Έχετε από το 2008 τιμηθεί με τα βραβεία Κουν και Μελίνα Μερκούρη και είστε στο επάγγελμα πολλά χρόνια. Παρόλα αυτά αντί για τη σιγουριά της Αθήνας επιλέξατε να περιοδεύσετε πάνω από μία δεκαετία σε κάθε άκρη της χώρας με την ομάδα Χώρος παρουσιάζοντας την αλησμόνητη "Γκόλφω". Πώς θα περιγράφατε αυτήν την περιπέτεια;
΄Οταν ταξιδεύεις για πολύ καιρό με το θέατρο δεν αλλάζεις απλά μέρη αλλά αλλάζεις ιδέες, παρατηρείς το κόσμο γύρω σου και μαθαίνεις για το θέατρο πράγματα μέσα από την παρατήρηση του διαφορετικού τόπου και την άμεση επαφή με το κόσμο. Ήταν μια υπέροχη μελέτη και εμπειρία ζωής.
Τα τελευταία χρόνια έχετε δημιουργήσει την δική σας θεατρική στέγη στην Αθήνα, το Θέατρο Χώρος στον Βοτανικό. Πόσο δύσκολο είναι να διατηρήσει (οικονομικά) ένας καλλιτέχνης τον δικό του χώρο;
Έχω τη χαρά να βρίσκομαι τα τελευταία χρόνια στο θέατρο Χώρος που είναι πλέον η βάση μας θεατρικά μαζί με τη Δήμητρα Κούζα. Στο θέατρο Χώρος έχουμε επενδύσει στην υποκριτική με μάσκα, το σωματικό θέατρο, στην εκπαίδευση με μεθοδολογίες που βελτιώνουν την υποκριτική του ηθοποιού. Ερχόμαστε σε επαφή με νέους και πολύ ταλαντούχους ανθρώπους και αναζητούμε διαρκώς καινούργιες ιδέες. Κάθε άνοιγμα σε κάτι που βελτιώνει και εκπαιδεύει νέους ανθρώπους είναι δύσκολο να διατηρηθεί οικονομικά ακριβώς επειδή χρειάζεται χρόνο και υπομονή. Η προσωπική εργασία είναι σημαντική γιατί δεν υπάρχουν μηχανισμοί οικονομικής στήριξης από το κράτος που να είναι βιώσιμοι για τέτοιους είδους εγχειρήματα. Αυτήν την περίοδο παίζεται στο θέατρο Χώρος η τελευταία μου σκηνοθεσία το Ρωμαίο και Ιουλιέτα που είναι μια παράσταση με μάσκες. Η Δήμητρα Κούζα που έχει μεγάλη εμπειρία στις θεατρικές μάσκες μαζί με ένα θίασο νεότερων ηθοποιών μας αφηγούνται αυτή την ιστορία έρωτα μέσα από χιούμορ και σαρκασμό για το ίδιο το θέατρο και τον έρωτα.
Φέτος πρωταγωνιστείτε στη μίνι σειρά του ANT1+ "Σώσε με". Η τηλεόραση έτυχε ή ήταν κάτι πιο συνειδητό;
Προέκυψε μέσω αυτής της ωραίας πρότασης που είχα για τη σειρά "Σώσε με”. Το σενάριο είναι από το μυθιστόρημα του του Δημήτρη Σίμου. Διαβάζοντας το με κέρδισε αμέσως. Υποδύομαι την αστυνόμο Λουκίδη. Μια αστυνομικό που κουβαλώντας τις δικές της αδυναμίες που είναι πολλές, προσπαθεί να βρει έναν δολοφόνο. Είναι μια γυναίκα κατεστραμμένη ψυχικά που παλεύει να κάνει κάτι καλό στη ζωή της.
Η σκηνοθεσία είναι του Πιέρρου Ανδρακάκου, και είμαι ευγνώμων που είμαι μαζί του σε αυτή τη δουλειά. Τα γυρίσματα έγιναν στην Κομοτηνή και είναι μια εξαιρετική παραγωγή με υπέροχους συναδέλφους.
Ακούτε το κοινό, την κριτική;
Ναι. Νομίζω πως είναι σημαντικό να ακούμε. Κάθε ερέθισμα μπορεί να αποτελέσει υλικό συζητήσεων και ιδεών. Στις τέχνες η επεξεργασία που κάνουμε με ότι ακούμε είναι κάτι που εξαρτάται από αυτό που αναζητάμε. Άρα το πόσο τα ασπαζόμαστε ή όχι εξαρτάται από το ποσό μας μετακινεί προς κάτι δημιουργικό ή όχι.
Στην Άλκηστις του Ευριπίδη στο Θέατρο Χώρος σκηνοθετούσατε τον σύζυγο σας Δημήτρη Λάλο στο Θέατρο Χώρος. Πώς ήταν σαν εμπειρία;
Αρμονική. Δημιουργική. Ένα μοίρασμα.
Αν είχατε να διαλέξετε ανάμεσα στην υποκριτική και την σκηνοθεσία;
Ανάλογα τη στιγμή και τις αναζητήσεις. Δεν διαλέγεις το δεξί ή το αριστερό σου χέρι. Είναι το καθένα εξασκημένο σε διαφορετικές εργασίες. Και το καθένα αδύναμο σε κάτι. Στη παρούσα στιγμή νομίζω πως θα εστιάσω στην υποκριτική στο κινηματογράφο και στη τηλεόραση γιατί μου δίνει καινούργια ερεθίσματα.
Το Σώσε με είναι ένα αστυνομικό θρίλερ που επίσης αφορά τις ιστορίες γυναικών;Ναι. Εστιάζει σε ιστορίες που συνέβησαν σε γυναίκες. Τραγικά γεγονότα που η κοινωνία και όλοι μας καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε.
