Το να σβήνει «φίλους» από τα σόσιαλ δεν είναι και τίποτα σπουδαίο. Κατά τη γνώμη μου. Δηλαδή γιατί να μη σβήσεις ανθρώπους με τους οποίους καμία διάδραση δεν έχεις, ή άλλους που δεν τους ξέρεις; Που ούτε βλέπεις ούτε γνωρίζουν τι κάνεις. Τι συμβαίνει όμως με αυτούς που γνωρίζεις; Τι συμβαίνει με φίλους σου που ξαφνικά στα σόσιαλ έχουν ένα άλλο πρόσωπο;
πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Έχεις ας πούμε μια φίλη. Την ξέρεις από την αληθινή ζωή, πολύ πριν το Facebook ή το Instagram μπει στη ζωή σου. Δεν είναι η κολλητή σου, αλλά είναι φίλη σου. Ο άνθρωπος που ξέρεις λοιπόν στα σόσιαλ είναι ένας άλλος. Ο άνθρωπος που θέλει να σε βλέπει, θέλει να σε ρωτάει για κάτι θέλει βοήθεια -όπως και εσύ άλλωστε- στα σόσιαλ είναι ένας ξένος, ένας άλλος χαρακτήρας. Και εκεί, σε αυτή την περιοχή του σύμπαντος γίνεσαι αόρατη. Γιατί η φίλη σου ξαφνικά δε «σε βλέπει». Δεν ξέρει τι ανεβάζεις, ή μάλλον ξέρει αλλά να κάνει με το χεράκι της ένα like δε μπορεί. Αντιθέτως βλέπεις και κάνει like σε άσχετους, σε άτομα που δεν ξέρει καλά - καλά, σε όλους τους κοινούς σας γνωστούς και αναρωτιέσαι που έχεις φταίξει. Για να σε καθησυχάσω θα σου πω ότι δεν έχεις φταίξει πουθενά. Απλώς παίζει το παιχνίδι της. Που είναι βρώμικο γιατί σε στενοχωρεί και σε απασχολεί και σε κάνει να αναρωτιέσαι.
Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων μίζερη και τσιγκούνικη, στενόκαρδη που νομίζει ότι το like είναι ευλογία, συνεπώς πρέπει να το μοιράζει με το σταγονόμετρο. Χα! Να τους κοροϊδεύετε αυτούς που το κάνουν. Για να μη σας πω να σταματήσετε να τους βλέπετε. Γιατί πιστεύουν ότι να πατήσουν το δάχτυλό τους στην καρδούλα είναι κάτι σοβαρό. Δεν είναι. Δεν είναι σοβαρό, δεν είναι τίποτα. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο ενοχλητικό από το να σου λέει κάποιος που ξέρεις, «σε παρακολουθώ» ή «σε βλέπω» και ποτέ να μην έχεις μια ένδειξη, ένα σημείο ζωής, ότι υπάρχει στο σύμπαν σου.
Υπάρχει και μια άλλη, που αν κιόλας πρόκειται για «δημόσιο πρόσωπο» -ακόμα κι αν σε ξέρει- αδιαφορεί για τους πάντες πλην του εαυτού του, δεν κάνει πουθενά like και γενικώς πιστεύει ότι μια κοινότητα τέτοιου είδους είναι θρησκευτική με πιστούς και οπαδούς. Καλά, αυτόν τον κόβεις κατευθείαν. Εκτός αν είναι η Μαντόνα, η Ριάνα ή η Κάρα Ντελεβίν. Εννοούμε εδώ, εγχώριους «σταρς» του διαδικτύου κυρίως.
Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία που ποτέ δεν έχει πάρε-δώσε μαζί σου, γιατί μάλλον τίποτα δεν τους αρέσει από αυτά που ανεβάζεις. Θεμιτό. Δεν τρέχει και τίποτα. Συνήθως αυτοί είναι συνάδελφοι ή άνθρωποι στην ίδια δουλειά. Οι οποίοι βέβαια, σε θυμούνται και χρησιμοποιούν το ίδιο μέσο δηλαδή το messenger όταν θέλουν να ζητήσουν κάτι. Το οποίο κάνουν σαν να είστε κολλητοί. Ούτε καλημέρα δε λένε, μπαίνουν κατευθείαν στο θέμα και ζητάνε ό,τι θέλουν. Κυρίως ένα κομμάτι για το βιβλίο την παράσταση, το μαγαζί τους ή την εν γένει δραστηριότητά τους. Εκεί τι κάνεις; Ή τους αγνοείς ή τους απαντάς ευγενικά με ένα χαμόγελο, που δε λέει και τίποτα και μετά συνεχίζεις τη δική σου δουλειά χωρίς να δώσεις σημασία στη δική τους. Και χωρίς να δημιουργήσεις καμία ένταση.
Για να πω τον δικό μου καημό, είχα μια φίλη κάποτε που σε μένα το like της δεν έπεσε ποτέ σε καμιά μου ανάρτηση. Και θύμωσα. Και μετά στενοχωρήθηκα και λυπήθηκα και το πέρασα όλο, ένα πένθος. Και μετά πήρα απόφαση και τη ρώτησα. Και μου τα μάσησε, μου είπε «δε βγαίνεις», «δε βλέπω τι ανεβάζεις», «δε βγαίνουν στο timeline», κάτι μπούρδες δηλαδή, γιατί τους φίλους μας τους ψάχνουμε, δεν εμφανίζονται σαν μάγοι στο timeline. Και μετά κατάλαβα ότι αυτό δε θα λυθεί ποτέ, ότι έχει μια βαθιά και κομπλεξική ρίζα και εμένα δε μου κάνει, μου διαλύει τα νεύρα να έχω τέτοιους φίλους. Και σταμάτησα. Όπως και με άλλους που με βλέπουν και δεν έχουν αντιδράσει ποτέ και σε τίποτα. Και δε με νοιάζει αν το δουν ότι δεν είμαστε «φίλοι» πια, και αν το δουν, ας έχουν το θάρρος να ρωτήσουν. Γενικώς μη χαλιέστε με unfriend και μπλοκαρίσματα, υπάρχει και το unfollow. Αλλά να ξέρετε ότι αυτή η σχέση μπάζει νερά, φύγετε σιγά σιγά και χωρίς πολλά λόγια. Και αποφασίστε να βάλτε like στον εαυτό σας και τις επιλογές σας. Και λάθος να είναι, τι πειράζει; Μήπως τα λάθη μας όταν τα βλέπουμε τις περισσότερες φορές δεν είναι απογειωτικά προς το καλύτερο;
*Η Φωτεινή Αργυροπούλου γράφει για όλες εκείνες τις ημέρες που της άλλαξαν τη ζωή, που εξελίχθηκαν σε μέρες-σταθμούς, που φώτιζαν την πορεία της ενώ αρχικά έμοιαζαν ότι θα τη φρενάρουν. Κάθε εμπειρία και ένα μίνι κα αυτοτελές στόρι. Σαν σύγχρονες παραβολές της αστικής ζωής.
Photo by Adam Jang on Unsplash
