Η ταινία που έγινε ένα από τα ορόσημα της δεκαετίας του ’80, ήταν η πρώτη που λάνσαρε την κουλτούρα του breakdance.
Σαράντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το φιλμ του Άντριαν Λιν που έχει συνδεθεί ανεξίτηλα με την κουλτούρα των χορευτικών ταινιών της δεκαετίας του ’80, προβάλλεται ξανά αυτή την εβδομάδα ως η ταινία που θα κλείσει πανηγυρικά το Φεστιβάλ Dance on Camera στο Lincoln Center της Νέας Υόρκης.
Πέρα από τις χορευτικές σκηνές που έχουν περάσει στη μυθολογία των 80s, μεγάλο μέρος της διαρκούς ισχύος της ταινίας προέρχεται από το soundtrack, με κομμάτια όπως το "Maniac" του Michael Sembello και βέβαια το "What a Feeling" του Giorgio Moroder, το οποίο τραγουδά η Irene Cara. Τα τραγούδια αποτελούν αυτόνομα μουσικά βίντεο, γι’ αυτό και αποθεώθηκαν στο MTV και γι' αυτό εξακολουθούν να κυκλοφορούν θριαμβευτικά στο διαδίκτυο. Η φωνή της Cara συνδέει το "Flashdance" με το "Fame" (που είχε κυκλοφορήσει τρία χρόνια πριν) όπως ακριβώς η δευτεραγωνίστρια Σίνθια Ρόουντς το συνδέει με το "Dirty Dancing", που θα κυκλοφορούσε τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1987.
H πλοκή της ταινίας, μοιαζει με ρομαντικό μιούζικαλ. Η Άλεξ – η Τζένιφερ Μπιλς στο ρόλο που την έκανε σταρ – εργάζεται ως οξυγονοκολλήτρια την ημέρα και τη νύχτα χορεύει σε ένα μπουρλέσκ κλαμπ (εκεί όπου λαμβάνει χώρα όχι μόνο το περίφημο νούμερο με τα νερό που πέφτει πάνω της από ψηλά, αλλά και η αλλόκοτη σκηνή στην οποία εμφανίζεται με λευκό μακιγιάζ Kabuki ανάμεσα σε στροβοσκοπικά φώτα). Το όνειρό της είναι να γίνει δεκτή σε μια διάσημη σχολή χορού. Μέχρι το τέλος της ταινίας θα το έχει καταφέρει, κερδίζοντας επίσης και την καρδιά του καλού της, ο οποίος είναι το αφεντικό της στο εργοστάσιο χαλυβουργία όπου εργάζεται.
Στη συγκεκριμένη πάντως ταινία η πρωταγωνίστρια συμμετείχε ελάχιστα, μια που στο μεγαλύτερο μέρος τους εκτελέστηκαν από μια Γαλλίδα χορεύτρια, τη Marine Jahan. Δεν ήταν η μόνη που ντουμπλάρισε την Τζένιφερ Μπιλς στην ταινία, μια που το διάσημο backspin που φαίνεται να κάνει η πρωταγωνίστρια πραγματοποιήθηκε από έναν 16χρονο B-Boy και χορευτή breakdance, τον Ρίτσαρντ Κολόν, πιο γνωστό με το ψευδώνυμο Crazy Legs.
Όπως πολλά χρονιά αργότερα δήλωνε ο ίδιος σε μια συνέντευξή του, τον είχαν φέρει για να διδάξει φιγούρες στους χορευτές της ταινίας, τελικά όμως ο σκηνοθέτης του ζήτησε να εκτελέσει ο ίδιος το backspin, φορώντας κορμάκι και περούκα, και αφού είχε ξυρίσει τα πόδια και το μουστάκι του.
Η ταινία λατρεύτηκε από το κοινό με το ίδιο πάθος με το οποίο θάφτηκε από τους κριτικούς, οι οποίοι την κατέταξαν στις πιο άθλιες ταινίες των 80s. Έκαναν λόγο για παντελή απουσία βάθους των χαρακτήρων, έλλειψη σοβαρής σκηνοθεσίας και υπέρ απλοϊκής πλοκής.
Αυτό δεν άλλαξε το γεγονός ότι έκοψε εκατομμύρια εισιτήρια και έγινε η 3η εμπορικότερη ταινία του 1983. Εξάλλου, οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Κόστισε 7 εκατομμύρια δολάρια και έβγαλε 200 εκ δολάρια.
"Είναι αδύνατο να υπερεκτιμήσει κανείς τη σημασία του "Flashdance" στην ιστορία του breakdance", δηλώνει σήμερα ο Joseph Schloss, συγγραφέας του βιβλίου "Foundation: B-boys, B-girls and Hip-Hop Culture in New York". "Αυτή η σκηνή και μόνο έφερε το breakdance στην επικαιρότητα ως κυρίαρχη τάση".
Μετά την κυκλοφορία της ταινίας, τα μέλη της ομάδας έγιναν αμέσως "διασημότητες στο γκέτο". "Υπήρχε ξαφνικά πολλή αγάπη αλλά και πολλή ζήλεια". Εμφανίστηκαν στην εκπομπή του David Letterman και την επόμενη χρονιά βρέθηκαν ξανά στο πανί, στην ταινία "Beat Street”, μια από τις ταινίες με θέμα την κουλτούρα του breakdance που έκαναν την εμφάνισή τους στις οθόνες το 1984.
Το ενδιαφέρον του Χόλιγουντ μπορεί να εξανεμίστηκε γρήγορα, το breakdance όμως δεν πέθανε ποτέ.
Στη συνείδηση του κόσμου, το Flashdance καινοτόμησε, εμπνέοντας ένα νέο κινηματογραφικό είδος: των ταινιών χορευτικής θεματολογίας. Επιπλέον, διαθέτει έξυπνο μοντάζ και μία αισθητική που παραπέμπει σε βίντεο κλιπ. Κυρίως, όμως, καθόρισε την αισθητική της εποχής, με τις στυλιστικές επιλογές της πρωταγωνίστριας να υιοθετούνται από κάθε έφηβη που σεβόταν τότε τον εαυτόν της.
Οι κομμένες μπλούζες δεν έλειπαν από καμία εφηβική ντουλάπα. Η μπλούζα με τον κομμένο λαιμό που φορά η πρωταγωνίστρια στις αφίσες της ταινίας Flashdance, σύμφωνα με την ίδια την Μπιλς, προήλθε από μία δική της μπλούζα που "μπήκε” στο πλύσιμο και έπρεπε να κόψει το λαιμό για να μπορέσει να την ξαναφορέσει.
Η μουσική της ταινίας ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της επιτυχίας της. Το τραγούδι "Flashdance… What a Feeling” απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού, όπως και τη Χρυσή Σφαίρα ενώ έφτασε στην νο 1 θέση του Billboard Hot 100, τον Μάιο του 1983. Τις πρώτες δύο εβδομάδες από την κυκλοφορία του άλμπουμ, μάλιστα, πούλησε 700.000 αντίτυπα και έχει καταγράψει μονάχα στην αγορά των Η.Π.Α πάνω από 6.000.000 πωλήσεις.
Κέρδισε ακόμη και το βραβείο Grammy στην απονομή του 1984.
