"Ήμουν μόλις πέντε ετών το 1973, όταν η Nancy Friday έγραψε την επιτυχία "My Secret Garden": Women's Sexual Fantasies" έφτασε στα ράφια των βιβλίων και στις τσάντες των γυναικών στις ΗΠΑ- και μόλις επτά ετών όταν έφτασε στις γυναίκες της μεσαίας Αγγλίας. Ο "Μυστικός μου κήπος" ήταν η απόδειξη πως οι γυναίκες απολάμβαναν μια τόσο πλούσια και ποικιλόμορφη ερωτική εσωτερική ζωή όσο και οι άνδρες. Επιτέλους, υπήρχε ένα βιβλίο στο οποίο συνηθισμένες γυναίκες και κορίτσια - "εσύ, εγώ και η γειτόνισσά μας" - μιλούσαν με ειλικρίνεια για τη διέγερση, τον αυνανισμό, τα σεξουαλικά όνειρα και τις επιθυμίες. Στο μυαλό τους, τίποτα δεν ήταν εκτός ορίων.
Αυτό που αποκάλυψε το βιβλίο της Friday είναι πως, για κάποιους από εμάς, είναι πως το σεξ που φαντασιωνόμαστε είναι πολύ πιο διεγερτικό από την πραγματική συνεύρεση, ανεξαρτήτως πόσο "καυτή" μπορεί να είναι πραγματικά. Απαλλαγμένες από τους κοινωνικούς περιορισμούς που έχουμε εσωτερικεύσει, ή από τον φόβο ότι θα φρικάρουμε τους συντρόφους μας (σ.σ: αν τους πούμε τις φαντασιώσεις μας), στην φαντασία μας μπορούμε να ενδώσουμε στις πιο βαθιές και βρώμικες επιθυμίες μας. Ήταν επαναστατικό, ως και προκλητικό, στην αρχή, έπειτα έγινε ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για όλους, και ένα bestseller που πούλησε εκαττομύρια, με δυο λόγια ένα κλασικό (ανάγνωσμα).
Δεν ξέρω αν η μητέρα μου Ρόζμαρι, αναλύτρια υπολογιστών, είχε το βιβλίο της Friday. Σίγουρα δεν ζούσαμε σ΄ένα πουριτανικό περιβάλλον στο οποίο θα αποδοκιμαζόταν αυτό -αλλά όσο φιλελεύθερη κι αν ήταν η παιδική μου ηλικία, δεν θα ήταν ένα βιβλίο που θα άφηνε χαλαρά πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού. Όταν ήμουν έφηβη είχα βρει ένα αντίτυπο του "Story of O" πίσω από ένα μαξιλάρι του καναπέ στο σπίτι των γειτόνων μας και βέβαια το άνοιξα να δω. Και βέβαια μικρότερη είχα πάει στο σαλόνι όπου κάποιος είχε αφήσει την τηλεόραση ανοιχρή και είχα παραλύσει από τον ενθουσιασμό βλέποντας ένα ζευγάρι σε θερμές και παράνομες δραστηριότητες. Ακόμα και σήμερα θυμάμαι τα συναισθήματα που μού προκάλεσε. Αλλά, αναμφίβολα, ως νεαρή γυναίκα επωφελήθηκα από την αυγή του φεμινιστικού κινήματος που πρόβαλε θετικά την επανάσταση της γυναικείας σεξουαλικότητας. Οι γυναίκες είχαν πλέον αρχίσει να μιλάνε πιο ανοιχτά και ειλικρινά για το τι πραγματικά, πραγματικά όμως ήθελαν. Και κάποιες το κατακτούσαν.
Έπρεπε να περιμένω 50 χρόνια για να ανακαλύψω αυτή τη συλλογή φαντασιώσεων από ανώνυμες γυναίκες. Το 2018, ανέλαβα τον ρόλο της Τζιν Μίλμπουρν, στη σειρά Sex Education του Netflix, την υπέροχα απελευθερωμένη και ειλικρινή σεξολόγο. Είχα ακούσει τόσους ανθρώπους να μιλάνε για το My Secret Garden κι έτσι στα πλαίσια της προετοιμασίας μου για τον ρόλο, το διάβασα για πρώτη φορά. Αυτά τα γράμματα και οι συνεντεύξεις ήταν απίστευτα προσωπικές και πολύ ωμές. Δεν ήταν στρογγυλεμένες και δεν προσπαθούσαν να είναι "λογοτεχνικές", έμοιαζαν να εκπορεύονται από τη μυστηριώδη καρδιά των πιο ενδόμυχων επιθυμιών των γυναικών.
Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση και μου προκάλεσε μια ελαφρά ιλίψη ήταν το πόσο σεξουαλικά καταπιεσμένες ένιωθαν κάποιες γυναίκες τη δεκαετία του '70 (παρά την επανάσταση). Η συνολική εμπειρία τους ήταν πως αυτό που ήθελαν δεν ήταν αυτό που λάμβαναν. Πάρα πολλές δεν είχαν βιώσει οργασμό. Πολλές ένιωθαν ντροπή και ενοχή, υπήρχε ακόμα σεμνοτυφία και αμηχανία γύρω από το σεξ και τις φαντασιώσεις τους και για το τι φαντασιωνόντουσαν. Ξανά και ξανά, αυτές οι γυναίκες εξομολογούνταν το φόβο ότι μόνο αυτές είχαν τέτοιες φαντασιώσεις και εξέφραζαν μια κραυγή ανακούφισης τώρα που επιτέλους μπορούσαν να τις εκφράσουν.
Όπως έγραψε μια γυναίκα: "Δεν έχω εκμυστηρευτεί ποτέ τις σεξουαλικές μου φαντασιώσεις σε κάποιον, αλλά αισθάνομαι ότι πρέπει να μιλήσω γι' αυτές, και γι' αυτό καλωσορίζω την ευκαιρία να αποφορτιστώ. Πάντα ντρεπόμουν γι' αυτές, γιατί αισθάνομαι ότι οι άλλοι άνθρωποι θα τις θεωρούσαν αφύσικες και θα με θεωρούσαν νυμφομανή ή κάτι τέτοιο". Μια άλλη αστειεύτηκε: "Πραγματικά πιστεύω ότι το βιβλίο σας είναι μια καλή ιδέα, αφού οι μη μυθιστορηματικές γυναικείες σεξουαλικές φαντασιώσεις και εμπειρίες σπάνια συζητούνται ανοιχτά. Συνήθως τις βρίσκουμε μόνο σε έργα μυθοπλασίας που γράφονται από άνδρες". Επιτέλους, οι γυναίκες είχαν αρχίσει να αισθάνονται ότι μπορούσαν να ανοιχτούν λίγο. Ένιωθαν λιγότερο μόνες.
Σήμερα, δόξα τω Θεώ, ζούμε σε έναν διαφορετικό κόσμο. Μπορούμε να μιλάμε για αυτά τα πράγματα. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα πράγματα που το κοινό βρίσκει τόσο απελευθερωτικό στο Sex Education. Δείχνουμε χαρακτήρες που παλεύουν με τις σεξουαλικές τους σχέσεις, αλλά είναι αρκετά γενναίοι ώστε να μιλήσουν γι' αυτό με τους εραστές και τους συντρόφους τους, ώστε να μπορέσουν να πάρουν αυτό που χρειάζονται σεξουαλικά. Η σειρά τα θέτει όλα επί τάπητος και δίνει το μήνυμα ότι είναι ΟΚ να μιλάς γι' αυτό.
Και παρόλο που σειρές και προγράμματα όπως το δικό μου και άλλα, όπως το Naked Attraction ή το Planet Sex της Cara Delevingne, προβάλλονται στην τηλεόραση, είμαι περίεργη να μάθω αν είναι κάτι που οι άνθρωποι αισθάνονται άνετα να το ακολουθήσουν στην πραγματική ζωή. Από τότε που μεταδόθηκε η σειρά Sex Education, φίλοι και δημοσιογράφοι άρχισαν να με ρωτούν αν οι γυναίκες αισθάνονται μερικές φορές υποχρεωμένες να μοιραστούν μαζί μου τα σεξουαλικά τους προβλήματα ή τις φαντασιώσεις τους. Λοιπόν, δεν το κάνουν. Κάτι που μου έδωσε την ιδέα για ένα βιβλίο - έναν Μυστικό μου Κήπο για τον 21ο αιώνα, ας πούμε - που θα ήταν αποκαλυπτικό και βαθυστόχαστο και θα περιελάμβανε όλους τους ανθρώπους.
Θέλω οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο, και όλοι εσείς που προσδιορίζεστε ως γυναίκες τώρα - queer, ετεροφυλόφιλες και αμφιφυλόφιλες, μη δυαδικές, τρανσέξουαλ, πολυγαμικές - όλοι εσείς, ηλικιωμένοι και νέοι, ανεξαρτήτως θρησκείας, παντρεμένοι, ανύπαντροι ή άλλοι, να μου γράψετε και να μου πείτε τι σκέφτεστε όταν σκέφτεστε το σεξ. Είτε όταν το κάνετε μόνοι σας, είτε με σύντροφο, είτε με περισσότερους από έναν. Πείτε μου. Φαντασιώσεις, απογοητεύσεις, εξερευνήσεις, το απαγορευμένο, την παιδική ηλικία, ήχους, φετίχ, ενοχές, αχόρταγη όρεξη.
Πενήντα χρόνια μετά, τα όρια έχουν εξαλειφθεί, όχι περισσότερο από ό,τι στη δική μας σεξουαλικότητα: Το BDSM, η σύγχρονη έννοια του φύλου κ.λπ. Οι γυναίκες εξακολουθούν να παραμένουν σιωπηλε΄ς; Υποθέτω ότι αυτό είναι ένα από τα πράγματα που θα ανακαλύψουμε. Ελπίζω ότι οι φωνές σας από διαφορετικές εθνικότητες και υπόβαθρα θα ρίξουν φως στο πόσο μακριά έχουμε φτάσει από το 1973".
Πηγή: άρθρο της Τζίλιαν Άντερσον στην εφημερίδα The Guardian.
Ακολουθήστε το Womantoc στο Instagram
