Μην μου πείτε ότι δεν το έχετε νιώσει στον δρόμο, όσοι οδηγείτε στην πόλη. Ιδίως μετά το λοκντάουν. Την ταχύτητα, την επικίνδυνη οδήγηση, την ασέβεια και την οργή που ξεχειλίζει στο τιμόνι. Γιατί το τιμόνι είναι ένα ωραίο μέσο εκτόνωσης της οργής που κοχλάζει στον σύγχρονο δυτικό κόσμο που βλέπει τα χολιγουντιανά του όνειρα να θρυμματίζονται.
Έτσι ξεκινάει λοιπόν και η νέα σειρά του Netflix "Beef" για την οποία μιλάνε τώρα όλοι. Από ένα πάρκινγκ, όπου ένα φορτηγάκι πάει να ξεπαρκάρει τη στιγμή που περνάει σχεδόν ιλιγγιωδώς ένα από τα γνωστά SUV (παρεμπιπτόντως ίσως έχετε προσέξει ότι έχουν την πρωτοκαθεδρία στην πλέον εγωιστική οδήγηση) και αρχίζει να τού κορνάρει δίχως αύριο. Ακολουθεί καταδίωξη σε καθώς πρέπει δρόμους με φροντισμένα, ολάνθιστα παρτέρια.
Όμως τώρα το φορτηγάκι (που ξεπάρκαρε) και το λευκό SUV γίνονται αυτόματα εχθροί με τους οδηγούς να ψάχνουν ο ένας την ταυτότητα του άλλου διψώντας για εκδίκηση. Και ξαφνικά η μουντή ζωή τους παίρνει νόημα, καθώς για πρώτη φορά μετά από καιρό φαίνεται να νιώθουν κάτι τόσο έντονα, να νιώθουν ζωντανοί. Τι και αν το καύσιμο είναι η οργή;
Beef στην αγγλική αργκό σημαίνει τσακωμός, διαμάχη. Από τη μία έχουμε την Έιμι (στον ρόλο η εξαιρετική κωμικός Άλι Γουόνγκ), μια αυτοδημιούργητη επιχειρηματία με ένα ζεν- αρτιστίκ ανθοπωλείο, με υπέροχο instagram πρ0-φα-νώς, μ' έναν σύζυγο- μοντέλο, γόνο Ιαπώνων καλλιτεχνών, μια κόρη και ένα φανταστικό σπίτι που σχεδίασε η ίδια. Μια γυναίκα δηλαδή που τα έχει όλα. Αυτή η φενάκη. Γιατί όλα αυτά δεν είναι παρά μια εικόνα. Αφού όλες οι ευθύνες βαραίνουν μόνο τους δικούς της ώμους, η κούραση είναι όλη δική της, όπως και η επιγαγή να προσποιείται την ευγενική και την ήρεμη. Όλα τα βάρη δηλαδή που πρέπει να σηκώνουν οι γυναίκες χαμογελώντας.
Η Έιμι βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις προκειμένου να πωλήσει την εταιρία της έναντι 10 εκ. δολαρίων σε μια υπερπλούσια, κακομαθημένη σαδίστρια που προκειμένου να προχωρήσει στην υπογραφή του συμβολαίου πρέπει να την "γνωρίσει" καλύτερα, σαν άνθρωπο, βαθιά (όποια κλισέ μπούρδα θα ακούγατε σε new age podcast), μόνο που την χορεύει στο ταψί. Ο άντρας της Έιμι δεν μπορεί να τη βλέπει αγχωμένη και της θυμίζει πόσο σημαντικό είναι να παίρνει αναπνοές, να γράφει το ημερολόγιο της, να είναι ευγνώμων κλπ. όταν ο ίδιος κάνει τον κεραμίστα, χωρίς ωστόσο να διαθέτει κανένα ταλέντο.
Από την άλλη έχουμε τον Ντάνι (στον ρόλο ο Στίβεν Γιουν, έχοντας ήδη μια υποψηφιότητα Α΄Ανδρικού ρόλου για την ταινία Minari). Έναν Κορεάτη της εργατικής τάξης, της "άλλης" Αμερικής. Που ζει σ' ένα συγκρότημα κατοικιών, σε ένα ψιλοχάλια διαμέρισμα μαζί με τον μικρότερο αδερφό του, o οποίος με τη σειρά του προσπαθεί να πιάσει την καλή μέσω κρυπτονομισμάτων αντί να εργάζεται. Ο Ντάνι είναι "εργολάβος", που σημαίνει ότι κάνει μερεμέτια από εδώ και από εκεί. Οι γονείς τους είχαν ένα ξενοδοχείο που το έχασαν όταν ο ξάδερφός του, που ήταν κι αυτός μες στη δουλειά, αποδείχθηκε ότι έκανε απάτες και μπήκε φυλακή. Τώρα όμως βγήκε και έχει λεφτά. Πόσο δύσκολο είναι να παρασύρει τον Ντάνι σε μικρο-απατεωνιές; Διόλου. Αλίμονο. Εξάλλου, ο έρωτας της ζωής του είναι με άλλον. Κι έγκυος. Μπουρλότο; Μπουρλότο!
Έτσι έρχονται να συγκρουστούν δυο κόσμοι, δυο "Αμερικές" που δεν είναι παρά οι δυο πλευρές ενός νομίσματος, αφού αμφότεροι οι εκπρόσωποι των δύο κόσμων είναι φαντάσματα του καπιταλισμού και ενός ονείρου που πάντοτε ξεγλιστρά μέσα από τα δάκτυλα. Ποιος είναι ευτυχισμένος; Ουδείς. Ούτε όσοι έχουν, ούτε όσοι δεν έχουν.
Η επιτυχία του Beef δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για μια παραγωγή της ανεξάρτητης εταιρίας Α24 που βρίσκεται πίσω από εξαιρετικές ταινίες όπως το "Lady Bird", το "Moonlight", το "Aftersun" και το "Everything Everywhere All At Once", το τελευταίο σάρωσε εξάλλου τα φετινά Όσκαρ (Όσκαρ είχε κερδίσει και το αριστουργηματικό Moonlight). Το πολύ καλό σενάριο, η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες αποδεικνύουν εξάλλου τώρα στο Beef, όπως βέβαια και στο "Everything Everywhere All At Once", πως "Χόλιγουντ" δεν σημαίνει πια μόνο ξανθά μαλλιά και λευκό δέρμα.
Και ένα από τα πιο γοητευτικά προτερήματα του Beef είναι πως δεν μπορείς να το κατατάξεις σε μια κατηγορία. Είναι κοινωνικό δράμα; Είναι μαύρη κωμδία; Είναι θρίλερ; Είναι υπαρξιακό δράμα; Είναι μια έξυπνη σάτιρα για το zen living στην εποχή που κρασάρει το οικονομικό σύστημα;
Είναι όλα αυτά με το μεσαίο δάκτυλο σηκωμένο. Σε ποιον; Σε αυτόν που είπε ότι "μπορείτε να τα έχετε όλα;". Μην τον πετύχουμε στον δρόμο οδηγώντας...
Ακολουθήστε το Womantoc στο Instagram
