Η λεσβιακή κληρονομιά της Ερεσού, τα πολιτικά διακυβεύματα που συνοδεύουν μια παραλία που μοιάζει με επίγεια ουτοπία, τα παλλόμενα συναισθήματα που στιγματίζουν μια ζωή και το μέλλον που περιμένει να γραφτεί, δίνουν τον τόνο στο ντοκιμαντέρ "Λεσβία" της Τζέλης Χατζηδημητρίου. Της ταινίας που κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους έχοντας εξαιρετικά πρόσφατα προβληθεί στο 26ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (7-17/3) όπου και απέσπασε δύο διακρίσεις: το βραβείο καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης σκηνοθέτριας από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (εξ ημισείας με τους Σπύρο Μαντζαβίνο και Κώστα Αντάραχα για το "Πανελλήνιον"), καθώς επίσης ειδική μνεία από την επιτροπή του κουήρ βραβείου Mermaid.
Όπως γράφαμε για τη "Λεσβία" σε ανταπόκρισή μας από τη Θεσσαλονίκη: "Ύστερα από αρκετές μικρού μήκους, η Τζέλη Χατζηδημητρίου παραδίδει ένα αβίαστα συγκινητικό, νοσταλγικό και πολύτιμο μεγάλο μήκους ντεμπούτο, για ένα ειδυλλιακό καταφύγιο ή καλύτερα, μια πρόσκαιρη ουτοπία. Ο λόγος για την Ερεσό των δεκαετιών του ‘80 και του ‘90, ένας τόπος όπου λεσβίες από όλο τον κόσμο δεν έβρισκαν απλώς ένα μέρος να περνούν ανέφελα τις διακοπές τους, αλλά ένα μέρος να μάθουν να αγαπούν τους εαυτούς και τη σεξουαλικότητά τους. Το ντοκιμαντέρ γοητεύει χάρη στην ειλικρίνειά του και τη διάθεση να σωθεί αυτό το κομμάτι των εμπειριών της κοινότητας, όμως, χρωστά τον αξιομνημόνευτο χαρακτήρ του στη Χατζηδημητρίου. Οι προσωπικές εμπειρίες της χαρίζουν μια κάθε άλλο παρά ευκαιριακή μελαγχολία στην ατμόσφαιρα του φιλμ, το οποίο το κάνουν γλυκό σα μία ξεχασμένη καρτ ποστάλ".
Με αφορμή την κυκλοφορία του φιλμ στις αίθουσες, λοιπόν, συναντήσαμε τη Χατζηδημητρίου ώστε να μάθουμε περισσότερα για τη "Λεσβία".
Αφού είδα το ντοκιμαντέρ, εκείνο που μου έκανε πραγματικά εντύπωση ήταν πόσος κόσμος από τον κύκλο μου δεν είχε ιδέα για την ιστορία της Ερεσού. Εσένα σε ξάφνιασε καθόλου που όσα αφηγείσαι υπάρχουν, κάπως, στην αφάνεια;
Δεν είμαι σίγουρη αν με ξαφνιάζει, γιατί ανήκουμε σε διαφορετικές γενιές. Μονάχα το γεγονός πως όταν ξεκίνησα να πηγαίνω στην Ερεσό δεν υπήρχε ίντερνετ να υπολογίσουμε, καταλαβαίνεις τι απόσταση υπάρχει. Αυτό που συνέβαινε στη συγκεκριμένη παραλία εγώ το έμαθα τυχαία και στη συνέχεια άρχισε να μεταφέρεται από στόμα σε στόμα, ακριβώς όπως και τα τραγούδια της Σαπφούς. Για να το μάθεις, βέβαια, έπρεπε να είσαι συνειδητοποιημένη φεμινιστικά. Να ανήκεις σε ένα ακτιβιστικό χώρο που ενδιαφερόταν για τα δικαιώματα των γυναικών και των λεσβιών. Για το λόγο αυτό, κιόλας, τα άτομα που ταξίδευαν εκεί ήταν ιδιαίτερα. Ήθελαν να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή. Παράλληλα, επειδή τη δεκαετία του ‘80 που πήγα πρώτη φορά μπορούσες ακόμη να μείνεις στην παραλία, μαζί μας ήταν νεαροί άνθρωποι που δεν είχαν χρήματα να κάνουν αλλού διακοπές. Σκέψου, εν τω μεταξύ, πως τότε για να φτάσεις στην Ερεσό έπρεπε πρώτα να ταξιδέψεις τέσσερις ώρες με το λεωφορείο, αφού ενδιάμεσα είχες σταματήσει στα περισσότερα χωριά του νησιού. Όταν, τελικά, ολοκληρωνόταν η διαδρομή, ήσουν εντελώς ζαλισμένος και αντίκρυζες ένα μοναδικό θέαμα, με καλαμιές και κορίτσια να ξεπροβάλλουν ανάμεσά τους.
Διάβασε περισσότερα στο athinorama.gr
