Δεν κατάφερα να δω επιτόπου τη βραβευμένη μικρού μήκους ταινία του Κρίστιαν Ζέτερμπεργκ στη δωρεάν προβολή που οργάνωσε το Σημείο για τη Μελέτη και την Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς και η Συμμαχία των Φύλων την Τρίτη 6 Ιουνίου στο Ρομάντσο καθότι βρήκα την αίθουσα ασφυκτικά γεμάτη από κοινό όλων των ηλικιών, μεταξύ των οποίων και αρκετοί γονείς με παιδιά, αλλά και εκπρόσωποι φορέων όπως ο Συνήγορος του Πολίτη και ο τομεάρχης Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Φίλης (η ταινία μόλις ανέβηκε, πάντως, στο "Cinobo"). Η ουσιαστική συζήτηση που ακολούθησε, όμως, μετά έκανε σαφή τον τρόπο με τον οποίο μια βραβευμένη και αξιολογημένη, σε τοπικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, ως κατάλληλη για εκπαιδευτικό υλικό ταινία έγινε εργαλείο στα χέρια των σκανδαλοθηρικών μέσων και των συντηρητικών και ακροδεξιών ρητορικών με στόχο την πρόκληση ηθικού πανικού.
Βλέποντας την ταινία επιβεβαιώνεις ότι πρόκειται για μια τρυφερή και διεισδυτική μες στην απλότητά της εξερεύνηση της φιλίας και των ορίων της, αλλά και των παιδικών, γονεϊκών και προπονητικών στερεοτύπων που ειδικότερα αν γνωρίζεις τον μετέπειτα "σάλο" που προκάλεσε σε μια μερίδα των media, τη στοχοποίηση της δασκάλας και τη σιγή του Υπουργείου Παιδείας και της πολιτείας, το πιθανότερο είναι να πεις "καλά γι αυτό έγινε όλη αυτή η συζήτηση;”. Τείνεις, έτσι, να βιαστείς να αλλάξεις σελίδα, θεωρώντας ότι οι αντιδράσεις αφορούν για άλλη μια φορά ακροδεξιές και συντηρητικές γραφικότητες. Παρακολουθώντας όμως τη συζήτηση "Σχολείο, φύλο και νεοσυντηρητισμός” αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό ακριβώς δεν πρέπει να κάνεις καθώς όπως επεσήμαναν οι ομιλητές η νέα ρητορική της ακροδεξιάς κάθε άλλα παρά γραφική είναι, ανοίγει επικίνδυνες συζητήσεις σχετικά με την έννοια της ελευθερίας και των δικαιωμάτων που συνδέονται με οπισθοδρομικές και ανελεύθερες πολιτικές διεθνώς και στην περίπτωση του σχολείου αφήνει έκθετους και ευάλωτους τους εκπαιδευτικούς και κάνει πιο αναγκαία από ποτέ την εισαγωγή θεματικών έμφυλης ισότητας, συμπερίληψης και σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία.
Όποιος μεγαλώνει παιδί στην εποχή μας βιώνει καθημερινά διαφορετικά τραύματα που μπορεί να υποστεί, τα οποία δύσκολα μπορείς να βάλεις στη ζυγαριά και να αποφασίσεις ποιά από αυτά μπορείς και πρέπει να προστατεύσεις. Το σίγουρο είναι ότι η κοινωνία μας απέχει πολύ από το να είναι συμπεριληπτική και ο ρόλος του σχολείου είναι να προάγει τη δικαιοσύνη, τον σεβασμό και την ανεκτικότητα, πέρα από τις προσωπικές απόψεις κάθε οικογένειας και δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα ευάλωτα παιδιά που λόγω "διαφορετικότητας", όπως συνηθίζαμε να λέμε, είναι τα πιο επιρρεπή στην περιθωριοποίηση και τον εκφοβισμό με καταστροφικά συχνά αποτελέσματα.
Η σχολική εμπειρία από τα προγράμματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης
Στο πλαίσιο της συζήτησης, ο Χάρης Παπαδόπουλος, πρώην σχολικός σύμβουλος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, μέλος της παιδαγωγικής ομάδας "Σκασιαρχείο" που και μέσα από το ομώνυμο έντυπο προωθεί το διάλογο για ένα προοδευτικό σχολείο, μοιράστηκε μαζί μας εμπειρίες του από τα χρόνια δουλειάς στη διαμόρφωση επιμορφωτικών προγραμμάτων για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση σε δημόσια σχολεία της Αθήνας που δείχνουν ότι όταν γίνει η κατάλληλη προετοιμασία σε εκπαιδευτικούς, γονείς και παιδιά η διαδικασία κυλά συνήθως απρόσκοπτα με τους γονείς να ζητούν στη συντριπτική πλειοψηφία τους τη σωστή ενημέρωση των παιδιών τους. "Στις περισσότερες περιπτώσεις των προγραμμάτων τα οποία συντόνισα σε "λαϊκές” γειτονιές της Αθήνας φάνηκε ότι όταν είχε προηγηθεί η σωστή ενημέρωση υπήρχε σχεδόν απόλυτη ομοφωνία από τους γονείς ως προς τα θέματα συζήτησης με τα παιδιά, κάτι που δείχνει ότι τα πράγματα στη μέση ελληνική οικογένεια έχουν εξελιχθεί” είπε χαρακτηριστικά.
Διαβάστε περισσότερα στο athinorama.gr
