Γράφει η Άννα Αναστασοπούλου
Ώρα Ελλάδος (αν και ποτέ δεν κατάλαβα αυτή τη διευκρίνιση) 13:20 μ.μ, είμαι έτοιμη να φύγω για τη δουλειά, αφού πρώτα έχω τσεκάρει για 1000στή φορά κουζίνα ,θερμοσίφωνα και λοιπές ηλεκτρικές συσκευές, φώτα και άλλα. Χτυπάει το τηλέφωνο. Κοιτάζω την αναγνώριση, βλέπω Γυμνάσιο και μέσα στο κεφάλι μου εμφανίζεται πίνακας multiple choices με τις εξής απαντήσεις: α)σημαντικό, β) πολύ σημαντικό, γ) ωχ, δ) tragic.
Απαντάω με φωνή «παναγιαμουτιθακούσω», στην άλλη άκρη της γραμμής ακούγεται η φωνή του διευθυντή-σημειώνω V στο «πολύ σημαντικό»-, ο οποίος μου ανακοινώνει με ψυχραιμία πως το παιδί έχει χτυπήσει και στα γρήγορα μου δίνει το παιδί στο τηλέφωνο.
Το παιδί κλαίει και περιγράφει -σημειώνω V στο «ωχ».
Πηγαίνω στο σχολείο να παραλάβω το αρούτικο-άπλανο παιδί μου και η ιστορία έχει μια ποιητική χροιά, σαν πας τον πηγαιμό για το παίδων, και τα λοιπά και τα λοιπά. Μια κάκωση στο γόνατο που για δεύτερη φορά έχει τσακίσει στα δύο τελευταία χρόνια και που, φυσικά, έγινε ακριβώς στο ίδιο πόδι. Και σαρανταποδαρούσα να ήταν το ίδιο θα χτύπαγε.
Τέλος καλό όλα καλά, μόνο τα νεύρα μας δεν είναι καλά διότι μόλις γυρίσαμε στο σπίτι τής έφταιγε το σύμπαν και το άπαν και εγώ μια απλή ταπεινή μάνα τι να πρωτοκάνω;
Έφταιγε ο άχρηστος τύπος στο παίδων που δεν ξέρει να δένει επίδεσμο (ενώ εγώ έχω χτίσει καριέρα στο δέσιμο), κάνω το καλύτερο room service (γεγονός αδιαπραγμάτευτο), παίζω την ψυχολογική στήριξη στα δάχτυλα (τύφλα να χει ο Φρόιντ).
Και αυτή τη στιγμή αιωρούμαι, στο σαλόνι, με τον πορτοκαλί χιτώνα μου, αφού έχω ξυρίσει το κεφάλι μου και προσεύχομαι με Aum μετρώντας κόμπους στο κομποσκοίνι μου. Ωμμμμμ, ωμμμμμμμμ, ωμμμμμμμ.
