Αν υπάρχει κάτι σάπιο στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας, που να δει κανείς τι γίνεται στη Νέα Υόρκη. Πιθανόν να έχετε ακούσει κάποιους γύρω σας να παραμιλούν με κατακόκκινα μάτια για το σίριαλ Succession του ΗΒΟ. Tην ιστορία της οικογένειας Roy, ιδιοκτητών του κολοσσού Waystar RoyCo, μιας υπερδύναμης των αμερικάνικων μίντια που κλείνει το μάτι στη δεξιά και ακόμα πιο δεξιά. Η σειρά που έχει κερδίσει σωρεία βραβείων και στο παρελθόν. Τώρα, στα Emmy 2022 βραβεύτηκε και πάλι ως
Καλύτερης Δραματικής Σειράς, ο σεναριογράφος Jesse Armstrong βραβεύτηκε δικαίως για το κορυφαίο σενάριο, ενώ ο ηθοποιός Matthew MacFadyen βραβεύτηκε για τον Β' ανδρικό ρόλο υποδυόμενος έναν αυλικό του μεγιστάνα Ρόι, ένα πραγματικά απεχθή και βδελυρό τύπο.
Έχουν ήδη προβληθεί τρεις σεζόν της σειράς (στην Ελλάδα οι δύο πρώτοι προβλήθηκαν από τη Vodafone TV και η τρίτη από τη Nova), ενώ λέγεται ότι τα γυρίσματα της 4ης σεζόν ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2022, ωστόσο δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα πότε θα προβληθεί από το HBO (ώστε να πάρουμε κι εμείς άδεια...).
Στον πυρήνα του σίριαλ δεσπόζει ο Λόγκαν, ο πατέρας της οικογένειας που ενσαρκώνει στην ουσία την επιτομή της πατριαρχίας και του καπιταλισμού. Είναι το σύμβολό τους: αδίστακτος, ανήθικος, αδυσώπητα σκληρός με τα ίδια του τα παιδιά του θα δολοπλοκούσε μέχρι την τελευταία του ανάσα για να μη χάσει την εξουσία και το γόητρο του. Με μοναδική μαεστρία ο βρετανός Jesse Armstrong συνθέτει ένα αριστουργηματικό σενάριο, μια αξονική τομογραφία θα λέγαμε καλύτερα του 1% του πληθυσμού της γης, εκείνου που ωστόσο ορίζει τις τύχες όλων με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Με πυκνή πλοκή που κρατάει τον θεατή με κομμένη ανάσα κατά τη διάρκεια των ωριαίων επεισοδίων ο Armstrong συνθέτει ένα σύγχρονο Σαιξπηρικό δράμα, έναν Άμλετ ή έναν σύγχρονο Οιδίποδα (και δεν είναι μάλλον τυχαίο που αναφέρονται αμφότερα στο σίριαλ). Έναν ζοφερό Οίκο, ένα χρυσό κλουβί μέσα στο οποίου ζουν υπέρλαμπροι, μα τόσο δυστυχείς ήρωες. Και στην ουσία αυτή είναι και η μεγάλη καινοτομία του σίριαλ: ότι για πρώτη φορά η ιδέα του να έχεις άπειρα χρήματα γίνεται αποκρουστική. Η φενάκη πως όλα θα ήταν τέλεια τάχα αν απλώς είχες λεφτά αποδομείται όπως λένε και οι Αγγλοσάξονες "to the bone". Γιατί το τίμημα είναι να γίνεις φάντασμα του εαυτού σου και εφιάλτης των άλλων. Κι όλα όσα αποθεώνονται από τα μίντια -τα ακριβά ρούχα, τα εξώφυλλα, τα σκάφη με τα ελικόπτερα, οι βοηθοί, τα διαμάντια- θα προτιμούσες να τα πετάξεις εσύ με τα ίδια σου τα χέρια στον βόθρο. Και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον.
Γιατί το τίμημα είναι να γίνεις φάντασμα του εαυτού σου και εφιάλτης των άλλων. Κι όλα όσα αποθεώνονται από τα μίντια -τα ακριβά ρούχα, τα εξώφυλλα, τα σκάφη με τα ελικόπτερα, οι βοηθοί, τα διαμάντια- θα προτιμούσες να τα πετάξεις εσύ με τα ίδια σου τα χέρια στον βόθρο. Και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον.
Το ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το οικογενειακό δράμα που εξυφαίνει ο Armstrong. Καταρχήν όλοι οι ήρωες του είναι αντιήρωες- άνθρωποι που υποφέρουν βαθιά, που αποτυγχάνουν, που πέφτουν, ξανασηκώνονται, τρεκλίζουν εκτός βέβαια από τον πατέρα, το ψυχογράφημα του οποίου μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο. Καθώς πλησιάζει η ώρα της διαδοχής λοιπόν στην οικογενειακή επιχείρηση ο Λόγκαν (πατέρας) στήνει διαρκώς μια σαδιστική παγίδα στα παιδιά του: γεννά προσδοκίες στον καθέναν ξεχωριστά, τον/την βάζει να παίξει το παιχνίδι του (από το οποίο το κέρδος εισπράττει μόνο ο ίδιος) και μετά δεν αρκείται στη στέρηση κάθε επιβράβευσης, αλλά προχωρά στον εξευτελισμό τους. Κι εκείνοι τρέχουν σα ποντίκια πάνω στον τροχό του κλουβιού τους, ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον, προσπαθούν να αποδράσουν, πιάνονται πάλι στη φάκα και μετά; Πάλι από την αρχή. Για την εξουσία; Για τα χρήματα; Όχι. Για την αποδοχή του πατέρα τους. Και είναι βαθιά συγκινητικό να βλέπεις πως τα αδέρφια παρότι ρίχνονται με την πρώτη ευκαιρία σε κοκορομαχίες ενώνονται όταν πλησιάζει μια πραγματική απειλή για κάποιον από αυτούς εκφράζοντας την αβρότητά τους ακόμα και μέσα από ένα "go f* yourself". Ο Armstrong κεντά πραγματικά το σενάριο του, προσθέτοντας μικρές λεπτομέρειες που αποκαλύπτουν την εσωτερική πάλη των ηρώων του (όπως π.χ όταν ο Κένταλ, ο μεσαίος και πιο βασανισμένος γιος, θα θελήσει να κλέψει κάτι από ένα ψιλικατζίδικο της γειτονιάς).
Ο Κένταλ λοιπόν, ο έτερος βασικός πρωταγωνιστής είναι ο γιος που βρίσκεται ήδη μες στις επιχειρήσεις και τη δίνη τους, εκείνος που φαίνεται να έχει το προβάδισμα. Ή μήπως όχι; Έπειτα είναι ο "άνετος" Ρόμαν, οutsider, ένα ασόβαρο κακομαθημένο παιδί και η Σιβ, η πιο έξυπνη από όλους που στην αρχή ασχολείτο με την πολιτική και ενώ είχε κατορθώσει να κρατήσει την ουρά της απ’ έξω, τελικά ενδίδει. Έπειτα είναι και ο τρομερός χαρακτήρας του μεγάλου γιου, του Κόνορ, του πλέον αποτυχημένου που απλώς δεν κάνει τίποτα. Μα τίποτα. Μέχρι τη στιγμή που θα αποφασίσει πως δεν είναι άσχημη ιδέα να γίνει… Πρόεδρος των ΗΠΑ- ένα ακόμα εξαιρετικό πολιτικό σχόλιο του σεναριογράφου και της ομάδας του.
Ο Armstrong δεν είναι ο πρώτος που φωτογραφίζει το ερωτικό τανγκό πολιτικής και μίντια, το είχε κάνει πολύ πιο πριν ο Όρσον Γουέλς με τον Πολίτη Κέιν. Εξάλλου είναι ο ίδιος ο Λόγκαν που θα πει κάποια στιγμή "δεν υπάρχει ροδανθός (rosebud)", αναφερόμενος στην αινιγματική φράση του Κέιν. O Armstrong εμπνεύστηκε το Succession από πραγματικές οικογένειες μεγιστάνων του Τύπου, όπως τους Murdoch, Redstone, Sulzberger. Και η εικόνα δεν είναι όμορφη. Είναι όμως συναρπαστική, καθώς περιμένει κανείς τη στιγμή της μεγάλης κάθαρσης που δεν είναι διόλου βέβαιο ότι θα έρθει.
Με αριστουργηματικό σενάριο και πλοκή που κόβει την ανάσα το Succession θα σε κάνει να παρακαλάς να μη γίνεις ποτέ πλούσιος.
Ακολουθήστε στο WomanToc στο Instagram
