Εκείνο το σαββατιάτικο πρωινό ήταν ηλιόλουστο. Νοέμβριος γλυκός και ορεξάτος. Ασορτί με τα κέφια μας. Η Μαρία είχε μόλις φτάσει από Λονδίνο. Μπορεί να ζει εκεί τα τελευταία χρόνια, αλλά η φήμη του Clumsies είχε φτάσει στα αυτιά της. Άλλωστε, στο Λονδίνο έγινε η βράβευσή του ανάμεσα στα 50 καλύτερα μπαρ του κόσμου. Και οι Άγγλοι από ποτά ξέρουν. Αλίμονο. «Εγώ θα πάρω το σάντουιτς με τα fish and chips» λέω χαρούμενη για να καταλήξω στο σάντουιτς καρμπονάρα και η Μαρία στο σάντουιτς μπουργκινιόν. Ο βενιαμίν της παρέας, ο Δημήτρης, ήθελε κάτι να συνοδεύσει τον καφέ του, κάτι ελαφρύ. Παρήγγειλε το σάντουιτς με το χοιρινό και το αυγό μάτι, ξαναπροσδιορίζοντας την έννοια του ελαφριού.
Στο brunch άλλωστε όλα επιτρέπονται. Ειδικά το αλκοόλ, μέρα μεσημέρι. Στο σημείο αυτό να σημειωθεί ότι το Bloody Mary του Clumsies είναι ένα κόκκινο θαύμα, η λέξη μούρλια βαμμένη με άλικα επιφωνήματα ικανοποίησης, η καλή νεράιδα με την πορφυρή, μεταξένια χαίτη.
«Η ιστορία του The Clumsies ταυτίζεται με την τρέλα πέντε φίλων που ένωσαν την αγάπη τους για το fine drinking με μοναδικό γνώμονα να κάνουν τους πελάτες τους ευτυχισμένους» συμπληρώνει την παραπάνω σκέψη μου ο Λευτέρης Γεωργακόπουλος, ο οποίος μαζί με τον Θάνο Τσουνάκα, τον Γιώργο Καίσαρη, το Νίκο Μπάκουλης και τον Βασίλη Κυρίτση φτιάξανε το μπαρ που ο θρύλος του πέρασε με ταχύτητα τα σύνορα της πόλης.
«Πραγματικά είμαστε μια οικογένεια συνεχίσει ο Λευτέρης» οροθετώντας την πίστα της επιτυχίας. Μόνο εν τη ενώσει, μόνο αγκαζέ, ομοούσιοι, μόνο μαζί μπορούμε να ξεχωρίσουμε.
Είναι γεγονός. Για το 2016 το The Clumsies είναι το Νο9 στην λίστα με τα 50 καλύτερα μπαρ του κόσμου. Μια σπουδαία διάκριση. Μια νίκη σαν την πιο δυνατή πρόποση. «Είμαστε πολύ περήφανοι σαν Έλληνες για την δουλειά μας αλλά τα βραβεία είναι για τα ράφια. Όσα βραβεία και να πάρουμε ο σκοπός του μαγαζιού είναι ένας: “σεβασμός στον πελάτη, ευγένεια και να κάνουμε τον κόσμο να πίνει ωραία ποτά σε συνδυασμό με το να περνάει καλά”» εξηγεί ο Λευτέρης.
Είναι μόλις μεσημέρι και το δεύτερο Bloody Mary έρχεται ομαλά, μαζί με το άνοιγμα του mobile ταβανιού στο αίθριο, μαζί με το αττικό φως που πλημμυρίζει το χώρο, μαζί με τα γέλια της παρέας. Πίσω μας, μία άλλη συντροφιά συνδαιτυμόνων, έχει επιλέξει το πιο ωραίο -κατά τη γνώμη μου- τραπέζι, το μοναδικό που βρίσκεται στο εσωτερικό χαγιάτι του κτιρίου. Το πανέμορφο κτίριο μετράει 97 χρόνια στην ιστορία του. Για πολλές δεκαετίες, εδώ, στεγαζόταν το Δώρις, το ιστορικότερο γαλακτοπωλείο της Αθήνας. Η αίγλη του οικοδομήματος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της αλλοτινής και της τωρινής του δόξας.
«Ποιο ποτό θα σερβίρετε στον Ομπάμα και ποιο στον Τραμπ εάν, λέμε τώρα, έρθουν στο Clumsies;» ρωτάω τον Λευτέρη, σε μια προσπάθεια σύνδεσης της κουβέντας με την επιβεβλημένη επικαιρότητα. «Η εστίαση και κυρίως τα bar δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική. Όποιον και αν έχουμε απέναντι μας είναι το ίδιο για εμάς, άλλος ένας πελάτης που θα τον σερβίρουμε με την ίδια ευγένεια ώστε να αποφασίσει ποιο κοκτέιλ μας θα δοκιμάσει» ξεκαθαρίζει ο Λευτέρης.
«Τα μπαρ δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική, τα μπαρ δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική, τα μπαρ δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική» επαναλαμβάνω, σαν mantra, φεύγοντας. Έχω ακόμα στη γεύση μου το μυθικό κέρασμα του τέλους, ένα απόσταγμα από πέντε κόκκινα βερμούτ. Την άλλλη μέρα, το πρωί, ακόμα αυτό το απόσταγμα σκεφτόμουν.
