Κυανή Ακτή, Ιούνιος 1968. Η νεαρή Κατρίν Ντενέβ βρίσκεται στην παραλία Παμπελόν, κοντά στο Σεν Τροπέ, για τα γυρίσματα της ταινίας "Η υποταγή" (La Chamade) του Αλέν Καβαλιέ, σε διασκευή του μυθιστορήματος της Φρανσουάζ Σαγκάν. Χαρούμενη, τολμηρή και ρομαντική, μια νεαρή γυναίκα με μακριά ξανθά μαλλιά χαμογελά με αυτοπεποίθηση στο μέλλον τη. Οι επιθυμίες της ξέφρενες, βιαστικές, παθιασμένες.
Είναι η μούσα των Jacques Demy, Agnès Varda, Luis Buñuel, François Truffaut, Marco Ferreri, Manoel de Oliveira, André Téchiné, Emmanuelle Bercot ή Arnaud Desplechin.
Συνεργάστηκε με το πάνθεον των κινηματογραφιστών του χθες και του σήμερα. Η Ντενέβ είναι ο "συνδετικός κρίκος". Για περισσότερα από 60 χρόνια, η μεγαλύτερη Γαλλίδα σταρ δεν σταμάτησε ποτέ να δουλεύει, να επανεφευρίσκει τον εαυτό της, να πειραματίζεται, να τολμάει. Η Ντενέβ ενσαρκώνει με τον δικό της τρόπο τον πλούτο του κινηματογράφου. Και αυτό ακριβώς είναι το Φεστιβάλ Καννών: Ταινίες δημιουργικές αλλά και δημοφιλείς για την ποιότητά τους.
Είναι η γαλλίδα σταρ που εδώ και 60 χρόνια παίζει, τολμά, πειραματίζεται και δηλώνει παρούσα. Ένα icon που δεν συμβιβάζεται με εποχές και ενσωματώνει όλα όσα θέλει/οφείλει να είναι ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ.
Τέσσερα χρόνια πριν από το 1968, η Κατρίν Ντενέβ φώτισε τις Ομπρέλες του Χερβούργου του Ζακ Ντεμύ, ταινία για την οποία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα το 1964. Την επόμενη χρονιά, με το Repulsion του Ρομάν Πολάνσκι κέρδισε την Αργυρή Άρκτο στο Βερολίνο.
Ακολούθησαν το A Matter of Resistance του Jean-Paul Rappeneau, τα Young Girls of Rochefort του Jacques Demy και το Belle de jour του Luis Buñuel.
Ο δρόμος της, ένας δρόμος με κινηματογραφικά αριστουργήματα αλλά και κοινωνικές δεσμεύσεις. Το 1971, υπογράφει ένα κείμενο απαιτώντας τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων.
Το 1993 πρωταγωνίστησε επίσης στην ταινία Indochine του Régis Wargnier. Ήταν η μόνη Γαλλίδα που πήρε Όσκαρ καλύτερης διεθνούς ταινίας.
Το 1994, ήταν Αντιπρόεδρος της κριτικής επιτροπής με επικεφαλής τον Κλιντ Ίστγουντ που απένειμε τον Χρυσό Φοίνικα στο Pulp Fiction του Κουέντιν Ταραντίνο.
Το 2000 στο Dancer in the Dark του Lars von Trier κέρδισε τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικα.
Το 2005 έλαβε τον Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα και το 2008, υπό την προεδρία του Σον Πεν, το Ειδικό Βραβείο του 61ου Φεστιβάλ για ολόκληρη την καριέρα της.
Το 2016, η Ντενέβ τιμήθηκε με το Prix Lumière το οποίο αφιέρωσε "στους αγρότες", αιφνιδιάζοντας τους πάντες για άλλη μια φορά.
Στην επίσημη αφίσα η Κατρίν Ντενέβ είναι χαρούμενη, τολμηρή, ρομαντική, μια νεαρή γυναίκα με μακριά ξανθά μαλλιά που χαμογελά με αυτοπεποίθηση στο μέλλον της.
Είναι αυτή η συγκεκριμένη μορφή μαγείας που ενσαρκώνει η Νενέβ, η αγνή, πυρακτωμένη και κάποιες φορές παραβατική γυναίκα. Και αυτή η διαχρονική αφίσα ταυτίζεται απόλυτα με την μαγεία που μεταδίδει το 76ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου.
Είναι η αφίσα που μας εμπνέει να επαναλάβουμε το ένδοξο παρόν του κινηματογράφου και να οραματιστούμε το μέλλον του.
Και η Κατρίν Ντενέβ αντιπροσωπεύει αυτό που ο κινηματογράφος δεν πρέπει ποτέ να σταματήσει να είναι: άπιαστος, τολμηρός, ασεβής.
Πηγή: https://www.festival-cannes.com/
