Πριν κάποια χρόνια, με την Κέλλυ, είχαμε μοιραστεί τον τίτλο «Miss BήμαDonna δύο χιλιάδες κάτι». Οραματιζόμασταν γυναικείες σελίδες περιοδικού και κατόπιν τις κάναμε πράξη. Η λέξη «συνεργάτης» δε φτάνει για να περιγράψει το ασφαλές κουκούλι επικοινωνίας που είχε υφανθεί γύρω μας. Ευστάθεια και δημιουργικότητα. Ωραία πράγματα.
Μέσα σε αυτά τα ωραία συνέβη και κάτι που απαιτούσε από την Κέλλυ να αποδείξει πόσο δυνατή και γενναία είναι. Και το απέδειξε περίτρανα, τόσο η ίδια όσο και η πρόωρη κόρη της, η οποία βιάστηκε να βγει στη ζωή γιατί απ' ότι φαίνεται έχει πολλά «παράσημα» να κερδίσει.
Αυτή την εμπειρία της η Κέλλυ την έκανε μπλογκ/αγώνα/προσπάθεια/πληροφόρηση.
-Πώς γεννήθηκε το blog 31ebdomades;
Γεννήθηκε λίγο μετά τη γέννηση της κόρης μου που γεννήθηκε στις 31 εβδομάδες κύησης, αρκετά δηλαδή πιο νωρίς από το φυσιολογικό που είναι οι 37-40 εβδομάδες. Η ιδέα μου καρφώθηκε όταν πήρα το μωρό στο σπίτι ύστερα από 50 μέρες δύσκολης νοσηλείας και βρέθηκα αντιμέτωπη με μια σχεδόν τρομακτική πραγματικότητα. Το να μεγαλώνεις ένα πρόωρο μωρό σημαίνει αρκετές φορές φάρμακα, εξετάσεις, ιατρικά follow up, αγωνία για τη φυσιολογική ανάπτυξή του, προσοχή να μην αρρωστήσει καθόλου και τεράστια μοναξιά επειδή κανείς γύρω σου δεν σε καταλαβαίνει, αν δεν το έχει ζήσει. Ξεκίνησα να μιλάω στην μπλογκόσφαιρα για τα συναισθήματά μου, για το πώς ένιωσε μια πρώτη φορά μαμά που ενώ περίμενε την απόλυτη ευτυχία γκρεμοτσακίστηκε στην απόλυτη αγωνία, όταν η μικρή συμπλήρωσε τα 2 της χρόνια και κάλυψε την προωρότητα, όπως λέμε στη γλώσσα των πρόωρων μωρών. Σήμερα στο μπλογκ γράφουν και άλλες μητέρες, συνεργάτιδές μου πλέον, όχι μόνο για τα δικά τους συναισθήματα αλλά και για τα νέα στον τομέα της νεογνολογίας, τα προβλήματα που ενδέχεται να αντιμετωπίσει ένα βιαστικό μωρό, όλα όσα μπορούν να ενδιαφέρουν τους γονείς αυτών των παιδιών που στην πλειοψηφία τους μεγαλώνουν φυσιολογικά και όμορφα όπως τα περισσότερα παιδιά. Παράλληλα, δημοσιεύουμε τις ιστορίες των ανθρώπων που βίωσαν την προωρότητα και θέλουν να τις μοιραστούν.
-Σε εξέπληξε η ανταπόκριση που βρήκε;
Πιο πολύ με εξέπληττε που κανένας μέχρι τότε δεν είχε εκφράσει το αληθινό πρόσωπο της προωρότητας, τα συναισθήματα των γονιών που στην καλύτερη περίπτωση αποχωρίζονται για ένα διάστημα το μωρό τους προτού καν το κρατήσουν στην αγκαλιά τους και στη χειρότερη έρχονται αντιμέτωποι με την απώλεια. Αναρωτιόμουν αν οι άλλοι γονείς είχαν νιώσει όπως εγώ. Απορούσα που τόσο έντονα βιώματα δεν είχαν βρει ένα μέσο έκφρασης. Ήταν μια αχαρτογράφητη περιοχή. Σα να μην υπήρχαν αυτοί οι γονείς, αυτά τα παιδιά. Δεν ήταν λοιπόν μεγάλη η έκπληξη όταν από την αντίπερα όχθη του διαδικτύου πήρα πράσινο φως να συνεχίσω. Μου φάνηκε λογικό και επόμενο να υπάρχει ανταπόκριση στην αλήθεια που επιτέλους ειπώθηκε. Χάρηκα ωστόσο πάρα πολύ. Τελικά υπήρχαν γονείς σαν εμένα. Δεν ήμουν εξωγήινη.
-Γιατί αυτό το μήνα πλέκετε χταποδάκια;
Ο Νοέμβριος είναι ο μήνας ευαισθητοποίησης για την προωρότητα αφού η 17η Νοεμβρίου έχει οριστεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας. Τα μικρά πλεκτά χταποδάκια τρυπώνουν στις θερμοκοιτίδες των μωρών, εκείνα τυλίγουν τα δάχτυλά τους στα πλοκάμια τους που θυμίζουν τον ομφάλιο λώρο και αποτρέπονται έτσι από το να τραβάνε τα καλώδιά τους. Αυτό σημαίνει πιο ήρεμα μωρά με καλύτερα επίπεδα οξυγόνου και πιο σωστή αναπνοή. Η δράση «Μικρό χταπόδι» ξεκίνησε το 2013 στη Δανία από μία πλέκτρια και εξαπλώθηκε σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Στην Ελλάδα τη φέρνουμε πρώτοι εμείς, αφού συνεργαστήκαμε με ομάδες εθελοντών πλεκτών και πλεκτριών οι οποίοι έπλεξαν για τα δικά μας πρόωρα πολύχρωμα χταπόδια. Τα χταπόδια αυτά αποτελούν βέβαια και ένα δώρο για τους γονείς που αναγκάζονται να αφήσουν μόνα τους τα μωρά τους σε κάποια μονάδα νοσηλείας. Μοιάζουν σα να λένε: δεν είστε μόνοι σας σε όλο αυτό, ούτε εσείς, ούτε τα μωρά σας. Γι’ αυτό και το σύνθημα της καμπάνιας μας είναι: κανένας μόνος του στην προωρότητα. Για την καμπάνια αυτή φωτογραφίσαμε τα δικά μας παιδιά που πλέον έχουν μεγαλώσει κρατώντας ένα πλεκτό χταπόδι. Για να δείτε την εκστρατεία κλικάρετε εδώ
-Ποια είναι τα ποσοστά προωρότητας των γεννήσεων στην Ελλάδα;
Ένα στα δέκα μωρά γεννιέται πρόωρα παγκοσμίως. Το ίδιο και στην Ελλάδα.
-Πόσο «σοβαρές» είναι οι ιατρικές απαντήσεις στον κόσμο του ντίτζιταλ; Τι πρέπει να προσέχει όποιος ενημερώνεται κατ' αυτό τον τρόπο;
Ο χρυσός κανόνας στη σχέση ιατρικής - ντίτζιταλ είναι ότι δεν πρέπει να περιμένουμε από το ίντερνετ να κάνει διάγνωση. Είναι ανέφικτο και επικίνδυνο. Το ίντερνετ προσφέρει μια πρώτη, στοιχειώδη ενημέρωση, λειτουργεί σαν λεξικό ιατρικής ορολογίας ας πούμε και μάλιστα όχι πάντα αξιόπιστο. Για τη διάγνωση πάμε στον γιατρό και μας εξετάζει. Στο δικό μας κομμάτι, για παράδειγμα, της προωρότητας, θεωρώ χρήσιμη την πληροφόρηση από το ίντερνετ όσον αφορά τη βασική ορολογία της ΜΕΝΝ (μονάδα εντατικής νοσηλείας νεογνών). Γιατί σκέψου ότι ένας γονιός έρχεται αντιμέτωπος με ένα σωρό άγνωστες λέξεις όταν παίρνει ενημέρωση από τους νεογνολόγους για το μωρό του και χρόνος για πολλές λεπτομέρειες δεν υπάρχει. Είναι καλό λοιπόν να έχει μια γενική γνώση, να μην χάνεται σε όλα αυτά τα νέα και πολύ ξένα προς αυτόν δεδομένα, την ίδια στιγμή που αγωνιά για την υγεία του παιδιού του και βιώνει μία από τις δυσκολότερες φάσεις της ζωής του.
-Τι θα έλεγες σε κάποια μητέρα με πρόωρο μωράκι;
Ότι το μωρό της την αναγνωρίζει, να του μιλάει, να το αγγίζει. Ότι δεν φταίει εκείνη που γέννησε πρόωρα, απλώς έτυχε - και τυχαίνει σε πολλές. Ότι δεν είναι μόνη σε όλο αυτό, να αναζητήσει ανθρώπους με παρόμοιες εμπειρίες. Να εκφράζει τα συναισθήματά της και να πιστεύει στην τεράστια θέληση για ζωή που χωράει μέσα σε ένα μικροσκοπικό σώμα. Στις ΜΕΝΝ γίνονται θαύματα και κάθε μωρό, κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του ρυθμούς και θέλει τον χρόνο του για να ξεδιπλώσει τη δυναμική του. Υπομονή: τώρα θα καταλάβεις, μαμά, η λέξη τι σημαίνει.
