Θιασώτης της ωμής αλήθειας και πολέμιος της καθημερινής σάχλας, ο Γιάννης Μπέζος με μια ακόμη του κοφτή δήλωση μας επιβεβαιώνει πως "ο κυνισμός είναι η ευαισθησία του έξυπνου", όπως έλεγε και ο Τρούμαν Καπότε.
Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το πόσο "συγκινητικό" ήταν για εκείνον το το reunion των Απαράδεκτων, ο ηθοποιός απάντησε:"Όχι, δεν ήταν συγκινητικό το reunion των Απαράδεκτων, σας προσγειώνω".
Ορθά κοφτά κι ωραία. Πόσο πιο ξεκάθαρος να γίνει ο Γιάννης Μπέζος. Λέει αυτά που θέλει να πει άνετα κι ελεύθερα. Επί της ουσίας ο Γιάννης Μπέζος δεν υπήρξε ποτέ και ούτε στο ελάχιστο προσβλητικός. Μιλούσε και μιλά πάντα, μόνο για τον εαυτό του και εκφράζει την κοσμοθεωρία του. Αγενές; Καθόλου...μόνο λυτρωτικό το να ξέρεις πως μπορείς να μιλάς με ειλικρίνεια δίχως να σε ενδιαφέρουν οι αντιδράσεις του κόσμου.
Κι αν τελικά διαβάσουμε με προσοχή όλα όσα έχει κατά καιρούς δηλώσει στις πολυάριθμες συνεντεύξεις του θα καταλάβουμε πως απλώς μιλάει για τα αυτονόητα. Ο άνθρωπος έχει απλώς μια ρεαλιστική θεώρηση της συνειδητοποιημένης ζωής που έχει επιλέξει να κάνει.
Σε μια παλαιότερη συνέντευξή του ο Γιάννης Μπέζος είχε επίσης μιλήσει για την μεγάλη αντιπάθεια για την παρελθοντολογία:
"Εγώ πήγα μια φορά σε ένα reunion και κόντεψα να αυτοκτονήσω, διότι διαπίστωσα ότι όλοι οι παλιοί χαζοί παρέμειναν χαζοί κι όλοι οι ανόητοι χειροτέρευσαν. Δεν είδα καμία βελτίωση. Απογοητεύτηκα τόσο πολύ που δεν θέλω να ξαναδώ κανένα. Δεν έχω κάτι να πω. Βλέπω ότι δεν αλλάζουν έτσι εύκολα οι άνθρωποι. Λένε να θυμηθώ τα παλιά. Γιατί να τα θυμηθώ; Δεν θέλω τίποτα παλιό, θέλω να πάω μπροστά. Σιγά μην θυμηθώ τα παλιά. Ούτε ενδιαφέρον είχαν. Μόνο ότι ήμασταν νέοι".
Υπάρχει ένα μυστικό σε όλη αυτή την ύπουλη επέλαση του παρελθόντος, ένα αντίδοτο που καταπολεμά τη νοσταλγία από τη ρίζα της: Η βαθιά γνώση πως ποτέ δεν ήταν καλύτερα τα πράγματα ή μάλλον ποτέ δεν ήταν ολοκληρωτικά καλύτερα. Απλώς όσοι τα ζούσαν ήταν νεότεροι. Και Γιάννης Μπέζος το ξέρει καλά αυτό. Η νοσταλγία είναι βαρβιτουρικό που δεν επιτρέπει να λειτουργούμε όπως αρμόζει στο επείγον της στιγμής. Και η τέχνη ήταν αυτή που πάντα μας τραβούσε από τον λήθαργο και μας έβαζε να κοιτάξουμε στον καθρέπτη. Χωρίς τα ψέματα που μας ψιθυρίζει η νοσταλγία.
Όλη του η κοσμοθεωρία συμπυκνώνεται στον all time classic απολαυστικό διάλογο που ακούστηκε στην Ταράτσα του Φιίβου, στο υποτιθέμενο reunion για τους "Απαράδεκτους".
"Να σου πω κάτι, Γιάννη, να σε ρωτήσω κάτι και μην παρεξηγηθείς, εσύ είσαι ακόμα γκέι;", ρωτάει η Δήμητρα Παπαδοπούλου. "Βέβαια! Αλλά πολύ πιο απελευθερωμένος!"Να σε ρωτήσω όμως κι εγώ κάτι και μην παρεξηγηθείς. Εσύ είσαι ακόμα τόσο ηλίθια;".
