Η κακοποίηση, σε οποιαδήποτε μορφή της, απαιτεί σημαντική ψυχική δύναμη για να ξεπεραστεί και τελικά να μείνει για πάντα στο παρελθόν. Η Μαρία Πολύζου, έχοντας φτάσει πλέον στην ύστατη απελευθέρωση από το μαρτύριο που έζησε ως παιδί, δεν διστάζει να μιλήσει για την σεξουαλική κακοποίηση που δέχτηκε από τον ίδιο της τον πατέρα, όταν ακόμα ήταν 11 χρονών. Η σπουδαία μαραθωνοδρόμος, με αφορμή την Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, κόβει την ανάσα περιγράφοντας τον προσωπικό της Γολγοθά, στην εκπομπή της Μαργαρίτα Μυτιληναίου στον «Αθήνα 9.84».
Φυσικά, δεν τα έχω ξεχάσει. Απλά μπορώ πια να τα θυμάμαι χωρίς να πονάω, να μιλάω γι αυτά χωρίς να κομπιάζω. Προχώρησα, το δούλεψα.
Η αθλήτρια και πρέσβειρα του Ελληνικού αθλητισμού αποκάλυψε πως μέσα από τον δύσκολο δρόμο της κακοποίησης, των προσπαθειών να βάλει τέλος στην ζωή της, του αγώνα ενάντια στον καρκίνο, κατάφερε να βγει νικήτρια, αναζητώντας πλέον κάθε τρόπο να βοηθήσει τα παιδιά να μεγαλώσουν σε μια ευτυχισμένη κοινωνία. «Ήταν εύκολο να βγω τώρα και να μιλήσω. Πέρασαν πολλά χρόνια από όταν συνέβη η κακοποίηση για να μπορέσω να νιώσω ελεύθερη. Πλέον, μπορώ να μιλάω γι αυτά που έχω περάσει στη ζωή μου, χωρίς να σφίγγεται η ψυχή μου. Φυσικά, δεν τα έχω ξεχάσει. Απλά μπορώ πια να τα θυμάμαι χωρίς να πονάω, να μιλάω γι αυτά χωρίς να κομπιάζω. Προχώρησα, το δούλεψα. Ήρθα στην Αθήνα και πήγα στο Πανεπιστήμιο για να κατακτήσω τα όνειρά μου. Είχα υψηλούς στόχους όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Οι μεγάλες επιδόσεις απαιτούν σκληρή προετοιμασία. Δεν χωράνε κλάψες, προϋποθέτουν μια τεράστια εσωτερική ισορροπία. Έτσι, δε σκαλίζεις το παρελθόν γιατί ξαναταράζεις τα νερά» ανέφερε η μαραθωνοδρόμος.
Πρέπει να έχεις ελευθερωθεί για να βρεις τη δύναμη να φτάσεις στο κρεβάτι του ανθρώπου που σε κακοποίησε, του ίδιου σου του πατέρα, και να του πεις ”σε ευχαριστώ που με έφερες στη ζωή”.
Η γυναίκα – σύμβολο του αθλητισμού με περίσσιο θάρρος προχώρησε σε μια συγκλονιστική περιγραφή των τελευταίων στιγμών που έζησε με τον πατέρα της. «Όταν ένιωσα ότι ήταν στα τελευταία του, πήγα στην Πάτρα, στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν, και ενώ ποτέ δεν τον πλησίαζα γιατί ήθελα να κάνω εμετό, εκείνη τη στιγμή, έκατσα δίπλα του. Πρέπει να έχεις ελευθερωθεί για να βρεις τη δύναμη να φτάσεις στο κρεβάτι του ανθρώπου που σε κακοποίησε, του ίδιου σου του πατέρα, και να του πεις ”σε ευχαριστώ που με έφερες στη ζωή”. Εκείνη τη στιγμή, μου είπε για μια και μοναδική φορά ”συγνώμη παιδί μου γι αυτό που σου έκανα”. Δεν ξέρω αν το περίμενα μια ζωή, αν το χρειαζόμουν ή αν με ενδιέφερε. Του είπα ”μη ζητάς συγνώμη από εμένα αλλά από τον Θεό. Ένιωσα ότι αγκάλιασα το κεφάλι του σαν να κρατάω το κεφάλι ενός παιδιού. Και παρόλο που εκείνη τη στιγμή μπορεί να μην καταλάβαινε πάρα πολλά, ήθελα να κάνω το καθήκον μου ως παιδί. Είπαμε μαζί το ”Πάτερ Ημών”. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη απελευθέρωσή μου. Από εκεί και πέρα τραβάει ο καθένας το δρόμο του, είτε σε αυτή τη ζωή είτε στην επόμενη».
Όπως εξήγησε μεταξύ άλλων, σκοπός της είναι μέσα από το παράδειγμα της αλλά και με αφορμή την αυτοβιογραφία που κυκλοφορεί «Μην τα παρατάς!», να προτρέψει όλους όσους έχουν υποστεί κακοποίηση να μιλήσουν ανοιχτά και να ζητήσουν βοήθεια. Για την Μαρία Πολύζου η κοινωνία φέρει μεγάλη ευθύνη για αυτό και πρέπει να συμβάλλει άμεσα και δραστικά στην αλλαγή της κατάστασης «Πρέπει να ληφθούν δραστικά μέτρα αλλιώς δεν θα αλλάξει η κατάσταση. Αν τα παιδιά δεν είναι ευτυχισμένα δεν θα έχουμε καμία ευτυχισμένη κοινωνία».
Κεντρική Φωτογραφία: @maria.polyzou
