Ένα σπίτι εκατό χρόνων, xτισμένο στην καρδιά ενός παραδοσιακού οικισμού, ασκεί πάντα μια γοητεία και στον αρχιτέκτονα που θα το μελετήσει και στον ιδιοκτήτη που θα το χρησιμοποιήσει. Η πρόκληση να δημιουργηθεί σε ένα δεδομένο κέλυφος αυτής της παλαιότητας μια σύγχρονη εξοχική κατοικία είναι πάντα μεγάλη.
Πρόκειται για μια εξοχική κατοικία 280 m2 τα οποία μοιράζονται σε δύο ορόφους «ανώι» – «κατώι». Κατά τη διάρκεια της ανακατασκευής, χωρίστηκε σε δύο ανεξάρτητα τμήματα, ένα για χρήση κύριας κατοικίας 200 m2 και ένα για χρήση ξενώνα 80 m2.
Στον επάνω όροφο, τόσο για την κύρια κατοικία, όσο και για τον ξενώνα, χωροθετήθηκαν οι χώροι του καθιστικού, της κουζίνας και της τραπεζαρίας, ενώ στον κάτω όροφο τα υπνοδωμάτια με τα λουτρά. Η σύνδεση των δύο επιπέδων εξυπηρετείται τόσο με εσωτερικά κλιμακοστάσια, όσο και με εξωτερικά από την αυλή.
Bασική αρχή της μελέτης ήταν επεμβάσεις χωρίς ακραίες αντιθέσεις. Oι υπάρχοντες χοντροί τοίχοι (έως και 60 cm σε πολλά σημεία), οι καμπύλες τους, τα ανόμοια ανοίγματα, επέβαλαν εξαρχής ένα ιδιαίτερο ύφος στο εσωτερικό.
Με σκοπό να αμβλυνθεί η ένταση και η ετερογένεια αυτών των στοιχείων, αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί ένα ήπιο χρώμα παντού, σε τέσσερις διαφορετικές αποχρώσεις. Επίσης η απόφαση να μη χρησιμοποιηθεί το καθαρό λευκό χρώμα ήταν συνειδητή, επειδή στον καλοκαιρινό ήλιο δίνει πολύ έντονες σκιές, άρα κάνει πιο εντυπωσιακή την ατμόσφαιρα.
Επιλέχθηκε, λοιπόν, μια πιο σκούρα απόχρωση για το δάπεδο, μια πιο ανοιχτή για τους τοίχους και τις οροφές (οι ξύλινες οροφές έγιναν υπόλευκες) και δύο κοντινές αποχρώσεις για τα κουφώματα και τα ντουλάπια.
