Είναι ο 10ος άνθρωπος που έκανε τον γύρο του κόσμου με τα πόδια, που επισκέφθηκε 38 χώρες διανύοντας 21-24 μίλια την ημέρα και που είδε τις τέσσερις από τις πέντε ηπείρους της γης (πλην της Αυστραλίας). Μια "βόλτα" που πήρε επτά χρόνια για να ολοκληρωθεί.
Ο Τομ ήταν μόλις 17 ετών όταν πήρε τη μεγάλη απόφαση να δει τον κόσμο περπατώντας. Μα το εφαλτήριο παράδοξο: ο φόβος του θανάτου. Από πολύ μικρός ο Τομ φοβόταν τον θάνατο. Η έννοια τον βασάνιζε και μάλιστα συνήθιζε να πήγαινει μες στο βράδυ να διαπιστώσει αν οι γονείς του ανέπνεεαν, αν ήταν καλά.
Το 2006 τελικά συνέβη αυτό που φοβόταν. Μία από τις καλύτερες φίλες του, η Αν-Μαρί, σκοτώθηκε σε ένα δυστύχημα με τζετ σκι. Θυμάται τον εαυτό του να κάθεται έξω από το σπίτι της κοπέλας με όλη του την παρέα, λυπημένοι και αμήχανοι, χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν. Όλα τα επίμαχα ερωτήματα και η ανησυχία επέστρεψαν. "Ποιο ήταν το πρόβλημα; Ότι ο θάνατος μπορούσε να έρθει απροσδόκητα. Πώς ζεις λοιπόν; Τι κάνεις; Πώς μπορείς να ενσωματώσεις αυτό το γεγονός στη ζωή σου;" αναρωτιόταν.
Και εντελώς τυχαία παρακολούθησαν στο σχολείο τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών -μιας ταινίας που αποτίει φόρο τιμής στους πραγματικούς εκπαιδευτικούς, όπως τον εν λόγω ήρωα, τον Τζον Κίτινγκ που πέρασε τη ζωή του εμψυχώνοντας τους μαθητές του να κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν.
Ο Τομ είδε ξανά και ξανά την ταινία, καθώς προσπαθούσε να σκεφτεί πώς θα μπορούσε "να αδράξει την ημέρα". Κι άρχισε να κάνει ό,τι ακριβώς ήθελε, από το να παραμένει παθητικός και φοβισμένος. Έγινε μέλος της κολυμβητικής ομάδας, έπαιξε σε θεατρικό έργο, άρχισε να παίζει ξανά τένις και έγινε πρωταθλητής στο σχολείο του και φίλησε για πρώτη φορά ένα κορίτσι, την Μπρίτνεϊ.
Ήταν μετά από εκείνο το πρώτο φιλί που συνειδητοποίησε ότι ήθελε να να δει τον κόσμο! Πώς; Περπατώντας. Όταν το είπε στους γονείς του, ο πατέρας του τον άκουσε, ενώ η μητέρα του άρχισε να γελάει πιστεύοντας ότι είναι απλώς μια παιδική παρόρμηση. Παραδέχτηκε όμως στην εφημερίδα Guardian πως "ο Τομ είναι από εκείνους τους ανθρώπους που όταν βάλει κάτι στο μυαλό του, το υλοποιεί".
Έτσι κι έκανε ο Τομ. Είχε μόλις 1.000 δολάρια στον λογαριασμό του. Δεν βιάστηκε. Άρχισε όμως να προετοιμάζεται εντατικά. Σπούδασε ψυχολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Moravian της Πενσιλβάνια κι έπειτα άρχισε να εργάζεται εγκαθιστώντας ηλιακά πάνελ. Έπειτα εργάστηκε ως σερβιτόρος και περνούσε επίσης δεδομένα για μία ασφαλιστική εταιρία. Παράλληλα όμως μελετούσε χάρτες, έβγαζε πορεία, διάβαζε, ενημερωνόταν.
Μέχρι που ήρθε η μέρα. Μια τοπική εφημερίδα έγραψε για το φιλόδοξο όραμά του και ένας τοπικός επιχειρηματίας αποφάσισε να τον βοηθήσει οικονομικά στο τρελό όνειρό του. Μαζί του πήρε ένα καροτσάκι με όλα του τα "υπάρχοντα": την σκηνή του, κάμερα, μπαταρίες, sleeping bag, μπουκάλια με νερό, πλαστικά για να αποθηκεύει το φαγητό του ώστε να μην το μυρίζουν τα ζώα που θα συναντούσε στο πέρασμά του, έξι ζευγάρια κάλτσες, τέσσερα εσώρουχα, ένα παντέλονι, ένα σορτσάκι, μπλουζάκια κοντομάνικα και μακρυμάνικα, ένα μπουφάν, αδιάβροχα παπούτσια.
Στις 2 Απριλίου του 2015 ο Τομ αναχώρησε από την πόλη του, το Haddon Township. Ο μπαμπάς του ήταν ενθουσιασμένος και τον ενθάρρυνε να το χαρεί, όμως η μαμά του έκλαιγε για μήνες, επειδή φοβόταν για εκείνον. Εξάλλου, δεν ήταν παρά ένα παιδί που είχε μεγαλώσει στα προάστια, χωρίς να έχει εκτεθεί σε κινδύνους. Εκ των υστέρων ο Τομ παραδέχεται πως η μαμά του είχε δίκιο. Είχε άγνοια κινδύνου και αυτό ήταν μάλλον που τον βοήθησε.
Φεύγοντας δεν ήξερε καν προς τα που να στρύψει. "Ευτυχώς που υπάρχει το Google Maps" είπε γελώντας. Πρώτος στόχος η Αργεντινή μέσω Κολομβίας. Στο Όστιν του Τέξας γνώρισε τη μεγάλη του αγάπη, την Σαβάνα, μια σκυλίτσα που την είχαν εγκαταλείψει κουτάβι και που τώρα της έμελλε να γυρίσει τον κόσμο. Ήταν η παρέα του και ο φύλακας του.
Ο γύρος του κόσμου διήρκησε για επτά χρόνια. Τα πρώτα δύο υπήρξαν πολύ μοναχικά. Προσπαθούσε να βρει τον εαυτό του. Όσο περπατούσε σκεφτόταν- την ιστορία του, τις αξίες του, τις ελπίδες του. Όλα γύριζαν στο κεφάλι του καθώς περπατούσε στο Περού και στη Χιλή. "Είναι σαν να φυτεύεις έναν κήπο. Δεν το συνειδητοποιείς, όμως το κεφάλι σου είναι γεμάτο από χορτάρια και όταν περπατάς, είναι σαν να κάθεσαι στα γόνατα και να τα τραβάς ένα- ένα. Μετά από έναν χρόνο, ότι το μυαλό μου ήταν επιτέλους καθαρό. Δεν υπήρχε πια αγωνία, τίποτα να μετανιώνω, δεν είχα πια τίποτα να ξεριζώσω. Ήμουν στην έρημο Ατακάμα, στη Χιλή, ξαπλωμένος κάτω από εκατομμύρια αστέρια και ένιωθα στο βάθος του εαυτού μου. Κάθε αμφιβολία είχε εξαφανιστεί" λέει στον Guardian. Ένιωθε επιτέλους γαλήνη.
Τα πρώτα δύο χρόνια αφορούσαν τον ίδιο και το μυαλό του. Έπειτα, άρχισε να συνδέεται περισσότερο με τον κόσμο γύρω του. Ο Τομ μιλάει για την ομορφιά του Κιργιστάν, πόσο διαφορετικό είναι το Ουζμπεκιστάν -όπου οι άνθρωποι δεν είχαν συναντήσει ποτέ κάποιον ξένο (από την περιοχή που πέρασε εκείνος)- και θυμάται πόσο φιλικοί ήταν οι Τούρκοι βοσκοί με τα τεράστια σκυλιά τους. Θυμάται την ύπαιθρο της Γαλλίας όπου ξύπνησε ανάμεσα σε 200 αγριόχοιρους, έναν σαμάνο στον Αμαζόνιο που του έδωσε ένα ψυχοτρόπο τσάι.
Σαν σκηνές από ταινία.
Όχι όμως ότι δεν συνάντησε δυσκολίες στο διάβα του. Στα σύνορα Τουρκίας- Συρίας τον σταμάτησαν θεωρώντας πως είναι κατάσκοπος. Τον κράτησαν για 3 ώρες και έπειτα τον απελευθέρωσαν. Κι έπειτα έπαθε μια πολύ σοβαρή λοίμωξη στην Ουρουγουάη απ' όπου έπρεπε να επιστρέψει στο σπίτι του αεροπορικώς για να νοσηλευτεί. Μετά την θεραπεία του όμως ξεκίνησε και πάλι. Άλλο ένα επεισόδιο ήταν όταν προσπάθησαν να το κλέψουν με την απειλή μαχαιριού έξω από ένα κατάστημα. Του πήραν τον σάκο του- με ό,τι είχε και δεν είχε. Όμως, για καλή του τύχη λίγο πιο κάτω υπήρχαν αστυνομικοί που συνέλαβαν τον κλέφτη και έδωσαν πίσω τον σάκο.
Τι έμαθε; Διαπίστωσε πως ο κόσμος είναι γεμάτος όμορφους ανθρώπους, γεγονός που του χάρισε πίστη και αισιοδοξία. Κατανόησε επίσης πως οι άνθρωποι δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες στη ζωή, όσο έξυπνοι και ικανοί και αν είναι, όσο και αν δουλεύουν σκληρά. "Δυτικοί" μύθοι δηλαδή που κατέρρευσαν.
Τώρα ο ίδιος προσπαθεί να προσαρμοστεί και πάλι στους κανόνες της αμερικανικής κοινωνίας. Ετοιμάζει ένα βιβλίο και νιώθει πως εκείνο που του λείπει πιο πολύ είναι να ξυπνάει με μια αίσθηση σκοπού για την ημέρα του.
Αυτό είναι που δεν θέλει με τίποτα να χάσει.
Πηγή: The Guardian
Ακολουθήστε το Womantoc στο Instagram
