Γεννημένος στη Βερόνα το μακρινό 1939, o Noβέλο Φινότι διάκρινε από νωρίς στον ευατό του μία σπουδαία ικανότητα: εκείνη του να (μετα)πλάθει τον απτό κοσμό με τα δικά του χέρια στο σύμπαν ενός φαινομενικά αστείρευτου φαντασιακού, το οποίο ανόθευτα κυριαρχούσε στη σκέψη του.
Ήταν μόλις δεκαπέντε ετών, όταν με τη σύμφωνη γνώμη των γονιών του, εγγράφηκε στην Ακαδημία Τέχνης της γενέτειράς του σε μία ταυτόχρονη τακτική παρακολούθηση του εργαστηρίου του Βερονέζου γλύπτη Nereo Constantini. Τέσσερα χρόνια μετά – λίγο πριν γίνει είκοσι ετών – κερδίζει το πρώτο του σημαντικό βραβείο. Ένας συμβολικός – μα, και σπουδαίος – προάγγελος όσων εμπρόκειτο να ακολουθήσουν στη μακρά του πορεία στο μικροσύμπαν της τέχνης. Ο ίδιος διαχειρίζεται τη διάκρισή του ως έναυσμα για κάτι μεγαλύτερο. Αυτό του προστάζει η διαίσθησή του. Δεν έπεσε έξω. Ευτυχώς.
Ο Noβέλο Φινότι με τον Αλέξανδρο Ιόλα
Το 1959 αποφοιτά και έναν χρόνο αργότερα ξεκινά να διδάσκει στην τοπική Ακαδημία της Βερόνας. Αρχίζει να παρουσιάζει τα έργα του σε χαλκό και το 1963 έρχεται σε επαφή με το χυτήριο Boncini της πόλης. Λίγους μήνες μετά, η συνάντηση με τον Αλέξανδρο Ιόλα αλλάζει την κοσμοθεωρία – ποια άλλη τροπή θα μπορούσε να επιφέρει η γνωριμία με έναν εκ των κορυφαίων ανθρώπων των γκαλερί, όχι, όμως, την πορεία του. Η καλλιτεχνική τους σύζευξη είναι ευεργετική.
Το 1964 τα γλυπτά του διασχίζουν τον Ειρηνικό Ωκεανό και παρουσιάζονται στην Armony Gallery της Νέας Υόρκης. Δύο χρόνια αργότερα, παρουσιάζει το έργο του στη Μπιενάλε της Βενετίας, ενώ το 1973 η επαφή του με την Ελλάδα "κουμπώνει" σε μία ιδιαίτερη για τον ίδιο στιγμή. Ακολουθούν ιδέες, παρουσιάσεις, προτάσεις, μικρές καλλιτεχνικές διακυμάνσεις – στον ρυθμό της ίδιας της ζωής. Το 2014 εκθέτει άλλη μια φορά στη Μπιενάλε της Βενετίας και μετά η φήμη του απλώνεται στην Άπω Ανατολή, όπου παρουσιάζει ατομικές εκθέσεις το 2015 στη Σεούλ και το επόμενο έτος στο Busan, πάντα στην Κορέα. Το 2017 τα σημαντικότερα έργα του εκτέθηκαν στη 30ή έκθεση Le grandi Mostre nei Sassi στη Matera, στο βραχώδες συγκρότημα της Μadonna delle Virtù (Παναγία των Αρετών) και στον San Nicola dei Greci (Άγιο Νικόλαο των Ελλήνων).
Διάβασε περισσότερα στο madamefigaro.gr
