«”Ρούχα για χαμίνια και ονειροπόλους”, αυτό είναι το μότο των παιδικών ρούχων που φτιάχνω» λέει η σκιτσογράφος Άλεξ, η οποία μια ωραία νύχτα έφτιαξε τον WHIBU (White Bunny), ένα παιδί μελαγχολικό, ντυμένο κουνελάκι, που έγινε το σήμα των δημιουργιών της. «Έχει μια ιστορία που θα την αποκαλύψω κάποια στιγμή» μου δίνει ένα teaser. Για την ώρα προτιμά να αποκαλύψει τη δική της ιστορία. «Από που έρχεσαι και που πας;» την ρωτάω.
«Έρχομαι με καταγωγή από Κέρκυρα και Βόρειο Ιταλία. Σουρεαλιστική οικογένεια και υπέροχα παιδικά τραύματα. Φυγή τα βιβλία. Διαβάζω από τεσσάρων ετών με οπτική ανάγνωση. Οι εικονογραφήσεις μου καρφώθηκαν στο ασυνείδητο, γι' αυτό και οι δικές μου εικονογραφήσεις είναι εντελώς διαφορετικής τεχνοτροπίας και ύφους. Που θα πάω στο μέλλον; Δεν ξέρω, κάπου που θα μπορώ να γράφω ιστορίες, και να σχεδιάζω, ενώ θα παρατηρώ από μακριά αυτά τα περίεργα όντα τους ανθρώπους. Θα έχω οπωσδήποτε αρωματικά κεριά και στικ και μια πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα. Μου αρκούν αυτά» εξηγεί και... εξηγείται. Με κάτι παραπάνω από σαφήνεια, με γλαφυρό ταπεραμέντο.
«Δεν σκέφτηκα ποτέ αυτή τη δουλειά αρχικά. Μπήκα φιλοσοφική. Την άφησα γιατί δεν άντεξα άλλο την οικογενειακή πίεση της comme il faut καριέρας. Σπούδασα μόδα και δούλεψα σε όλες τις μορφές. Από μοντέλο έως καθηγήτρια σχεδίου. Ερωτεύτηκα. Παντρεύτηκα. Πρώτο παιδί, μετά δεύτερο. Η Ίλια και η Εστέλλα. Γράφω σε δυο διαγωνισμούς διηγημάτων. Παίρνω πρώτο βραβείο. Μου βγαίνει ο παιδικός καημός να γίνω Ντίκενς. Τα "μαμά" όμως με αποσπούν. Και με τρώει να ασχοληθώ με κάτι. Ξεκινώ πειραματικά με δυο παιδικά Τ-shirt που εξαφανίζονται σε μια επίδειξη μεταξύ μαμάδων. Σε λιγότερο από έξι μήνες σχεδιάζω γυναικεία "zizis" και σε δυο χρόνια βρίσκονται μέχρι και σε μαγαζιά της Σαουδικής Αραβίας, της Ευρώπης, της Αμερικής, μπλα, μπλα, μπλα...»
»Λίγο η κρίση, λίγο η γυναικεία υστερία με τις παραξενιές της στραβώνω και το αφήνω στην τύχη του. Θέλοντας να βοηθήσω εμένα και άλλους σπουδάζω προσωπικός σύμβουλος-life coach επάγγελμα το οποίο εξασκώ μέχρι και σήμερα. Μια μέρα ξύπνησα και συνειδητοποίησα πως οι δυο κόρες μου έχουν μεγαλώσει και μου λείπει αυτό το "μικρό μέγεθος", η ασφάλεια και η αθωότητα του. Αλλά, όπως γράφω, τα ρούχα είναι για χαμίνια και ονειροπόλους. Συχνά πυκνά τα τελευταία χρονιά μετά από συναισθηματικά ραγίσματα και δύσκολες στιγμές νοσταλγούσα τις φυγές με τον Τομ Σώγερ και την Εστέλλα. Μου έλειπε η αγκαλιά που με προστάτευε σαν παιδί. Και έτσι δημιούργησα το δικό μου τούνελ» λέει η Άλεξ. Χειμαρρώδης λόγος, ολόκληρο ταξίδι διαδρομής μέσα σε δύο παραγράφους.
-Γιατί επέλεξες παιδικά ρούχα;
Το παιδικό ρούχο δεν έχει την ματαιοδοξία του ενηλίκου. Και μπορεί να σε μαγέψει πραγματικά. Για αυτό παιδικά.
-Πες μου για την έκθεση στο Λονδίνο στην οποία θα λάβεις μέρος.
Υπάρχουν δυο γνωστές εκθέσεις για παιδικά. Η μία στη Φλωρεντία και η άλλη στο Λονδίνο. Παρότι είχα αποδοχή και από τις δυο, θεώρησα μετά από συμβουλές πιο έμπειρων στο χώρο, πως αυτή του Λονδίνου θα ταίριαζε περισσότερο στα WHIBU.
-Δώσε μου τον ορισμό του χειροποίητου;
Δεν είναι ένας προσδιορισμός που χρησιμοποιώ. Εξάλλου είμαι ολίγον κουλή σε θέματα «χεριού». Δεν μπορώ να ράψω ούτε κουμπί, για παράδειγμα. Όταν είναι κάτι που έχει μυαλό προσωπικότητα και συναίσθημα και σε αφήνει γεμάτο, τότε ας είναι και με τη βοήθεια ρομπότ.
-Είσαι υπέρ των πολύ στιλάτων παιδιών ή αυτό μήπως κρύβει κάτι από την πλευρά των γονιών;
Τα επιτηδευμένα υπερστυλάτα παιδιά είναι απλώς ένα ακόμα αξεσουάρ των γονιών. Γιατί ένας τέτοιος εγκλωβισμός άραγε; Τα παιδιά δεν απαγορεύεται να φοράνε κάτι πιο στιλάτο, αρκεί να ταιριάζει στην ηλικία τους και να μην είναι εμμονή της μητέρας.
-Ποια χρώματα απαγορεύεται να φοράνε τα παιδιά; Μαύρο για παράδειγμα;
Δεν θα πρότεινα το μαύρο παρότι υπάρχει στην συλλογή μου... μεταξύ μας αγαπώ την οικογένεια Άνταμς, καθώς σε κάποια ρούχα δείχνουν πολύ όμορφα τα prints και βγάζουν μια σοβαρότητα κόντρα στον παιδικό αυθορμητισμό. Συνδυασμός που με γοητεύει.
-Ποιο είναι το πιο ωραίο σχόλιο για τα WHIBU που έχεις ακούσει από παιδάκι;
Όταν παλαιότερα μια συμμαθήτρια της κόρης μου που είχε αγοράσει με την μητέρα της μια μπλούζα με σχέδια μου, έδωσε κατόπιν ένα χαρτάκι με παραγγελία στην κόρη μου, στο σχολείο, για ακόμα δυο μπλούζες, γιατί ήθελε λέει να έχει και για τα παιδιά της... Ήταν μόλις έξι ετών.
