Σηκωμένα φρύδια, πόρτες (ή χέρια στο τραπέζι) που χτυπάνε, εκνευρισμός στο κόκκινο. Η ένταση (που πλέον τείνει να γίνει μόνιμος κάτοικος στη ζωή μας) κορυφώνεται και εκτονώνεται σε καβγάδες που συχνά μπορεί να είναι καταστροφικοί για τις διαπροσωπικές σχέσεις.
Καμιά φορά, βέβαια, μπορεί να είναι και λυτρωτικοί- όταν έχουν καλό τέλος.
Αυτό υποστηρίζει μια νέα έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο πανεπιστήμιο Carnegie Mellon της Αμερικής και μάλιστα το κάνει πιο συγκεκριμένο, εξισώνοντας την καλή έκβαση ενός καυγά με την αγκαλιά.
Οι ερευνητές ρώτησαν μεγάλο αριθμό ατόμων σχετικά με τους διαπληκτισμούς που συνήθως κάνουν και κατά πόσο επηρέασε η αγκαλιά στο τέλος (αν υπήρξε) τα συναισθήματά τους. Όπως αποδείχθηκε, στις περπτώσεις που τα πρόσωπα αγκαλιάστηκαν, ένιωσαν καλύτερα ως προς τον εαυτό τους αλλά και τη σχέση τους με τον άλλο.
Όμως, η αγκαλιά δεν αφορά μόνο τα ζευγάρια- εκτείνεται σε κάθε είδος ανθρώπινης σχέσης.
Η έρευνα προσανατολίστηκε στη μελέτη της γενικότερης σημασίας του αγγίγματος στην ανθρώπινη αλληλεπίδραση. «Το άγγιγμα που δε σχετίζεται με το ερωτικό συναίσθημα είναι μια έννοια που αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία στις μελέτες των ενήλικων ανθρώπινων σχέσεων. Συνδέεται με την οικειότητα, το αίσθημα της ικανοποίησης και της εκτόνωσης αρνητικής ενέργειας», γράφει η έρευνα.
Τα άτομα που δέχθηκαν ή έδωσαν μια αγκαλιά μετά τον καυγά, είχαν καλύτερη διάθεση την επόμενη μέρα, από αυτά που δεν το έκαναν.
Φυσικά, αυτό εξαρτάται από την ένταση και τη σοβαρότητα κάθε καβγά, αλλά αν βρεις την ενέργεια και τη διάθεση να το κάνεις, θα σε αποφορτίσει.
