«Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να βάλω τα κλάματα» λέει «και πολλές φορές τα έβαζα». «Για χρόνια ένιωθα σαν βάρος την απουσία συντρόφου, τώρα πλέον ξέρω να περνάω καλά, όχι μόνο με εμένα, αλλά και με τους άλλους γύρω μου». Παιδί αυστηρής οικογένειας, με πολλά αδέρφια, τέσσερα για την ακρίβεια, μεγαλωμένη στο κέντρο της Αθήνας. Η αυστηρότητα των γονιών δεν υπήρξε ποτέ πρόβλημα στο να ξενυχτήσει ή να ταξιδέψει ή ακόμα και να κάνει κάποιες, μικρές σχέσεις. Μικρές όμως, πάντα. «Μπορεί να την το συνειδητοποιούσα αλλά σίγουρα η καταπίεση είχε διαβρώσει την οπτική μου, τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα. Τον τρόπο που επικοινωνούσα με τους άντρες. Δεν ήμουν σεμνότυφη, ούτε μίζερη με το φλερτ. Αντίθετα έπαιζα πολύ. Σχεδόν με το κάθε αρσενικό που είχα απέναντί μου και μπορεί να με γοήτευε. Μερικές φίλες μου με ειδοποιούσαν ότι ξεπέρναγα τα όρια. Ότι μπορεί να έστελνα λάθος μηνύματα. Ότι τρόμαζαν που είχα το πάνω χέρι στο φλερτ» συνεχίζει η Σοφία και επιβεβαιώνει κάτι που οι περισσότερες γυναίκες γνωρίζουμε καλά. Τουλάχιστον σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη. Στην Ελλάδα, που συναντιούνται οι αντρικές νοοτροπίες ανατολής και δύσης. Οι φοβισμένοι άντρες απέναντι στη γυναικεία σιγουριά, είναι μια πραγματικότητα. «Δυστυχώς, η ισοδυναμία σε αυτή την περίπτωση είναι μπαταρισμένη» παρατηρεί η Σοφία.
Ήμουν πολύ αυστηρή με τους άντρες. Όταν άρχισα να τους κοιτάζω μέσα από τα γυαλιά της συμπάθειας, όλα άλλαξαν. Όχι, δεν άλλαξαν αυτοί απέναντί μου. Εγώ άλλαξα.
«Δεν προσπάθησα να πλαστογραφήσω τον εαυτό μου. Δεν επεδίωξα να αλλάξω τακτική. Απλώς σταμάτησα να επικοινωνώ με διάθεση ερωτική. Και τότε συνέβη το θαύμα. Τότε, που βγήκα ουσιαστικά από το παιγχίδι, μπήκα σε μία σχέση. Όταν απομακρύνεσαι από τον στόχο, τον βλέπεις καλύτερα, δε λένε; Έτσι έγινε και με μένα. Ο Δημήτρης ήταν πάνω κάτω σαν και μένα. “Από αυστηρή οικογένεια με αρχές” όπως του άρεσε να λέει και του ίδιου δικαιολογώντας τη συχνή απάθειά του απέναντι στην τρυφερότητα ή στις ευχάριστες εκπλήξεις ή ακόμα και στο ζουζούνιασμα στον καναπέ. Ήταν απλησίαστος σε μεγάλο βαθμό κι ας ήμασταν μαζί πάνω από 8 μήνες. Τότε ήταν που ένιωσα ότι πνίγομαι, ότι δεν αρκεί να έχω κάποιον να κοιμάμαι μαζί και να φτιάχνει τη βρύση όταν στάζει. Ήθελα να μοιράζομαι, όχι μόνο να συνυπάρχω. Ήθελα να γελάω από την καρδιά μου μαζί του, όχι μόνα να πηγαίνουμε μαζί σε μια κωμωδία στο σινεμά».
»Δεν ξέρω ποια στιγμή ξύπνησε μέσα μου η επαναστάτρια, αλλά ο Δημήτρης άκουσε όλα όσα δεν είχα τολμήσει να πω στους γονείς μου ενδεχομένως. Όλα όσα, από άποψη ελευθερίας, δεν είχα διεκδικήσει τόσα χρόνια. Χωρίσαμε, φυσικά. Παραδόξως δεν αισθάνθηκα ελεύθερη. Βυθίστηκα σε μία μεγάλη και μαύρη περίοδο για μήνες. Διάβαζα άρθρα με τίτλους “δεν είσαι μόνη, έχεις τον εαυτό σου” και με έπιαναν τα νεύρα μου. Μιλούσα με τις φίλες μου, που μου έλεγαν ότι θα έπρεπε να χαίρομαι που έχω χρόνο για μένα γιατί αυτές δεν προλαβαίνουν να κάνουν τίποτα με την οικογένεια, τα παιδιά, τα σκυλιά και τα λοιπά. Ήθελα να τις βρίσω. Ένιωθα ότι μιλούσαν εκ του ασφαλούς. Ότι τα έχουν όλα λυμένα. Λάθος μου. Κανένας δεν τα έχει όλα λυμένα και καμία κατάσταση δεν είναι ιδανική. Το συνειδητοποίησα πολλούς μήνες μετά και όχι μόνη μου. Η ψυχανάλυση δεν μου έλυσε τα προβλήματα, με βοήθησε να τα δω κατάφατσα. Να εντοπίσω ότι η εμμονή μου για συντροφικότητα με έκανε να χάνω την ίδια τη στιγμή. Δεν υπάρχει ένας τρόπος να είσαι ζευγάρι, ούτε μία συγκεκριμένη, άρα αποδεκτή, συμπεριφορά από τον άντρα. Άλλος είναι πιο στοργικός, άλλος πιο βαρύς, άλλος πιο έντονος και αστείος. Γιατί εμείς να είμαστε πολύπλευρες δηλαδή, κι αυτοί μονοδιάστατοι; Συνειδητοποίησα με το χρόνο, ότι είχα εγκλωβιστεί σε ένα εξιδανικευμένο πρότυπο αρσενικού, ότι δεν μπορούσα να δεχτώ τον άλλον όπως είναι. Κλισέ θα μου πεις. Όμως όχι. Γιατί ο άντρας επιβάλλεται να είναι μάστορας στο σπίτι, καταξιωμένος στη δουλειά του, ερωτικός στη σχέση και να μη λυγίζει από το βάρος όλων αυτών;»
»Ήμουν πολύ αυστηρή με τους άντρες. Όταν άρχισα να τους κοιτάζω μέσα από τα γυαλιά της συμπάθειας, όλα άλλαξαν. Όχι, δεν άλλαξαν αυτοί απέναντί μου. Εγώ άλλαξα. Και παρόλο που δεν έχω ακόμα μπει σε κάποια σχέση, νιώθω ότι πολύ σύντομα θα μπω. Γιατί πλέον απολαμβάνω χωρίς την εμμονή του ζεγαρισμού την κουβέντα με κάποιον άντρα. Δεν είναι ένας πιθανός σύντροφος, είναι απλά ένας άντρας με τον οποίο συζητάω. Γιατί πλέον μπορώ να πιω ένα ποτό, μόνη μου σε κάποιο μπαρ, χωρίς να προσδοκώ να μιλήσω καν με κάποιον. Γιατί, αυτή τη φορά, γνωρίζω τι δε μου αρέσει σε μένα, όχι τι δε μου αρέσει στον άλλον» καταλήγει η Σοφία, η οποία μοιάζει να έχει κατακτήσει τη σοφία της ζωής.
