Στα τέλη της δεκαετίας του '70 τα slasher movies, διαβόητα βίαιο υποείδος των ταινιών τρόμου, είχαν δύο παρανοϊκούς κατά συρροή δολοφόνους να μακελεύουν αθώα θύματα στη μεγάλη οθόνη: τον Λέδερφεϊς ("Ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι") και τον Μάικλ Μάγιερς ("Η Νύχτα με τις Μάσκες"). Στον απόηχο τις μεγαλής κινηματογραφικής επιτυχίας των δύο ηρώων αλλά και των έντονων εντυπώσεων που είχαν αφήσει στο κοινό, γεννήθηκε ένας ακόμα χαρακτήρας με τη φιλοδοξία να τους ανταγωνιστεί. Ο λόγος, φυσικά, για τον Τζέισον Βόρχις ο οποίος συστήθηκε κινηματογραφικά το 1980 στο cult "Παρασκευή και 13" (Σον Κάνινγκχαμ).
Παρότι το μοναδικό έτερο αξιοσημείωτο credit του Κάνινγκχαμ ήταν η συμμετοχή του στην παραγωγή του εξαιρετικού horror "Το Τελευταίο Σπίτι Αριστερά" (1972) του εμβληματικού Γουές Κρέιβεν, ο απτόητος σκηνοθέτης έβαλε στόχο να γυρίσει κάτι αντάξιο -αν όχι καλύτερο- της "Νύχτας με τις Μάσκες". Τα κατάφερε (εν μέρει), υιοθετώντας τη βασική σεναριακή δομή της ταινίας του Τζον Κάρπεντερ. Ήτοι, στο "Παρασκεύη και 13" έχουμε ένα δολοφόνο ο οποίος σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας είναι απρόσωπος, σκοτώνει ανυποψίαστα θύματα που φαινομενικά το μοναδικό τους "έγκλημα" είναι η σεξουαλική δραστηριότητά τους και τέλος, το αφήγημα διαπνέεται από περίπλοκα mommy issues.
Διάβασε περισσότερα στο athinorama.gr
