Δουλεύοντας στο Ίντερνετ, τα τελευταία δύο χρόνια, έχω έρθει σε επαφή με αυτό που οι στατιστικολόγοι ονομάζουν «ευρύ δείγμα», παρακολουθώντας, ευκαιρίας δοθείσης, τα σχόλια κάτω από κάθε λογής ανάρτηση, των θεμάτων του σάιτ, στο φέισμπουκ. Πέρα από τα γνωστά-άγνωστα τρολ του καιρού, τα οποία ξεφυτρώνουν εκεί που δεν τα σπέρνουν, υπάρχουν σοβαρά και ενυπόγραφα υπομνήματα διαφωνίας. Καλοδεχούμενα σαν ένα ποτήρι γάργαρο νερό ένα καλοκαιρινό μεσημέρι.
Υπάρχουν όμως και οι άλλοι, οι «πληκτρολόγιοι», οι ντεμέκ διανοούμενοι του πληκτρολογίου, οι οποίοι σκοράρουν βρώμικα, επιστρατεύοντας τα πιο ποταπά επιχειρήματα, τα πιο κλισαρισμένα τσιτάτα περί σωστού και λάθους, την πιο ανορθόγραφη -παίζει κι αυτό ρόλο- ρητορική μισογυνισμού που μπορεί να συναντήσει δίποδο, άσχετα με το φύλο, τα γούστα και τις στιλιστικές αποκλίσεις. Η συντριπτική πλειοψηφία των σχολίων αυτών, δε, είναι από γυναίκες ως προς άλλες γυναίκες. Με πολλή «αγάπη».
Ας αφήσουμε τα «κανονικά» στο ντουλάπι με τις μονές κάλτσες, που το ζευγάρι τους χάθηκε, για πάντα, κάπου μεταξύ πλυντηρίου και απλώματος.
Πρόσφατα αναρτήσαμε μια είδηση για μια -κατά τα άλλα εντελώς αδιάφορη τηλεοπτική παρουσία-, η οποία σαν μέλλουσα μαμά και με φουσκωμένη κοιλιά πόζαρε topless με το μπικίνι της, κατά πάσα πιθανότητα στο φακό του συζύγου της, ανεβάζοντας κατόπιν τις φωτογραφίες στο Instagram. Τα Όρκ των εξαγριωμένων γυναικών, από κάτω, επαναστάτησαν, άστραψαν και βρόντηξαν, διαχώρισαν τη θέση τους, σχολίασαν χτυπώντας με θυμό το πληκτρολόγιο. «Απαράδεκτό για μια μαμά», «η μητρότητα είναι ιερό πράγμα και κάτι τέτοιο δεν ταιριάζει», «αίσχος, αίσχος, αίσχος». Ούτε η Σέρσεϊ Λάνιστερ στο δρόμο της ντροπής, κουρεμένη και γυμνή, δεν είχε διαπομπευτεί έτσι. Από την άλλη, κανένας άντρας δεν πήρε θέση. Κι αν πήρε ήταν κάτι σαν «σιασάν της μάγκισσας, καλά κάνει». Έτυχε.
Σε μια άλλη περίπτωση, μιας παλιότερης είδησης, η οποία καταπιανόταν με την Μπριζίτ Μακρόν και το ομολογουμένως ραφινέ, made in France, στυλ της, τα σχόλια ήταν τόσο δύστροπα σαν όπλο που εκπυρσοκρότησε. «Μα, είναι δυνατόν να φοράει κοντή φούστα και να φαίνονται αυτά τα σταφιδιασμένα γόνατα;», «σαν μαϊμού είναι και εσείς την αποθεώνετε. Μόνο η Μελάνια αξίζει», «το κανονικό θα ήταν να ο Μακρόν να παντρευτεί την κόρη της Μπριζίτ». Ας σταθούμε λίγο σε αυτά τα δύο τελευταία -τα γόνατα ας τα αφήσουμε στους ορθοπεδικούς. Πρώτον: Η Μελάνια και τα 24 χρόνια διαφοράς με έναν μεγαλύτερο άντρα είναι passable, ενώ η Μπριζίτ και τα αντίστοιχα χρόνια διαφοράς με έναν μικρότερο άντρα είναι κοινωνικό στραπάτσο, σύμφωνα με τις ορθόδοξες του keyboard. Δεύτερον: To νορμάλ πολλοί εζήλεψαν την κανονικότητα ουδείς. Και αυτό, γιατί «δεν υπάρχουν ούτε δυο άνθρωποι στον κόσμο που να βλέπουν τη ζωή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο», όπως είχε πει ο Γκαίτε. Οπότε, ας αφήσουμε τα «κανονικά» στο ντουλάπι με τις μονές κάλτσες, που το ζευγάρι τους χάθηκε, για πάντα, κάπου μεταξύ πλυντηρίου και απλώματος.
Η εκλεπτυσμένη συμπεριφορά θυσιάζεται στο βωμό του οξύμωρου σχήματος των πλαδαρών στερεότυπων και η ομορφιά της επικοινωνίας πνίγεται στα ρηχά. Κι ενώ ο σεξισμός είναι μια λέξη που πολεμάμε καθημερινά κερδίζοντας αγώνες στο γήπεδο, στη συνέχεια πέφτουμε στην παγίδα του. Ειδικά στα γυναικεία αποδυτήρια.
