απέναντί του, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου κατέχει μια σπάνια θέση: στα 50 (και κάτι) χρόνια της έως τώρα πορείας κατάφερε να απασχολήσει κάθε μουσικόφιλο, μπαίνοντας έτσι στις ζωές όλων μας. Η φωνή του παραμένει αναγνωρίσιμη άσχετα με το αν ακούει κανείς λαϊκά, έντεχνα ή rock, ενώ πολλά τραγούδια του αρέσουν σε ένα εντυπωσιακό φάσμα γενεών· εκείνο που αντικρίζει κανείς πηγαίνοντας στις συναυλίες του, οι οποίες μαζεύουν από εφήβους μέχρι εξηντάρηδες.
Αυτός ο μισός αιώνας, φυσικά, είναι λόγος για γιορτή. Τέτοιον χαρακτήρα λαμβάνει η βραδιά που σχεδιάζει στο Καλλιμάρμαρο (Τετάρτη 14/6) και το κοινό αναμένεται να την τιμήσει δεόντως, κρίνοντας από τους ρυθμούς προπώλησης των εισιτήριων. Ο ίδιος τάζει ότι θα τραγουδήσει "όλα όσα αγαπάμε, μας συγκινούν και μας ενώνουν", ενώ έχει ανακοινωθεί και η προβολή σπάνιου οπτικού υλικού. Μάλιστα, στη σκηνή θα ανέβουν και δύο παλιοί συνοδοιπόροι –ο Χριστόφορος Κροκίδης και η Τάνια Κικίδη– οι οποίοι θα πλαισιώσουν τον Ανδρέα Αποστόλου (πιάνο, ενορχηστρώσεις), τον Γιάννη Αυγέρη (ηλεκτρική κιθάρα), τον Βαγγέλη Πατεράκη (μπάσο), τον Στέφανο Δημητρίου (ντραμς), τον Απόστολο Μόσιο (ακουστική κιθάρα) και τη Μαίρη Μπρόζη (βιολί). Θα συμμετάσχει, επίσης, το φωνητικό σύνολο "Ρυθμός", σε διεύθυνση Νικόλαου Χιώτογλου.
Η περίσταση, όμως, προσφέρεται και για μια αναδρομή στους σημαντικότερους σταθμούς αυτής της πεντηκονταετίας, οι οποίοι ποικίλουν περισσότερο από όσο νομίζει όποιος κρίνει από την εικόνα των τελευταίων δεκαετιών, που έχει παγιωθεί αφενός μεταξύ rock ηλεκτρισμού και έντεχνης μπαλάντας, αφετέρου στους στίχους της δημοφιλούς "Σφεντόνας" –όπου ο Παπακωνσταντίνου αυτοβιογραφήθηκε αφοπλιστικά, δηλώνοντας "σαράντα χρόνια έφηβος" και "ξεφτίλας Δον Κιχώτης". Ήδη τότε είχε κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι από το ντεμπούτο του πλάι στον Βασίλη Αρχιτεκτονίδη με δύο singles 45 στροφών και δύο συμμετοχές στο άλμπουμ "Ελληνική Χώρα" (1972). Το γεγονός, πάντως, ότι κάπου ανάμεσα σε εκείνα βρισκόταν και μια διασκευή στο "Ο Σταμούλης Ο Λοχίας", μαρτυρά ότι το ενδιαφέρον του για τα λαϊκά από τα 1990s κι έπειτα, δεν ήταν όψιμο.
Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου πρωτακούστηκε μέσα από το πολιτικό τραγούδι που σάρωσε τη Μεταπολίτευση, επιλογή σύμφυτη με τις ιδεολογικές του προτιμήσεις, για τις οποίες πάντα μιλούσε ανοιχτά. Βέβαια, η συνεργασία με τον Μίκη Θεοδωράκη (1974) ενδέχεται να αποδεικνυόταν καθοριστική ακόμα και δίχως αυτές, αν και τελικά έφτιαξε όνομα με το άλμπουμ του Θωμά Μπακαλάκου "Τα Αγροτικά" (1975). Ωστόσο, εκείνα που τον σμίλεψαν ως ερμηνευτή, αποκαλύπτοντας τα φωνητικά του χαρίσματα και την ξεσηκωτική ορμή των τρόπων του, ήταν τα τραγούδια που του εμπιστεύτηκαν ο Μάνος Λοΐζος και ο Θάνος Μικρούτσικος –κυρίως τα "Στρατιώτης" (1974), "Τρίτος Παγκόσμιος" (1974), "Ένας Νέγρος Θερμαστής Από Το Τζιμπουτί" (1979) και "Ένα Μαχαίρι" (1979).
Διαβάστε περισσότερα στο athinorama.gr
