Τη λίστα με τα ανθρώπινα ελαττώματα που μισείτε την έχετε κάνει καμιά φορά; Μάλλον ναι. Για τις περισσότερες από εμάς υπήρξε η φορά που είπαμε με τους φίλους μας αυτά που απεχθανόμαστε και που συνήθως είναι όλα όσα θεωρούνται επτά θανάσιμα αμαρτήματα δηλαδή για να σας τα φρεσκάρω είναι η αλαζονεία, η ζηλοφθονία, η οργή η οκνηρία, η απληστία, η λαιμαργία και η λαγνεία.
Ας βάλουμε λίγο νερό στο κρασί μας. Όλοι έχουμε ζηλέψει και όλοι έχουμε υπάρξει -ακόμα και οι στρατιώτες της διατροφής έστω και μια φορά υποκύψει στη βουλιμία, ακόμα και στη λαγνεία, καθώς άγιοι ούτε γεννηθήκαμε ούτε θα γίνουμε. Για τα υπόλοιπα μπορούμε να μιλάμε και μιλάμε χρόνια. Προφανώς άλλοι άνθρωποι σε άλλους αιώνες έκαναν τις λίστες όταν οι διαχωρισμοί μεταξύ της καλοσύνης και της κακίας και τα όριά τους ήταν πιο ευκρινή.
Δηλαδή τι προτιμά κανείς; αναρωτήθηκε η φίλη μου, να είναι κάποιος τσιγκούνης ή μαλάκας; Να είναι ζηλιάρης ή διαρκώς θυμωμένος; Χμ! Ωστόσο εμένα από αυτή τη λίστα μου λείπει αυτό που θεωρώ το όγδοο θανάσιμο αμάρτημα και που μάλλον λόγω των κανόνων συμπεριφοράς στο μεσαίωνα ή την αναγέννηση δε συμπεριλήφθηκε στη λίστα.
Την αγένεια. Στα μάτια μου συνοψίζει όλα τα αμαρτήματα, όλη την κακογουστιά και την αρρώστια του να θεωρεί κανείς τον εαυτό του ανώτερο, να φέρεται όποτε θέλει απαίσια και να καταστρέφει τη στιγμή των άλλων.
Ο αγενής είναι εχθρός και καθώς τα μαλλιά μου κοντεύουν να ασπρίσουν, μια συμβουλή θα σας δώσω: απορρίψτε τον με το καλημέρα και διώξτε τον από τη ζωή σας. Είναι τοξικός άνθρωπος και κάθε φορά θα σας κάνει να νιώθετε άβολα, να μη μπορείτε να απαντήσετε, θα σας χαλάει τη μέρα. Τη μέρα σας να την αφήσετε να σας τη χαλάσει κανένας. Είναι δικιά σας, η ζωή σας, δεν είναι ο σάκος του μποξ κάθε αγενούς που φτάνει με μια πρόταση να σας χαλάσει τη μέρα.
Ο αγενής, τα έχει όλα τα θανάσιμα αμαρτήματα. Είναι υπερόπτης και δε σε υπολογίζει, σε φθονεί γιατί ενοχλείται με την επιτυχία και θέλει να σου χαλάει και την πιο μικρή στιγμή, είναι μνησίκακος και με τη συμπεριφορά του θα σε φέρει σε δύσκολη θέση, είναι τεμπέλης γιατί η καλοσύνη θέλει δουλειά και όχι μόνο καλή καρδιά και αυτός βαριέται να σκεφτεί εσένα -ενσυναίσθηση το λέμε-, είναι πλεονέκτης των σχέσεων, τα θέλει όλα χωρίς να δίνει τίποτα και αν είναι και σε θέση εξουσίας θα κάνει ότι μπορεί να σε διαλύσει.
Ο αγενής δεν ελέγχεται. Μιλά στον ενικό, όχι από οικειότητα, αλλά έτσι επειδή μπορεί, σε θεωρεί υπηρέτη του, θα σου σκάσει την πόρτα στα μούτρα. Η αγενής γυναίκα είναι τόσο αντιαισθητική που δε τη σώζει τίποτα ούτε ομορφιά ούτε χρήμα, αλλά δεν είναι θέμα αισθητικής αν μιλάμε για το φύλο μας. Γιατί σε ότι αφορά το φύλο μας είναι θέμα και ηθικής.
Ο αγενής που θα πιάσει τη θέση σου, θα τραβήξει την καρέκλα σου, θα πάρει τη σειρά σου, θα μαρσάρει για μην αφήσει τον πεζό να περάσει, δε θα δώσει σε κανέναν προτεραιότητα, θα σου απευθύνει το λόγο με σχεδόν περιφρόνηση και μόνο όταν έχει ανάγκη, θα μπει και δε θα χαιρετήσει, δε θα ρωτήσει ποτέ τι κάνεις, θα κάνει ότι δε σε βλέπει όταν είσαι μόνος σου ενώ αν είσαι με κάποιον που «υπολογίζει» θα σε χαιρετήσει είναι το πιο αποκρουστικό χαρμάνι μιας κοινωνίας που δεν πρέπει να μας αρέσει.
Γιατί αυτό μεταφέρεται σαν ιός από γενιά σε γενιά και είναι κρίμα. Σε ένα κόσμο που υποφέρει, σπαράσσεται, αλλάζει και όλοι ψάχνουμε κάποιον για να φτιάξουμε μια κοινότητα να εκμυστηρευτούμε, να συμφωνήσουμε, να συγκινηθούμε, αυτός είναι ο αποσυνάγωγος. Διαγράψτε τον και μόνο έτσι θα του δώσετε και μια ευκαιρία να σωθεί.
*Η Φωτεινή Αργυροπούλου γράφει για όλες εκείνες τις ημέρες που της άλλαξαν τη ζωή, που εξελίχθηκαν σε μέρες-σταθμούς, που φώτιζαν την πορεία της ενώ αρχικά έμοιαζαν ότι θα τη φρενάρουν. Κάθε εμπειρία και ένα μίνι κα αυτοτελές στόρι. Σαν σύγχρονες παραβολές της αστικής ζωής.
Φωτό: Hello I'm Nik
