Πώς νιώθεις λίγο πριν την πρώτη σου εμφάνιση στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου;
Έχω αγωνία, άγχος δημιουργικό και ταυτόχρονα μια εμπιστοσύνη στο συγκεκριμένο θέατρο. Οι περισσότεροι συνάδελφοι με τους οποίους συζητάω μου μεταφέρουν ότι το Θέατρο της Επιδαύρου είναι το πιο φιλικό που θα συναντήσω στην περιοδεία από άποψη αγκαλιάς, δεκτικότητας, ήχου και ιστορίας.
Ονειρευόσουν να παίξεις αρχαίο δράμα;
Το αρχαίο δράμα ήταν μέσα στα όνειρα μου χωρίς όμως να αποτελεί ύψιστο στόχο. Ονειρευόμουν κυρίως να συνεργαστώ με ανθρώπους που θαυμάζω και με εμπνέουν. Ήρθε αυτή η συγκυρία και μου έφερε αυτό ακριβώς που επιθυμούσα. Ανθρώπους που θα με κάνουν να θέλω να εμπλακώ σε αυτή την περιπέτεια με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προσωπική κατάθεση.
Είσαι μέλος ενός θιάσου που ενώνει πολλές και διαφορετικές γενιές.
Έχει πολύ ενδιαφέρον γιατί όντως υπάρχει τρομερή ποικιλία. Υπάρχει η εμπειρία από τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη, τον Χρήστο Σαπουντζή και τον Κώστα Κορωναίο, οι οποίοι μάλιστα έχουν συνεργαστεί ξανά με τον Τσέζαρις Γκραουζίνις οπότε έχουν ένα κοινό κώδικα. Αυτό βοήθησε και εμένα να αντιληφθώ πώς θέλει ο σκηνοθέτης να δουλεύει με τον ηθοποιό. Με τον Βασίλη Μπισμπίκη που ασχολείται περισσότερο με το ρεαλιστικό θέατρο έχω μια συγγένεια, καθώς ήταν το είδος από το οποίο ξεκίνησα με το "Στέλλα κοιμήσου" του Γιάννη Οικονομίδη. Στο θίασο συμμετέχει επίσης ο Γιώργος Παπαγεωργίου και η Δανάη Μιχαλάκη με την οποία συνεργαζόμασταν εδώ και τρία χρόνια στις "Άγριες μέλισσες", οπότε υπάρχει μια άλλη οικειότητα και δέσιμο. Παράλληλα, υπάρχει μια ομάδα νέων, πολύ ταλαντούχων παιδιών που τραγουδούν, χορεύουν, ερμηνεύουν. Από εκεί έρχεται η ζωτική ενέργεια, η φόρα. Η παράσταση κυκλώνεται με πολλή αγάπη, φροντίδα, έμπνευση και ταυτόχρονα πολλή δουλειά, με ενορχηστρωτή τον Τσέζαρις Γκραουζίνις, έναν γνήσιο θεατρίνο, που έχει απίστευτη γνώση, μέθοδο και ταυτόχρονα μια παιδικότητα και μια έφεση στη χαρά και στο γλέντι. Όλα ξεκινούν από το γεγονός ότι θέλουμε να βρισκόμαστε κάθε μέρα όλοι μαζί στην πρόβα.
Διαβάστε περισσότερα στο athinorama.gr
