Αφού έσπασε καρδιές σε Σάντανς και Βερολίνο, η ταινία "Περασμένες Ζωές" της Σελίν Στρονγκ καταφθάνει στην Αθήνα για να κηρύξει την έναρξη του 29ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας - Νύχτες Πρεμιέρας (27/9-9/10).
Τον περασμένο Φεβρουάριο, σε ανταπόκρισή μας από την Μπερλινάλε γράφαμε για τις "Περασμένες Ζωές": "Η Σελίν Στρονγκ εμπνέεται από ένα προσωπικό βίωμα για να αφηγηθεί μια ιστορία, στον πυρήνα της, τόσο παλιά όσο και ο κόσμος. Δηλαδή, εκείνης δύο ανθρώπων που ερωτεύονται ακαριαία και ολοκληρωτικά, με εκείνο το πολύ συγκεκριμένο συναίσθημα στο οποίο σμίγουν η αίσθηση της απόλυτης πλήρωσης, του υπαρξιακού νοήματος και του συντριπτικού δέους. Εν προκειμένω όλα ξεκινούν από τη γνωριμία ως παιδιά της Νόρα (Γκρέτα Λι) και του Χε Σουνγκ (Τέο Γιό), οι οποίοι εκμυστηρεύονται στους γονείς τους πως είναι ερωτευμένοι. Αναπόφευκτα κανείς δεν τους παίρνει στα σοβαρά, θεωρώντας πως πρόκειται για αθώο παιχνίδι, όμως οι δυο τους δε θα ξεχάσουν ποτέ ο ένας τον άλλο, ακόμα και όταν η Νόρα χρειαστεί να μεταναστεύσει με την οικογένειά της. Τα χρόνια γίνονται δεκαετίες, μέχρι που κάποια στιγμή προκύπτει η συγκυρία για να συναντηθούν ξανά, με τα όσα διαδέχονται την επανένωση να αποκτούν κατακλυσμιαίες διαστάσεις.
"Περασμένες Ζωές"
Μια αυστηρή θέαση των 'Περασμένων Ζωών' θα το κατέτασσε μεταξύ των ρομαντικών φιλμ που αναμασούν οικείες αφηγήσεις πάθους και απόρριψης. Έτσι, όμως, αδικείται κατάφωρα η ικανότητα της Στρονγκ να ελίσσεται αβίαστα μεταξύ των συμβάσεων -πείτε τα και κλισέ- του σεναρίου της, ώστε να αναπτύξει τόσο δύο καλοσμιλεμένους, πληθωρικούς χαρακτήρες, όσο και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις η μεταξύ τους ένταση να γίνει διαπεραστική. Χωρίς ποτέ να γίνεται γλυκανάλατη (άθλος!), η Στρονγκ θέτει στην καρδιά της ταινίας της τον παράγοντα του συγχρονισμού για την τελεσφόρηση ή μη ενός έρωτα. Η μεγάλη 'αρρώστια' της Νόρα και του Χε Σουνγκ είναι ακριβώς αυτή: όσα νιώθουν είναι ακλόνητα, αλλά εκείνοι βρίσκονται διαρκώς σε άλλες φάσεις. Η οδυνηρά τρυφερή (μεταφυσική) εξήγηση που δίνει η Στρονγκ για αυτό το φαινόμενο, αφορά την ιδέα των προηγούμενων, άρα και επόμενων ζωών. Εάν οι υπάρξεις μας ανακυκλώνονται στο διηνεκές και μία από τις αποστολές μας (η μοίρα, ίσως) είναι να βρίσκουμε τον Άλλο, μήπως ο κεραυνοβόλος έρωτας δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αντάμωση δύο ουσιαστικά παλιών γνώριμων ψυχών;
Διαβάστε περισσότερα στο athinorama.gr
