Γράφει η Άννα Αναστασοπούλου
-Πόσο χρονών είστε;
-48
-Δε μου κάνετε, θα ήθελα μια μικρότερη.
Η αλήθεια είναι πως είναι δύσκολο για μια σαρανταοχτάχρονη να βάλει κουλουράκια σε σακούλα, 6 πάστες σε κουτί, να τα ζυγίσει και να τα πάει στο ταμείο. Όσο για να δώσει ρέστα; Ούτε λόγος. Δεν έχει την ανάλογη εμπειρία, ούτε καν ένα πτυχίο, κάτι βρε αδερφέ, ένα μάστερ. Ανεργία, αυτή η άλλη.
Πάντα αναρωτιόμουν ποιο είναι το κριτήριο για να προσφερθεί σε κάποιον μία εργασία και θα μιλήσω για τις γυναίκες:
1) η εξωτερική εμφάνιση
2) η ηλικία
3) η προϋπηρεσία
4) οι γνώσεις
5) η οικογενειακή κατάσταση
6) το μεταφορικό μέσο ή το μέσον νέτο σκέτο
Δηλαδή, μια γυναίκα στα 48 της, που τη δεκαετία 35-45 μεγάλωνε τα παιδιά της και δεν μπορούσε να εργαστεί, τώρα μένει για πάντα εκτός; Σε μια ηλικία που έχει ακόμα ενέργεια, ζωντάνια και όρεξη για δουλειά, αυτή αναγκάζεται να καθηλωθεί στο σπίτι και να αναμετριέται κάθε μέρα με τον ψυχισμό της. Αποκόπτεται από τη δράση. Αναμετριέται με το κοινωνικό της περιβάλλον όπου όλοι εργάζονται και εκείνη όχι. Δεν μπορεί να προσφέρει στο σπίτι της και το κυριότερο, κατά τη γνώμη μου, χάνει τον αυτοσεβασμό της.
Πώς θα αποκτήσω αγαπητέ την εμπειρία που ζητάς; Από το σπίτι μου; Για να δουλέψω λάντζα ή καθαρίστρια πρέπει να είμαι η Αντριάνα Σκλεναρίκοβα; Γιατί; Με το μέτρο θα με προσλάβεις;
Το δυστύχημα για μένα αγαπητέ έμπορα-καταστηματάρχη είναι πως σε βολεύει αυτή η κατάσταση και, το χειρότερο, πως αν συνεχιστεί οι μόνοι που θα έχουν σίγουρα δουλειά θα είναι οι ψυχολόγοι. Διότι, όσο κι αν τα έχει κανείς τακτοποιημένα στο μυαλό του όταν βλέπει τη ζωή να περνά έτσι ανατρέπεται η τάξη.
Δεν έχω πτυχία και δε ζητώ μια αντίστοιχη θέση, ξέρω που βρίσκομαι, που πατάω, σε ποια τάξη ανήκω κι επειδή αγαπητή παγκόσμια φαρμακοβιομηχανία δεν θα σου κάνω τη χάρη να ρουφήξω ότι αντικαταθληπτικό έχεις για μένα, σου απαντώ: «Την άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις, Οδυσσέας Ελύτης».
