Προέρχονται και τα δύο από τη Λατινική Αμερική, αν και η ντομάτα είναι βέβαια παλιότερη. Την έφεραν οι Ισπανοί κονκισταδόρες, και στην Ελλάδα την πρωτοκαλλιέργησε ο τελευταίος ηγούμενος της Μονής των Καπουτσίνων Φραγκίσκος, φυτεύοντάς τη σε γλάστρες στην Αθήνα το 1818. Σήμερα διαπρέπει στην εθνική χωριάτικη σαλάτα και στις περισσότερες συνταγές της κουζίνας μας. Σε αντίθεση με τους αρχαίους προγόνους μας, εμείς δεν μπορούμε να διανοηθούμε γαλανόλευκη μαγειρική χωρίς αυτήν.
Το σεβίτσε είναι κι αυτό πολύ παλιό, αλλά η Ευρώπη το αγάπησε την τελευταία δεκαπενταετία χάρη στη γαστρονομική διπλωματία του Περού, και έγινε ισχυρή μόδα διαρκείας. Το εκ πρώτης απόψεως περίεργο είναι ότι στην Ελλάδα διαδόθηκε ταχέως την τελευταία πενταετία, όχι μόνο στα ψαγμένα εστιατόρια αλλά και στην πιο ταπεινή ψαροταβέρνα της επικράτειας, που λέει ο λόγος. Έχω δίκιο, λοιπόν, να αναρωτιέμαι αν το "σεβίτσε" είναι η νέα ντομάτα; Βλέπετε ότι το βάζω εντός εισαγωγικών, αλλά διευκρινίζω ότι δεν έχω καμία υποτιμητική διάθεση απέναντί του· το εντελώς αντίθετο συμβαίνει. Ας καταγράψουμε όμως ορισμένα δεδομένα. Μπορεί μεν το σεβίτσε να μπήκε στα εστιατόρια στην περουβιανή του μορφή, αλλά η τεράστια αποδοχή του δημιούργησε και διέδωσε ευρύτατα μια καινούργια τάση πέρα από τη χάρη του: τα ωμά και μαριναρισμένα αλλά με σαφώς ελληνικό χρώμα ψάρια και θαλασσινά. Μέχρι πρόσφατα, η θαλασσινή ωμότητα εν Ελλάδι ήταν πολύ περιορισμένη: Μπορεί ο μαρινάτος γαύρος να ήταν διαδεδομένος, αλλά η μαριναρισμένη σε αλάτι εξαιρετική παπαλίνα, για παράδειγμα, ήταν μια εντελώς τοπική συνήθεια, με το ιδιόρρυθμο αυτό σασίμι να περιορίζεται είτε στα ουζερί Λέσβου ή ακόμα περισσότερο στη συνήθεια των ψαράδων να τρώνε μέσα στο καΐκι ωμό τον ολόφρεσκο γαύρο τους σαν λιχουδιά συνοδεία ούζου. Σ’ αυτά θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ακόμη παστό μπακαλιάρο ξελουριστό, που ξαλμυρισμένος είναι σχεδόν σαν ωμός, και στη Σαντορίνη τον κάνουν σαλάτα με ντοματάκια και κάππαρη.
Διάβασε περισσότερα στο athinorama.gr
