Τα εστιατόρια παραμένουν κλειστά για τους γνωστούς λόγους. Από ό,τι φαίνεται η κατάσταση δεν πρόκειται να διαφοροποιηθεί το αμέσως επόμενο εστιατόριο, ωστόσο αυτό δεν μας απαγορεύει σε καμία των περιπτώσεων να συζητάμε -η πιο συγκεκριμένα, να γράφουμε- γι' αυτά.
Ένα από τα ερωτήματα που προκύπτουν κάθε φορά που η κουβέντα πηγαίνει στην εστίαση -ασχέτως κορονοϊού και lockdown- είναι το πώς μπορεί να αντέξει στο χρόνο ένα εστιατόριο. Πώς μπορεί δηλαδή να γίνει ή να θεωρηθεί κλασικό;
Η προφανής και πιθανότατα πρώτη απάντηση που σου έρχεται στο μυαλό είναι τα χρόνια λειτουργίας του και, κατ΄επέκταση, η διαχρονικότητά του. Αυτό ισχύει αλλά ως ένα βαθμό. Δεν υπάρχουν λίγα εστιατόρια που με τον καιρό μπορεί να χάσουν την αίγλη του ή ακόμη και το άγγιγμα στην κουζίνα τους και σταδιακά να αρχίζουν να υποβαθμίζονται. Από την άλλη, είναι πολύ συνηθισμένο κάποια μέρη που δεν υπάρχουν για περισσότερα από 5-6 χρόνια, να πληρούν τα υψηλότερα standards ποιότητας και να σου δίνουν μία αίσθηση πως βρισκόντουσαν από πάντοτε στο ίδιο ακριβώς σημείο. Σε ποια από τις δύο περιπτώσεις μπορείς να πεις πως υπάρχει ένα κλασικό εστιατόριο;
