0
SHARES

Το καλοκαίρι του 2015, με αφορμή την εκατονταετηρίδα της γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915, είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ την πατρίδα μου, την Αρμενία, για πρώτη φορά στην ζωή μου. Συντροφιά μου στο ταξίδι αυτό, είχα την Αρμενική νεολαία Ελλάδος, δηλαδή, τους δεκάδες συνομήλικους Έλληνες που  συμμεριζόμαστε το ίδιο ιστορικό παρελθόν, καθώς και νέους Αρμένιους από όλο τον κόσμο, λόγω του ότι πραγματοποιήθηκαν οι Παναρμενικοί αγώνες την ίδια περίοδο. Για πολλούς, όπως και για εμένα ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Η επίσκεψη σε αυτό το τόσο γνώριμο αλλά και τόσο άγνωστο παράλληλα μέρος μου προκαλούσε μεγάλη περιέργεια.

Το ταξίδι μας διήρκησε 18 μέρες, έτσι είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε όλες σχεδόν τις πτυχές της Αρμενίας. Την άγρια ομορφιά της φύσης της, το κοσμοπολίτικο Ερεβάν, τα γνωστά μνημεία και το πονεμένο της παρελθόν. Η περιπέτεια όμως ξεκίνησε από μια ιδιαίτερη περιοχή. Από το Ναγκόρνο Καραμπάχ, το οποίο είναι ένα ντε φάκτο ανεξάρτητο κράτος, που κατοικείται από Αρμένιους. Το Ναγκόρνο Καραμπάχ, που σήμερα ακόμα είναι μια εμπόλεμη ζώνη με το Αζερμπαϊτζάν, κρύβει πολλές εκπλήξεις. Οι κάτοικοι του είναι από τους πιο αισιόδοξους ανθρώπους που έχω γνωρίσει και η αγάπη τους για την τέχνη και την ζωή είναι αισθητή. Το Στεπαναγκέρτ, είναι η πρωτεύουσά τους.

Η θέα από το παράθυρο του ξενοδοχείου μας στο Στεπαναγκέρτ, την πρωτεύουσα του Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Στην συνέχεια του ταξιδιού, μείναμε στο Ερεβάν από όπου κάναμε εκδρομές στα αξιοθέατα της Αρμενίας. Γνωρίσαμε ανθρώπους από όλο τον κόσμο σχεδόν με τους οποίους είχαμε σίγουρα ένα κοινό: όλοι μιλούσαμε την αρμενική γλώσσα. Όλοι είχαμε παρόμοιο παρελθόν που ξεκίνησε από τον διωγμό των προγόνων μας στις σφαγές του 1915. Κι όμως ήμασταν ξανά πίσω στην πατρίδα μας όλοι μαζί και συνεννοούμασταν με την γλώσσα που παλέψαμε για να μην ξεχάσουμε.

Οι φωτογραφίες μου απαθανατίζουν συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές που έζησα, παρατηρώντας κυρίως την φύση, την ζωή και τα αξιοθέατα  της Αρμενίας.

(Πατήστε πάνω στο gallery στην αρχή του άρθρου αν θέλετε να δείτε τις φωτογραφίες σε πλήρη οθόνη)

Η πόλη Σουσί (Ναγκόρνο Καραμπάχ). Ο πολιτισμός που αντιστέκεται στον πόλεμο και οι μικροί ήρωες της καθημερινότητάς.

 

Η πόλη Σουσί (Ναγκόρνο Καραμπάχ)

 

Στην πόλη Σουσί (Ναγκόρνο Καραμπάχ)

 

Το μνημείο «Είμαστε τα βουνά μας» αποτελεί το σύμβολο του Ναγκόρνο Καραμπάχ.

 

Ντικραναγκέρντ. Ένα βήμα από το την ζώνη πολέμου.

 

Ντικραναγκέρντ. Ένα βήμα από το την ζώνη πολέμου.

 

Ψάχνοντας τους καταρράκτες του Σισιάν, στην Αρμενία.

 

Μέσα στο τελεφερίκ που οδηγεί στο μοναστήρι του Ντατέβ.

 

Αυτοκίνητα από άλλη εποχή

 

Σταυρόπετρες, ή Χατσκάρ στα αρμενικά, σφηνωμένες σε έναν βράχο.

 

Παραδοσιακό εργαστήριο που φτιάχνει σταυρόπετρες στην καρδιά του Ερεβάν.

 

Παίζοντας με αυτόν τον σκύλο, έξω από το ιδιαίτερο μουσείο του μνημείου «Σαρνταραμπάντ».

 

Το κατέβασμα είναι δυσκολότερο από το ανέβασμα στον ναό του Νοραβάνκ.

 

Το φως που μπαίνει από τους θόλους των ναών, τονίζει κάθε χαραγμένη λεπτομέρεια στο εσωτερικό τους. Παράλληλα προκαλεί δέος.

 

 

Αραράτ. Το βουνό σύμβολο για τους Αρμένιους σε όλο τον κόσμο.

 

Η θάλασσα στην Αρμενία, ονομάζεται Σεβάν και είναι μια λίμνη σε υψόμετρο 2000 μέτρων.

 

Τζιτζερναγκαπέρτ. «Ο πύργος των χελιδονιών».

 

Εκατομμύρια επισκέπτες τιμούν την μνήμη των θυμάτων της γενοκτονίας των Αρμενίων, το 1915, στις 24 Απριλίου κάθε χρόνο, στο Τζιτζερναγκαπέρτ.

 

Υ.Γ: Για τους λάτρεις των εναλλακτικών και εκπαιδευτικών διακοπών, αλλά και της ιστορίας, του πολιτισμού και του καλού φαγητού, προτείνω ένα ταξίδι στην Αρμενία.

TAGS