Last Christmas είχαν δώσει, όχι την καρδιά τους, μα τον λόγο τους. Η μία στην άλλη και καθεμία στον εαυτό της. Τις επόμενες γιορτές το είχαν αποφασίσει -κουρασμένες από την παρατεταμένη καραντίνα- να πάνε ταξίδι η Μάρω και η Ελπίδα, φίλες κολλητές και αχώριστες συγκάτοικοι. Αυτά έλεγαν πέρσι τέτοιον καιρό. Σχεδίαζαν τη μεγάλη απόδραση, έναν χρόνο μετά. Έκαναν προπόσεις! Και του χρόνου… στο Παρίσι! Ή μήπως στο Βερολίνο; Στη Ρώμη; Στο Λονδίνο; Επιλογές υπήρχαν, όπως και χρόνος να το σχεδιάσουν. Μέχρι που, με τούτα και με εκείνα, το περσινό «του χρόνου» έγινε ένα ολοζώντανο «φέτος».
Ή μήπως στο Βερολίνο; Στη Ρώμη; Στο Λονδίνο; Επιλογές υπήρχαν, όπως και χρόνος να το σχεδιάσουν. Μέχρι που, με τούτα και με εκείνα, το περσινό «του χρόνου» έγινε ένα ολοζώντανο «φέτος».
Μα όλοι γνωρίζουμε καλά πόσο γελάει ο Θεός, όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια. Και είναι ήδη πατημένος Δεκέμβρης και τα δύο κορίτσια συνειδητοποιούν καθώς τα Χριστούγεννα πλησιάζουν με ασυγκράτητη φόρα, ότι, για μια ακόμη φορά, τζίφος το ταξίδι. Λίγο τα ζορισμένα οικονομικά, λίγο οι άδειες που δεν βγαίνουν, λίγο έως πολύ και αυτός ο Covid που εξακολουθεί να… κόβει βόλτες εκεί έξω, κόβοντας τη φόρα και τη διάθεση για πολλά-πολλά. Κάπως έτσι λοιπόν, άρχισαν να το παίρνουν απόφαση πως το μακρύτερο ταξίδι που αναμένεται να κάνουν και φέτος είναι μέχρι το σούπερ μάρκετ.
Και πώς το πήραν τα κορίτσια μας; Μήπως τα έβαψαν μαύρα; Κάθε άλλο… Καθόλου άσχημα, σκέφτηκαν. Βλέπετε, η Μάρω και η Ελπίδα έχουν πάρει μαθήματα πολλά, από τα δύο αυτά απίστευτα χρόνια της πανδημίας. Και ένα από τα σημαντικότερα; Να προσαρμόζεσαι στις συνθήκες. Να μην σκας. Και να ζεις κάθε στιγμή στο έπακρο, γιατί στην τελική, το παρόν είναι το μόνο που υπάρχει στα σίγουρα.
«Και γιατί δηλαδή να περιμένουμε τα Χριστούγεννα όταν η γιορτή μπορεί να ξεκινήσει εδώ και τώρα;» είπε με ένα πονηρό χαμογελάκι η Μάρω στην Ελπίδα, ένα απόγευμα που έκαναν παρέα τα ψώνια της εβδομάδας στα Lidl και βρέθηκαν να θαυμάζουν τις νοστιμιές και να αναρωτιούνται τι να πρωτοβάλουν στη λίστα με τα γιορτινά εδέσματα, όταν έρχονταν οι παραμονές της γιορτής. Δεν φτάνουν δυο μέρες για να τα γευτεί κανείς όλα αυτά, είχαν καταλήξει να διαπιστώνουν οι φίλες. Θα έπρεπε να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα τουλάχιστον όλον τον Δεκέμβρη, για να μην σου πω και τον Γενάρη… Και τότε γεννήθηκε η ιδέα. «Και γιατί να μην το κάνουμε;».
Δεν φτάνουν δυο μέρες για να τα γευτεί κανείς όλα αυτά, είχαν καταλήξει να διαπιστώνουν οι φίλες. Θα έπρεπε να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα τουλάχιστον όλον τον Δεκέμβρη, για να μην σου πω και τον Γενάρη… Και τότε γεννήθηκε η ιδέα. «Και γιατί να μην το κάνουμε;
Κάπως έτσι, λοιπόν, μια κατά τα άλλα αδιάφορη και βροχερή Δευτέρα του Δεκέμβρη, κάνουν χωρίς δεύτερη σκέψη χώρο στο καρότσι για διαλεχτό προσούτο Πάρμας, μπρεζάολα, παρμεζάνα και ένα Panettone με σταφίδες -mama mia- μεγάλο ίσαμε το κεφάλι τους! Αργότερα, στο σπίτι, και ενώ ετοίμαζαν εκλεκτά ορντέβρ με τα ιταλικά καλούδια, παρίσταναν πως ήταν κάπου κοντά στη Fontana di Trevi και πως ρίχνοντας το νόμισμα είχαν κάνει την ευχή να είναι η κάθε μέρα αφορμή για μια μίνι μικρή γιορτή. Και έτσι και έγινε. Λίγο το ρωμαϊκό σιντριβάνι που έκανε το θαύμα του (έστω και νοερά, έστω και στη φαντασία τους), λίγο η επιμονή των κοριτσιών να πιστεύουν στη μαγεία των Χριστουγέννων, οι μέρες άρχισαν να ακολουθούν η μία την άλλη, σαν απολαυστικά κεφάλαια μιας μακρόσυρτης γιορτής, πρώτα και κύρια για τις αισθήσεις.
Και τι δεν παρέλασε από το τραπέζι τους, μετά από εκείνη τη Δευτέρα. Του κόσμου οι νοστιμιές, κάθε μπουκιά και ένα ταξίδι για τον ουρανίσκο. Το υπέροχο fondue σοκολάτας, που έλιωνε μαζί με τις αναμνήσεις ενός μελλοντικού ταξιδιού στη Γαλλία· το αφράτο και μυρωδάτο lebkuchen που μέσα του έκλεινε όλα τα μυστικά μιας ατμοσφαιρικής νύχτας σε κάποια χιονισμένη γερμανική Weihnachtsmarkt, ελληνιστί Χριστουγεννιάτικη αγορά· οι… κρεατοφαγικοί πειρασμοί όπου τα διαλεχτά και αμερικανοτραφή Black Angus αναμετριόντουσαν σε γευστικό μεγαλείο, τα εξαίσια μπουτάκια χήνας· και -last but not least- τα κλασικά αγαπημένα μελομακάρονα, άλλοτε βουτηγμένα σε πλούσια σοκολάτα και άλλοτε χωρίς περιττές επικαλύψεις, παρέα με τους κουραμπιέδες από τη Νέα Καρβάλη, που χρόνια τώρα κατέχει την πρωτοκαθεδρία στην παρασκευή του αγαπημένου γλυκίσματος των Χριστουγέννων, που μοσχοβολάει βούτυρο και καβουρντισμένο αμύγδαλο.
Παρέα με γεύσεις εκλεκτές και κοσμοπολίτικες, ταξιδεύουν τα κορίτσια μας σε προορισμούς… πειρασμούς, δίχως να το κουνήσουν ρούπι. Καθημερινές οι αναχωρήσεις για Μιλάνο, Ζυρίχη, Βερόνα, μέσα από ένα τιραμισού, μια πλάκα χειροποίητη σοκολάτα, ένα παντόρο. Και όταν πια έρχεται η μέρα της αληθινής γιορτής και υψώνουν τα ποτήρια τους, γεμάτα με ροζέ αφρώδες κρασί από το Αμύνταιο, οι προπόσεις τους βγαίνουν αβίαστα.
«Το 2022 ας είναι η κάθε μέρα ένα ταξίδι…»
«Και η κάθε στιγμή μια γιορτή για τις αισθήσεις! Cheers!»
