Το Ιράν συνεχίζει να "βράζει". Ο άδικος θάνατος της Μαχσά Αμινί κάτω από σκιώδεις συνθήκες έβγαλε τις γυναίκες της χώρας στους δρόμους όπου, μέσα σε δύο εβδομάδες, τουλάχιστον 92 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Τώρα, η "φωτιά" περνά στις τάξεις.
Σε μια πρωτοφανή κίνηση, μαθήτριες συμμετείχαν στις διαμαρτυρίες που έχουν σαρώσει το Ιράν. Βίντεο που επαληθεύτηκαν από το BBC, παρουσιάζουν έφηβες μαθήτριες με στολές να ανεμίζουν τις μαντίλες τους στον αέρα, ενώ φωνάζουν συνθήματα κατά των κληρικών αρχών.
Τα συνθήματα μοιάζουν με εκείνα που ακούστηκαν στις ευρύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων δύο εβδομάδων.
Η Νίκα Σακαράμι, που έζησε στην Τεχεράνη θα έκλεινε τα 17 την Κυριακή, αλλά σκοτώθηκε τον Σεπτέμβριο. Η οικογένειά της βρήκε το πτώμα της στο νεκροτομείο ενός κέντρου κράτησης, δέκα μέρες αργότερα. Ανήλικες στη χώρα, γυρνούν πλάτη στον φακό και χειρονομούν, άλλοτε κάνοντας το σήμα της νίκης, και άλλοτε υποτιμητικές χειρονομίες στις φωτογραφίες των ηγετών, πάνω από τους πίνακες.
Την Τρίτη, ο πρόεδρος Εμπραχίμ Ραΐσι έκανε μια μάλλον μάταιη έκκληση για "ενότητα εναντίον των διαδηλώσεων", ενώ οι κινητοποιήσεις εξαπλώνονται και ισχυροποιούνται σε περίπου 45 πόλεις του Ιράν, όπου πολίτες διαφορετικών καταβολών και τάξεων ενώνουν τις φωνές τους.
Ο Ραΐσι επανέλαβε το αφήγημα της κυβέρνησης που υποστηρίζει ότι το κύμα αντιδράσεων προκαλείται από "ξένους προβοκάτορες". Ωστόσο αναγνώρισε πως κάποιοι Ιρανοί ήταν απηυδισμένοι για τις "ελλείψεις" της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Ωστόσο, η οργή της κοινής γνώμης είναι τόσο εκτεταμένη, που ακόμα και μια σκληροπυρηνική εφημερίδα αμφισβήτησε ανοιχτά τις αρχές, κατηγορώντας τις ότι εθελοτυφλούν για τις αποτυχίες και την αντιδημοτικότητά τους.
"Ούτε οι ξένοι εχθροί ούτε η εγχώρια αντιπολίτευση μπορούν να οδηγήσουν τις πόλεις σε κατάσταση εξέγερσης χωρίς το υπόβαθρο της δυσαρέσκειας", ανέφερε το κύριο άρθρο στην εφημερίδα Jomhuri Eslami. "Η άρνηση αυτού του γεγονότος δεν θα βοηθήσει".
Οι διαδηλώσεις συνεχίζονται μετά από δύο εβδομάδες και αποτελούν την πιο σοβαρή πρόκληση για ηλικιωμένη, θεοκρατική ηγεσία του Ιράν εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Και σε αντίθεση με τα προηγούμενα κινήματα διαμαρτυρίας, σε αυτό το κίνημα ηγούνται γυναίκες.
Αρχικά πυροδοτήθηκαν από τον θάνατο της υπό κράτηση νεαρής Κούρδισσας που είχε συλληφθεί από την αστυνομία ηθικής, και το όνομα της Μαχσά Αμινί μετατράπηκε σε ψηφιακή κραυγή συσπείρωσης.
Όμως οι διαμαρτυρίες έχουν επεκταθεί σε ένα ευρύτερο αίτημα για αλλαγή, από έναν πληθυσμό απογοητευμένο από τους πολιτικούς ελέγχους, την οικονομική απομόνωση και στασιμότητα.
Οι δυνάμεις ασφαλείας απάντησαν με αληθινά πυρομαχικά και βία, σκοτώνοντας δεκάδες και συλλαμβάνοντας πάνω από 1.500.
Παρά την κρατική βία, οι Ιρανοί συνέχισαν να βγαίνουν και να διαδηλώνουν στους δρόμους, τα σχολεία και τα γραφεία τους, να αφαιρούν τις εικόνες των δύο ανώτατων ηγετών - του Αγιατολάχ Χομεϊνί και του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.
Οι διαδηλωτές υιοθέτησαν το σύνθημα που έχουν οι Κούρδισσες μαχήτριες: "Γυναίκες. Ζωή. Ελευθερία". Σε βίντεο από όλο το Ιράν, γυναίκες περπατούν και χορεύουν στους δρόμους χωρίς να έχουν καλυμμένα τα μαλλιά τους και καίνε τις μαντίλες τους. Και όλα αυτά στη χώρα που απαγορεύει στις γυναίκες να χορεύουν και να τραγουδούν δημοσίως. Που απαγορεύει να δείχνουν ακόμα και σπιθαμή δέρματος πέρα από το πρόσωπο και τις παλάμες τους.
Όπου οι πολίτες δεν μπορούν να διαδηλώσουν σε υπαίθριους χώρους, οργανώνουν διαδηλώσεις σε εσωτερικούς χώρους και παρακάμπτουν την κυβερνητική καταστολή στο διαδίκτυο, ανεβάζοντας βίντεο και φωτογραφίες.
Την Δευτέρα φοιτητές διαμαρτυρήθηκαν για τις μαζικές συλλήψεις στην Τεχεράνη, με μια διαδήλωση στη συντηρητική πόλη Μασχάντ, και υποστήριξαν ότι έχουν συλληφθεί τόσο πολλά άτομα, ώστε η πιο διαβόητη φυλακή της χώρας έμοιαζε περισσότερο με πανεπιστημιούπολη.
"Το Πανεπιστήμιο Σαρίφ έχει γίνει φυλακή! Η φυλακή Εβίν έχει γίνει πανεπιστήμιο", φώναζαν. Το Πανεπιστήμιο Σαρίφ έγινε πεδίο μάχης το Σαββατοκύριακο, με τους φοιτητές να πολιορκούνται από τις δυνάμεις ασφαλείας που έκαναν χρήση δακρυγόνων και πολλοί συνελήφθησαν.
Οι σκηνές θύμισαν τις ημέρες μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 που είχαν φέρει στην εξουσία τη σημερινή κυβέρνηση. Τότε, όπως και σήμερα, μεγάλος αριθμός γυναικών είχε βγει για να διαμαρτυρηθεί κατά της υποχρεωτικής χιτζάμπ, και οι μαθήτριες λυκείου είχαν παίξει βασικό ρόλο, αν και οι διαδηλώσεις τελικά καταπνίγηκαν.
