Αυτές τις μέρες μπορεί κανείς να τη δει στον κινηματογράφο στην ταινία Saison Morte σε σκηνοθεσία Θανάση Τότσικα, δίπλα στους Ορέστη Τζιόβα, Δημήτρη Λάλο, Τζένη Θεωνά, Αλέξανδρο Λογοθέτη, Θανάση Ταταύλαλη, Μάνο Βακούση και Όλγα Δαμάνη. Εκεί υποδύεται την Ιωάννα, μια γυναίκα εγκλωβισμένη σε ένα μικρό νησί, που στην προσπάθειά της να ξεφύγει κάνει λάθος επιλογές. Και, απ’ ό,τι μας λέει, έπεται συνέχεια με ταινίες και σειρές. Η Τόνια Σωτηροπούλου έχει ήδη διαγράψει τη δική της πορεία στο σινεμά, που ξεκίνησε πολύ δυναμικά με μια αξιομνημόνευτη παρουσία δίπλα στον Daniel Craig στο Skyfall το 2012 και βέβαια συνεχίζεται. Μια συζήτηση μαζί της έχει πολλές αφορμές. Ας ξεκινήσουμε από την πιο προφανή: την ομορφιά που βλέπεις όταν βρίσκεται απέναντί σου.
Είσαι ηθοποιός αλλά και μοντέλο. Τι είναι για σένα η ομορφιά;
ΤΟΝΙΑ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ: Θα έλεγα ότι είναι κυρίως ένα συναίσθημα. Το ωραίο πρόσωπο δεν ήταν δική μου επιλογή, το βρήκα. Ευτυχώς οι γονείς μου με μεγάλωσαν υπογραμμίζοντας άλλα πράγματα σ’ εμένα, κυρίως ό,τι είχε να κάνει με την προσωπικότητά μου, και με κατηύθυναν προς τα εκεί. Η ομορφιά είναι κάτι καλοδεχούμενο και ήμουν τυχερή σ’ αυτό, αλλά είναι και κάτι πρόσκαιρο, επειδή μεταβάλλεται. Αλλάζει συνέχεια και εγώ οφείλω να αγκαλιάζω και να αγαπάω αυτό που είμαι και γίνομαι κάθε στιγμή.
Ποιες γυναίκες από τον χώρο του κινηματογράφου θεωρείς ωραίες;
Μου αρέσει πάρα πολύ η Sophia Loren, θεωρώ ότι ήταν και είναι η επιτομή της ομορφιάς. Αλλά και οι Penélope Cruz, Monica Vitti και Rita Hayworth. Υπάρχουν πολλές Ελληνίδες όμορφες, θα αναφέρω την Κάτια Γκουλιώνη, την οποία βρίσκω πανέμορφη.
Η εμπειρία του εξωτερικού τι σου άφησε;
Είναι ένα ταξίδι που συνεχίζεται. Προσπαθώ να κρατάω επαφή με το εξωτερικό και πηγαίνω όσο περισσότερο γίνεται. Στο Λονδίνο, όπου έμεινα οκτώ χρόνια, διδάχτηκα να λειτουργώ ως επαγγελματίας μαθαίνοντας πώς να διαχειρίζομαι τον ανταγωνισμό. Στη σχολή υπήρχε μια συμφωνία μεταξύ μας: να στηρίζουμε και να βοηθάμε ο ένας τον άλλο. Αν μαθαίναμε ότι κάπου γίνεται μια οντισιόν, το λέγαμε και στους άλλους. Στην Ελλάδα αυτό δε γίνεται, όμως είναι λάθος. Πρέπει να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο επειδή έτσι θα επιβιώσουμε όλοι. Το επάγγελμα που κάνουμε είναι σκληρό, τέσσερις στις πέντε φορές θέλεις να τα παρατήσεις, δεν αντέχεις. Και είναι κρίμα μετά από τόσο αγώνα, τόσα χρόνια.
Εσύ έχεις νιώσει να φτάνεις στα όριά σου;
Βεβαίως! Αλλά μετά κάτι γίνεται και συνεχίζεις. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια έχω κάνει μια ανατροπή και δε θεωρώ πλέον ότι η δουλειά μου είναι το κέντρο της ύπαρξής μου. Παλιότερα πίστευα ότι, αν δεν κάνω αυτό που ονειρεύομαι, αυτό που θέλω, έχω αποτύχει. Μετά συνειδητοποίησα ότι αυτή η σκέψη ήταν ένα πολύ μεγάλο βαρίδι στη ζωή μου και δε μου επέτρεπε να χαρώ όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που είχα. Άρχισα έτσι να ισορροπώ, να μοιράζω τα συναισθήματά μου σε όλη μου την ύπαρξη. Πιστεύω ότι με έκανε και καλύτερη ηθοποιό, γιατί, λειτουργώντας με αυτό τον τρόπο, καταλαβαίνεις καλύτερα τους άλλους και φυσικά αφήνεις τη χαρά να σε κυριαρχήσει.
Διαβάστε περισσότερα στο madamefigaro.gr
