H Εύα Κοτανίδη, είναι η κόρη του Γιώργου Κοτανίδη, ηθοποιός και τραγουδίστρια και στις αρχές Φεβρουαρίου ξεκινάει live εμφανίσεις στο stage του μπαρ Nixon. Έχει κυκλοφορήσει το αγγλόφωνο single «Dream of you» από τη Feelgood Music σε μουσική του Παντελή Κυραμαργιού από τις Melisses.
-Μια λέξη που συνοψίζει το νόημα της ζωής.
Ααα είναι μια μικρή τόση δα λεξούλα φτιαγμένη από τέσσερα μόνο γραμματάκια, πολύ περιεκτική κι ακατανόητα ουσιαστική, ένα ρήμα, από τα πρώτα που μαθαίνουμε να κλίνουμε χωρίς να ξέρουμε γιατί, παρεξηγημένο και πληγωμένο από τη λάθος χρήση του. Είμαι. Χωρίς επιθετικό προσδιορισμό. Μόνο του είναι αρκετό.
-Ένας στίχος τραγουδιού που σου έχει κολλήσει σαν τσίχλα.
Δεν υπάρχει πιο δύσκολη ερώτηση απ' αυτήν για μένα. Έχω τόσα gigabite στίχων στο μυαλό μου καταγεγραμμένα, πως να διαλέξω; Γράφω ότι μου ήρθε πρώτο, επηρεασμένη από το θάνατο του Bowie προφανώς... Lets dance. Put on your red shoes and dance with me.
-Μία φράση από κάποιο βιβλίο που σε έχει στοιχειώσει.
Το παρακάτω απόσπασμα από «Το άρωμα του ονείρου» του Τιμ Ρόμπινς δεν με έχει στοιχειώσει αλλά καθορίσει, καθοδηγήσει, το κουβαλώ: «H ατομικότητα μας είναι το παν, όλα όσα διαθέτουμε. Υπάρχουν εκείνοι που την παζαρεύουν με αντάλλαγμα την ασφάλεια, εκείνοι που την καταπιέζουν στο όνομα μιας πίστης για την καλυτέρευση της ανθρωπότητας, αλλά, ευλογημένος να 'ναι στη λάμψη του αυγερινού εκείνος που την τρέφει με χάρη και αγάπη και ευφυΐα σ' αυτό το γλυκόπικρο ταξίδι της ζωής».
-Μια ταινία που σε πήρε ο ύπνος.
Δεν κοιμάμαι ποτέ στο σινεμά. Στο κρεβάτι μόνο, εκεί τις αδικώ τις ταινίες. Έτσι βάναυσα συμπεριφέρθηκα στο Meet Jo Black, ήμουν τόσο πτώμα που έκλεισαν τα μάτια μου, αλλά την τελείωσα στον ύπνο μου. Την επομένη έπρεπε απλώς να διαπιστώσω αν το πραγματικό τέλος ήταν καλύτερο από το δικό μου.
-Μια φουλ αισιόδοξη πρόταση.
Όλα καλά.
-Και ο θεός (σου) έφτιαξε την Κυριακή για να…
...για να βλέπω τη γιαγιά. Μόνο που δεν τη βλέπω πια και το κενό είναι μεγάλο κι ότι κι αν κάνει η Κυριακή για να με γλυκάνει δεν τα καταφέρνει πάντα.
-Το τελευταίο σου εισιτήριο γράφει…
Αθήνα- (Φεστιβάλ) Θεσσαλονίκη(ς).
-Τι συνηθίζεις να πετάς από τη ζωή σου;
Τον παρατατικό.
-Το πιο τρελό σου όνειρο/μεγαλύτερο απωθημένο;
Μια ρολάρα σε μια ταινιάρα-musical του Buzz Lurman κι ένα Oscar Nomination βρε αδερφέ!
-Κάτι που νοσταλγείς από την προ μνημονίου εποχή;
Υπήρχε λιγότερος θυμός στην ατμόσφαιρα και περισσότερη απόλαυση. Περισσότερη χαρά.
-Αγαπάς/Σιχαίνεσαι τα social media γιατί...
Τα λατρεύω γιατί είναι το ισχυρότερο και πιο άμεσο μέσο επικοινωνίας, τα σιχαίνομαι για όλα αυτά για τα οποία με ενημερώνουν χωρίς να το θέλω κάποιες φορές.
-Θα γύριζες πίσω στην αναλογική εποχή μόνο και μόνο για να…
Για να ξανακούσω τη φωνή της μητέρας μου όταν μιλούσα στο τηλέφωνο με τις φίλες μου με τις ώρες (και κατά συνέπεια έρχονταν κάτι αστρονομικοί λογαριασμοί) να φωνάζει από την κουζίνα «άντε γεια, τα λέμε από κοντά!».
-Μία ματαιόδοξη συνήθειά σου.
Μασάζ, υδρομασάζ, νύχια, καλλωπισμοί, θεραπείες προσώπου και σώματος. Αν μπορούσα θα ζούσα μέσα σε spa.
-Ένα ψέμα που λες συχνά.
Από Δευτέρα δίαιτα.
-Τι είναι έρωτας, τι αγάπη και ποιο το ανάμεσά τους;
«Μην λυπάσαι έναν ξεμυαλισμένο που αφήνει τον έρωτα να γίνει μεγαλύτερος από τον ίδιο» είπε η μητέρα μου και μ' έβαλε να υποσχεθώ πως δε θα το ξεχνούσα. Και δεν το ξέχασα. Μόνο που η μητέρα μου λησμόνησε να μου πει πως ο έρωτας μπορεί επίσης να μας κάνει μεγαλύτερους απ' ό,τι είμαστε. Ίσως να μην το ήξερε». Από βιβλίο του Θοδωρή Καλιφατίδη. Με τον έρωτα γίνεται η αρχή. Είναι η πρώτη σπίθα που σε ωθεί να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, να σπάσεις τα σύνορα του εγώ και να μπεις στο εμείς. Όταν αυτός σε κάνει μεγαλύτερο και μεγαλώνεις και μεγαλώνεις, τότε πια ξέρεις ότι αγαπάς. Η αγάπη σε κάνει μεγαλύτερο, καλύτερο απ' ότι είσαι.
-Το καρτούν που θα ήθελες να έχεις guest star στο πάρτι γενεθλίων σου.
Τον Πανοραμίξ από τον Αστερίξ και Οβελίξ θα ήθελα, με τη μαρμίτα του και μαγικό πολτό μέσα να κοχλάζει και να λέει στους καλεσμένους «λίγο παντς θα πάρετε;».
-Μια αλητεία που έχεις νοσταλγήσει.
Δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα αλιτήριος τύπος, πιο πολύ μου λείπουν οι παιδικές σκανδαλιές...
-Ένα παρατσούκλι που σου έχουν κολλήσει.
Κότα - κοτάκι, Κοτανιδάκι.
-Μία λέξη της εποχής που έχεις βαρεθεί να ακούς.
Τροόλλλλλ.
-Μία αθώα βρισιά.
Μαρή.
-Τι σε κάνει να σκας στα γέλια;
Η αδερφή μου. Να 'χα το χιούμορ της
-Τι σε θυμώνει;
Ο θυμός, τι άλλο;
-Πώς εκτονώνεις τα νεύρα σου;
Ουρλιάζοντας. Παίρνω και τα βουνά και ουρλιάζω ανάμεσα στα δέντρα, πάντα δείχνουν κατανόηση.
-Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Γιατί να μεγαλώσω για να γίνω κάτι; Θα είμαι αυτό το κάτι κι αν μεγαλώσω μεγάλωσα (απλά σας παρακαλώ αν συμβεί αυτό, μην το κάνουμε θέμα ε;).
-Υπάρχει ζωή μετά τα 70;
Φυσικά και υπάρχει! Ζωή να 'χουμε που λένε κι ας φτάσει ο καθένας όπου θέλει κι αντέχει.
